U martwych w Dallas

Hmmmm…

– Jest jedyny w swoim rodzaju.

– Lubię ten dziwaczy styl geeka.

Cieszyłam się, że nie może widzieć mojego zaskoczonego wyrazu twarzy. Nigdy nie myślałam o tym, że Pam też może lubić facetów.

– Wyglądało na to, że aktualnie nikogo nie ma – powiedziałam, mam nadzieję, zwykłym tonem.

– Ach. Może zrobię sobie niedługo wakacje w Dallas.

To też mnie zdziwiło, nie wiedziałam, że wampir może się zainteresować innym wampirem. Nigdy nie widziałam takiego przypadku.

– Jestem – powiedział Eric.

– Też jestem – odpowiedziałam, zdziwiona jego niekonwencjonalnym sposobem odbierania telefonu.

– Sookie, moja mała kulowysysaczka – powiedział czule i ciepło.

– Eric, mój wielki kłamca.

– Chcesz czegoś, kochanie?

– Nie jestem twoim kochaniem, to po pierwsze. Po drugie, Bill mówił, że będziesz w okolicy jutrzejszej nocy.

– Tak, żeby poszukać menady. Ofiarowane jej wino i młody byk okazały się nieadekwatne.

– Zaprowadziłeś jej żywego byka?

Na chwilę zbiła mnie z tropu wizja Erica wprowadzającego krowę do przyczepy, wiozącego ją do autostrady stanowej, a potem zaganiającego miedzy drzewa.

– Tak, w istocie, zaprowadziliśmy. Pam, Indira i ja.

– Było zabawnie?

– Tak – powiedział nieco zaskoczony. – Minęło kilka stuleci, odkąd zajmowałem się żywym inwentarzem. Pam jest dziewczyną z miasta. Indira za bardzo się bała byka, żeby się na coś przydać. Ale jeśli chcesz, kiedy następnym razem będę musiał transportować zwierzęta, zadzwonię do ciebie i też możesz się zabrać.

– Dzięki, to byłoby urocze – powiedziałam, pewna, że nigdy takiego telefonu nie otrzymam. – Dzwonię, bo chciałabym, żebyś poszedł ze mną jutro na pewną imprezę.

Zapadła długa cisza.

– Już nie sypiasz z Billem? Wasza sprzeczka w Dallas była na tyle poważna?

– Powinnam była powiedzieć raczej „potrzebuję ochroniarza na jutrzejszą noc”. Bill jest w Dallas. – Uderzyłam się w czoło nasadą ręki. – Posłuchaj, to wymaga dłuższych wyjaśnień, ale sytuacja wygląda tak, że jutrzejszej nocy muszę iść na przyjęcie, które tak naprawdę… cóż, to jest… czymś w rodzaju orgii? I potrzebuję kogoś, kto ze mną pójdzie na wypadek… Na wszelki wypadek.

– To fascynujące – powiedział Eric, jakby naprawdę był zafascynowany. – A skoro będę w okolicy, uznałaś, że mogę cię eskortować? Na orgię?

– Wyglądasz prawie jak człowiek – powiedziałam.

– To ludzka orgia? Taka, która wyklucza wampiry?

– To ludzka orgia, a żaden z jej uczestników nie wie, że przyjdzie jakiś wampir.

– Czyli im bardziej ludzko będę wyglądał, tym mniej przerażający będę?

– Tak. Muszę poczytać w ich myślach, pogrzebać w ich umysłach. I jeśli zmuszę ich do myślenia o czymś konkretnym, a potem usłyszę to, o co mi chodzi, będziemy mogli wyjść.

Właśnie przyszedł mi do głowy genialny pomysł, jak skłonić wszystkich do myślenia o Lafayetcie. Problemem będzie tylko powiedzenie tego Ericowi.

– Czyli chcesz, żebym poszedł na ludzką orgię, na której nie będę mile widziany, i chcesz, żebyśmy wyszli, zanim zacznę się dobrze bawić?

– Tak – powiedziałam, prawie piszczac z nerwów. Wóz albo przewóz. – I… Czy mógłbyś udawać geja?

Znów zapadła długa cisza.

– O której godzinie mam się zjawić? – zapytał spokojnie.

– Um. Wpół do dwudziestej drugiej? Żebym mogła ci wyjaśnić o co chodzi?

– Zatem o wpół do dwudziestej drugiej w twoim domu.

– Odnoszę telefon – poinformowała mnie Pam. – Co powiedziałaś Ericowi? Zamknął oczy i potrząsa głową w tył i w przód.

– Śmieje się? Chociaż trochę?…

– Nie sądzę – powiedziała Pam.