Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Ojciec Paula lubił niszczyć rzeczy. Niszczył telefony, rozwalał ściany, łamał stoły Łamał obietnice, że więcej nie uderzy. Któregoś razu połamał kości, a lekarze z ostrego dyżuru, którzy nie uwierzyli, że matka Paula spadła ze schodów, wezwali policję. Nie uwierzyli szlochającej kobiecie z porcelany przysięgającej, że mąż jej nie tknął.

Ojciec Paula był jak żywioł, jak kataklizm; tak nieprzewidywalny jak uderzenie komety albo erupcja wulkanu. Stryszek był dobrym miejscem na kryjówkę, a Paul pogrążył się w swoim hobby.

Paul badał swoje myszy jakby to były chomiki Goodall. W zielonym notatniku opisywał ich interakcje społeczne. Odkrył, że w dużych habitatach tworzą stada jak wilki, z dominującym samcem i dominującą samicą — wyraźną hierarchię społeczną, obejmującą przywileje związane z parzeniem się, podziałem terytorium, i niemal rytualnym okazywaniem podległości przez samce niższej rangi. Dominujący samiec krył większość samic, a myszy, jak dowiedział się Paul, mogły się nawzajem zabijać.

Natura nie znosi próżni, a mysia populacja rozrosła się i wypełniła świat, który dla niej stworzył. Małe rodziły się ślepe i różowe, ale kiedy pojawiało się futerko, Paul notował, w jakim kolorze. Były płowe, czarne i szare. Czasami żółte. Były w łatki i paski. W późniejszych pokoleniach pojawiły się kolory, których nie kupował, ale wiedział wystarczająco dużo o genetyce, żeby uświadomić sobie, że to wybijały się geny recesywne.

Paul był zafascynowany koncepcją genów, stałymi elementami, które stworzył Bóg, by przenosiły cechy z pokolenia na pokolenie. W szkole nazywano to boskim przekazem.

Paul przeprowadził badania i odkrył, że położenie w chromosomach genów odpowiedzialnych za pigmentację u myszv jest dobrze zmapowane i dobrze zrozumiane. Wprowadził w swojej populacji kategoryzację według fenotypu i stwierdził, że jedna mysz, jasnokremowa o ciemnych oczach, musi mieć trzy geny recesywne: bb, dd, ee. Ale samo posiadanie ich, obserwowanie, sprawdzanie, jak się wpisują w diagramy Punnetta nie wystarczało. Chciał się zajmować prawdziwą nauką. A ponieważ prawdziwi naukowcy używali mikroskopów i wag elektronicznych Paul poprosił o te rzeczy na święta.

Myszy, jak szybko odkrył, nie miały ochoty poddawać się badaniom pod mikroskopem. Zaraz z niego złaziły. Jednak waga elektroniczna okazała się użyteczna. Zważył każdą mysz i zapisał wynik. Zastanawiał się nad stworzeniem własnego szczepu wsobnego — linii z kombinacjami dystynktywnych cech, ale nie był pewien, jakich cech szukać.

Przeglądał swój notatnik, kiedy to zobaczył. Styczeń-17. Nie datę, ale mysz — siedemnastą mysz urodzoną w styczniu. Podszedł do klatki i otworzył drzwiczki. Błysk piaskowego futra i złapał ją za ogon — moręgowaty okaz z wielkimi uszami. W sumie nie było w niej nic szczególnego. Od innych myszy różnił ją tylko wpis w notesie. Paul popatrzył na oznaczenie, na numer, który tam wpisał. Z ponad dziewięćdziesięciu myszy, które miał w notesie, styczeń-17 była najcięższą myszą, jaką dotąd zważył. O całe dwa gramy.