Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]

„Proszę głosować — powiedział przewodniczący. Kto jest za odrzuceniem człowieka i kontynuacją? Kto przeciw? Kto się wstrzymuje? A więc człowiek został odrzucony wszystkimi głosami poza jednym wstrzymującym się. Jakie wymagania ma spełnić nowy model, który zamierzacie opracować? Słucham”.

Znów wstaje pierwszy:

„Sądzę, że nie należy upierać się przy zewnętrznym podobieństwie do nas, gdyż nie jest ono w praktyce osiągalne i przekształca się w kalectwo. Potrzebujemy nie nadzwyczajnych zdolności, lecz realnej żywotności, szybkiej reakcji i sprytu! Proponuję nowy model opracować tak, aby mógł w maksymalnym stopniu przystosować się do dowolnych warunków życiowych”.

„Są jakieś inne propozycje? Nie? A więc wniosek przyjęto — mówi przewodniczący. — Proszę zapisać: następny model zaopatrzyć w sierść, pazury, kły, rogi i kopyta… Co jeszcze?… Aha… Ogon do czepiania się gałęzi… Jak nazwiemy model?”

„Mamy wolną literę «d» — odzywa się jakiś głos z kąta. — Może więc diabeł?…”

„Diabeł brzmi nieźle — stwierdza przewodniczący. — Uruchamiamy więc produkcję diabła biorąc za podstawę nieudany model człowieka. Pozostaje ostatni problem: co robić ze stworzonymi ludźmi?”

„Zanihilować! — krzyczy zapalczywy głos. — Do piachu! Nie ma sensu płodzić bezbronne potworki”. Starzec znów protestuje. Przypomina, jak wiele szlachetnych cech wkonstruowano do ludzkiego mózgu. Niechaj więc ludzie żyją, niech brną trudną drogą samodoskonalenia się. Otrzymali wiele i wiele mogą osiągnąć”.

„Racja — powiedział przewodniczący. — Nie warto ludzi unicestwiać. Jeśli rozwiną się ich dobre cechy, to człowiek zwycięży w ciężkiej walce o przetrwanie, jeśli natomiast górę wezmą wady wynikające z naszej niedbałej pracy, to zguba tego modelu nie zmartwi nas zbytnio”.

I oto ludzi wygnano z obozu awaryjnego niebiańskich przybyszów, z raju, w którym małpę przemieniono w człowieka. Odtąd będzie się on rodził w mękach, w pocie czoła pracował na chleb i cierpiał choroby. Zamiast niego pojawi się udoskonalony modeclass="underline" mądry, zręczny, pracowity diabeł. Ten nowy model udał się nad podziw. Ogoniasta i rogata istota jest nader wszechstronna: biega, skacze z gałęzi na gałąź, nurkuje w wodzie i wciska się w ziemne szczeliny. Usłużny diabeł, prawdziwy sługa swojego boga, naśmiewa się z pechowych wygnańców skazanych na samodzielne życie, a ludzie szczerze go za to nienawidzą. Kiedy więc Galaktowie usunęli wreszcie uszkodzenia statku, zabrali ze sobą stworzone przez siebie diabły, które trzęsły się na myśl o tym, że mogą pozostać sam na sam z nieudanym ludzkim plemieniem.

„Żegnaj, dzika planeto! — mówi uroczystym głosem starzec. — Jestem pewien, że posiane przez nas ziarno rozumu wyda owoce. Chociaż dożyłem do startu naszego statku, na pewno nie doczekam twojego rozkwitu, człowieku. Żyj więc i doskonal się!”

Dobry starzec macha mi ręką, a ja uśmiecham się do niego i otwieram oczy, aby przepędzić z głowy kłębiące się w niej obrazy. Przecieram czoło i wywołuję MUK.

— Proszę zanalizować myśli na temat Galaktów, którzy niegdyś przekonstruowali małpę w człowieka, sprawdzić wszystkie obrazy pojawiające się w moim mózgu i ocenić je. Tylko jednym słowem, bo nie lubię tych waszych — z jednej strony, z drugiej strony…

MUK odpowiedział jednym słowem: — Brednie.

— No dobrze, może być nie jednym słowem — powiedziałem.

Tym razem MUK odpowiedział następująco:

— Pseudohipoteza nadająca się jedynie na temat do powieści fantastyczno-naukowej.

Przypomniałem sobie, że inny komputer, na Orze, niemal identycznie ocenił tę ideę Andre i uspokojony zasnąłem.