Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

— Każdy? — zapytał drwiąco. — To jak się to dzieje, że wszyscy Hirukowie uprawiają pola Sindarów? Żaden nie lubi handlu?

— Nie mają czym handlować. Jednak kiedyś za opuszczenie wioski czekała ich śmierć, a teraz mogą iść, gdzie chcą, i robić, co chcą.

— Więc dlaczego tego nie robią, Młody Tygrysie?

— Bo nie potrafią! — rozzłościłem się. — Znowu wykręcasz słowa. Jasne, że jeśli od setek lat każdy mógł ich zabijać, bo byli najniższą kastą i niczym nie różnili się od niewolników, to jeszcze długo będą ciemni. Jednak, o ile wiem, Sindarowie muszą teraz im płacić. We wszystkich wiejskich osadach są cesarscy nauczyciele. Może więc ich dzieci...

— I zapewne Sindarowie są z tego powodu szczęśliwsi.

— Myślę, że tak, skoro teraz mogą się bogacić. Kiedy zapłacą ludziom i oddadzą podatki, resztę zysku mają dla siebie. Wtedy nie mieli niczego.

— Zapewniam cię, że i wtedy umieli się bogacić. Mieli swoje sposoby. Kapłani nie trzymali przecież wszystkiego w tych swoich Czerwonych Wieżach. Zatem ustaliliśmy już, że Hirukom nie daliśmy nic. A co daliśmy Sindarom?

— Wiesz doskonale, że jeszcze nie skończyliśmy! Minęły dopiero trzy pokolenia! Usiłujemy wyleczyć cały kraj! Powinieneś mieć więcej szacunku dla tego, co osiągnął mój ojciec, a twój władca!

— Ho, ho, Młody Tygrys będzie mnie straszył zdradą stanu. To tak, jakbym ja bił cię, tohimonie, za każdym razem, kiedy nie wiem, co powiedzieć.

— Pytałem cię tylko, dlaczego Tygrysie Imperium ma się bać jednej, szalonej kobiety. Mało jest proroków dziwnych kultów krzyczących na placach? Tacy jesteśmy słabi? Wystarczy kilka tygodni upału?

— Jest inna. Gdziekolwiek się pojawi, tam potem pozostają jej zwolennicy. Zakładają kastowe ubrania, wznoszą znowu Czerwone Wieże. Oddają majątek świątyni.

— Dlaczego?

— Niewiele wiadomo. Rytuały są tajemne. Jej mowy to zwykłe groźby, stare bajki o Podziemnej Matce, którą jej dzieci muszą nakarmić, i te same wizje nowego, zrośniętego świata jedności. Bez podziałów, bez niesprawiedliwości i tak dalej. Są w tym nowe rzeczy, które dodała do starej wiary, ale to niczego nie tłumaczy. Ma znaczenie to, że rozdaje wodę i żywność. I według tego, co przysyłają w raportach urzędnicy, daje ludziom źródła.

— Jak to „daje źródła”?

Rzemień otworzył grubą tuleję i wydobył z niej plik zwojów.

— Proszę: kiszłak Kahir Dym w Górach Sępich. Uderzyła pięścią w kamień stojący pośrodku bazaru, a następnie przewróciła go. Pod spodem wytrysnęło źródło. Jest małe, ale bije już od miesiąca i wciąż daje wodę. To samo na przedmieściach Bausabadu. Zostawiła po sobie źródło, które tryska ze ściany skalnej, i na podmiejskim bazarze podburzyła tłum do odebrania towarów kupcom. Niewiele tego było, ale rozdawała potem durrę kobietom i dzieciom. Czerpała ziarna z beczki za pomocą drewnianego skopka i wydała jej około... Tutaj mam, proszę: „więcej niż pięć razy po pięćdziesiąt korców”. Przeszło binhon durry z jednej beczki! Dalej: zatrzymuje się w jaskiniach albo piwnicach i tam uzdrawia chorych. Mam raporty o wyleczonych złamaniach, o usunięciu ognistych wrzodów, wyleczonej zgniliźnie oddechu i gorączce bagiennej.