U martwych w Dallas

Może miałam naturalny talent, który rozwinął się pod okiem świetnego nauczyciela. Bill nauczył mnie, jak się całować, i chciałam, żeby był ze mnie dumny.

Wnosząc po stanie lycry Erica, odniosłam sukces.

– Gotowy, żeby wejść do środka? – zapytałam, z całych sił próbując nie patrzeć w dół.

– Nie całkiem – odpowiedział. – Ale sądzę, że musimy. Przynajmniej wyglądam odpowiednio.

To był drugi raz, kiedy pocałowałam Erica i podobało mi się to bardziej, niż powinno, co mnie przeraziło, ale i wywołało lekki uśmiech w kącikach moich ust. Ruszyliśmy w kierunku drzwi i przeszliśmy przez duży drewniany taras, na którym stały aluminiowe krzesła i sporych rozmiarów grill. Drzwi z siatką zaskrzypiały cicho, kiedy Eric je otworzył, a ja zapukałam lekko do właściwych drzwi.

– Kto tam? – zapytała Jan Fowler.

– Sookie z przyjacielem – odpowiedziałam.

– Och, wspaniale! Wchodźcie!

Gdy otworzyłam drzwi, twarze wszystkich zgromadzonych w pokoju zwróciły się w naszą stronę. Początkowe uśmiechy zmieniły się w długie, pełne zainteresowania spojrzenia, kiedy Eric wszedł za mną. Stanął obok mnie, z płaszczem przewieszonym przez ramię, i myślałam, że zwariuję od różnorodności reakcji zebranych tu ludzi. Kiedy już zorientowali się, że Eric jest wampirem (co zajęło im przynajmniej z minutę), wszyscy zaczęli przyglądać się jego ciału.

– Sookie, kim jest twój przyjaciel?

Jan Fowler, trzydziestokilkulatnia parokrotna rozwódka, miała na sobie coś, co wyglądało jak koronkowa halka. Włosy miała podzielone na pasma i profesjonalnie zmierzwione, a jej makijaż był nieco sceniczny, ale w chatce przy Mimosa Lake wydawał się przesadą. Najwyraźniej jednak Jan wyszła z założenia, że na własnej orgii może się ubrać w co chce.

Zdjęłam sweter i z zażenowaniem czekałam, aż przestaną nachalnie mi się przyglądać – tak samo, jak wcześniej Ericowi.

– To Eric – powiedziałam. – Mam nadzieję, że nie macie nic przeciwko, że go przyprowadziłam?

– Im więcej, tym weselej – powiedziała z niewątpliwą szczerością. Jej oczy ani razu nie podniosły się, żeby spojrzeć na twarz Erica. – Eric, co mogę ci zaoferować do picia?

– Krew? – zapytał z nadzieją.

– Tak, powinniśmy mieć trochę 0 Rh+ gdzieś tutaj – powiedziała, nie mogąc oderwać oczu od lycry. – Czasami… udajemy.

Znacząco uniosła brwi i rzuciła Ericowi pożądliwe spojrzenie.

– Nie ma powodu dalej udawać – stwierdził, rewanżując jej się podobnym spojrzeniem, a potem ruszył za nią w kierunku lodówki, po drodze trącając Eggsa w ramię.

Widać było, że Eggs jest podpity. Och. Cóż, przynajmniej wiem, że mogę się czegoś dowiedzieć. Tara siedziała obok niego z nadąsaną miną. Jej ciemne włosy opadały na oczy. Miała na sobie odblaskowoczerwony stanik i majtki w podobnym kolorze; wyglądała nawet nieźle. Paznokcie pomalowała pasującym lakierem, dobrała też ładną szminkę. Przygotowała się. Nasze spojrzenia się skrzyżowały i Tara odwróciła wzrok. Nie trzeba było umieć czytać w myślach, żeby rozpoznać bijący od niej wstyd.

Mike Spencer i Cleo Hardaway siedzieli na rozpadającej się kanapie ustawionej pod ścianą po lewej. Cała chatka to był jeden duży pokój ze zlewem i kuchenką przy prawej ścianie i ukrytą w dalekim kącie łazienką. Wszystkie meble były stare, taki zwyczaj w Bon Temps, chociaż większość chatek przy jeziorze nie miała na wyposażeniu puchatego dywanu i mnóstwa poduszek rozrzuconych po całym pomieszczeniu, a także takich grubych i ciężkich zasłon w oknach. Dodatkowo, rzeczy rozrzucone po dywanie były zwyczajnie nieprzyjemne. Nie miałam pojęcia, do czego niektóre z nich mogą służyć.

Przywołałam na twarz wesoły uśmiech i uściskałam Cleo Hardaway tak, jak zwykłam to czynić, kiedy ją widziałam. Tylko że wtedy, kiedy prowadziła szkolną stołówkę, miała na sobie więcej ubrań. Chociaż i tak majtki to było więcej, niż miał na sobie Mike. Cóż, wiedziałam, że będzie źle, ale na niektóre widoki po prostu nie można się wcześniej przygotować. Wielki, czekoladowy biust Cleo błyszczał od jakiejś dziwnej oliwki, podobnie jak intymne zakątki Mike’a. Nie chciałam o tym myśleć, naprawdę.

Mike próbował złapać mnie za rękę, prawdopodobnie po to, bym włączyła się do zabawy z oliwką, ale odeszłam stamtąd i dołączyłam do Eggsa i Tary.

– Nie spodziewałam się, że przyjdziesz – powiedziała Tara.

Uśmiechała się, ale nie było to zbyt radosne. W zasadzie wyglądała na cholernie nieszczęśliwą. Może miał z tym coś wspólnego fakt, że Tom Hardaway klęczał przy niej i lizał wewnętrzną stronę jej nogi. Może to przez jawne zainteresowanie Eggsa Erikiem. Próbowałam złapać kontakt wzrokowy z Tarą, ale zrobiło mi się niedobrze.

Byłam tu dopiero pięć minut, ale mogłabym się założyć, że było to najdłuższe pięć minut w moim życiu.

– Często to robicie? – zapytałam Tarę.

Eggs, ze wzrokiem utkwionym w Ericu, który nadal stał przy lodówce i rozmawiał z Jan, zaczął walczyć z zapięciem moich szortów. Eggs znów pił, to dało się wyczuć. Jego oczy były szkliste, a szczęka rozluźniona.