U martwych w Dallas

– Och, tak – powiedziałam, starając się patrzeć w innym kierunku.

– Czy chcesz, żebym poszukał w twojej szafie czegoś odpowiedniego? – zapytał.

Zdążył już otworzyć górną szufladę szafki z moją bielizną, zanim krzyknęłam:

– Nie, nie! Zaraz coś znajdę!

Ale nie mogłam znaleźć nic bardziej seksownego niż koszulka i szorty. W każdym razie szorty były jeszcze z czasów liceum i zakrywały mnie tak samo, jak „gąsienica ściskająca motyla”, jak poetycko ujął Eric.

– Wyglądam raczej jak Kaczka Daisy – wymamrotałam, zastanawiając się, czy pasek dołu od bikini odciśnie się na moim tyłku na zawsze.

Miałam na sobie stalowoniebieski stanik i wydekoltowany podkoszulek, który eksponował większość ozdób na biustonoszu. To był jeden z moich zapasowych staników i miałam nadzieję, że nic mu się nie stanie, bo Bill go jeszcze nie widział. Moja opalenizna jeszcze nie zeszła. Włosy zostawiłam rozpuszczone.

– Patrz, nasze włosy mają ten sam kolor – powiedziałam, patrząc na nas w lustrze.

– Jasne – wyszczerzył się do mnie. – Ale czy jesteś blondynką wszędzie?

– Chciałbyś wiedzieć, co?

– Tak – przyznał po prostu.

– Cóż, możesz się tylko domyślać.

– Bo ja tak – powiedział. – Całkiem blond.

– Domyśliłam się po torsie.

Podniósł moją rękę, żeby obejrzeć pachę.

– Kobieca głupota, golić się – stwierdził, puszczając moją rękę.

Już chciałam powiedzieć coś na ten temat, ale zorientowałam się, że to nie doprowadzi do niczego dobrego, więc zamiast tego stwierdziłam:

– Musimy jechać.

– Nie masz zamiaru się poperfumować? – Zaczął wąchać wszystkie buteleczki, które stały na mojej toaletce. – Wybierz te! – Rzucił we mnie jedną z buteleczek. Złapałam ją bez namysłu. Uniósł brwi. – Wypiłaś więcej wampirzej krwi, niż sądziłem, Sookie.

– „Obsesja” – przeczytałam na buteleczce. – Och, w porządku.

Przezornie nie skomentowałam jego obserwacji, tylko skropiłam się perfumami między piersiami i za kolanami. Czułam, że zapach otacza mnie od stóp do głów.

– Jaka jest nasza misja, Sookie? – zapytał Eric, przyglądając się moim czynnościom z zainteresowaniem.

– Idziemy na tę głupią niby-seks-imprezę i staramy się jak najmniej rzucać w oczy. Będę zbierać informacje z umysłów ludzi tam zebranych.

– Informacje dotyczące…?

– Dotyczące śmierci Lafayette’a Reynolda, kucharza w barze Merlotte’s.

– A dlaczego to robimy?

– Bo lubiłam Lafayette’a. I żeby oczyścić Andy’ego Bellefleura z zarzutu zabójstwa Lafayette’a.

– Bill wie, że pomagasz Bellefleurowi?

– Czemu o to pytasz?

– Wiesz, że Bill nienawidzi Bellefleurów.

Eric powiedział to takim tonem, jakby był to najlepiej znany fakt w całej Luizjanie.

– Nie – odpowiedziałam. – Nie, nie wiedziałam o tym. – Usiadłam na krześle przy łóżku i skupiłam wzrok na jego twarzy. – Dlaczego?

– Musisz go sama zapytać, Sookie. I to jedyny powód, dla którego tam idziemy? Nie używasz tego jako sprytnej wymówki, żeby się ze mną poobściskiwać?

– Nie jestem na tyle sprytna, Eric.

– Myślę, że się oszukujesz, Sookie – stwierdził z szerokim uśmiechem.

Przypomniało mi się, że według tego, co mówił Bill, Eric mógł teraz wyczuwać moje nastroje. Ciekawe, co takiego wiedział o mnie, czego nie wiedziałam nawet ja sama.

– Posłuchaj, Eric… – zaczęłam, kiedy wyszliśmy z domu i przeszliśmy przez ganek. Potem zatrzymałam się i zaczęłam zastanawiać, jak ująć to, co chcę powiedzieć.

Zaczekał. Wieczór był pochmurny, a od lasu bił chłód. Wiedziałam, że noc po prostu wydaje mi się groźna, bo wybieram się na imprezę, która budzi mój niesmak. Będę szukać informacji, przed którymi całe życie chroniłam swój umysł – taka sytuacja wydawała mi się wręcz idiotyczna, ale czułam jakiś wewnętrzny obowiązek, musiałam pomóc Andy’emu Bellefleurowi odkryć prawdę; do tego, w dziwny sposób, szanowałam Portię za to, że chciała skazać się na coś nieprzyjemnego, żeby tylko pomóc bratu. Fakt, że Portia odczuwała prawdziwy wstręt do Billa, był dla mnie niepojęty, ale jeśli Bill mówił, że się go bała, to najwyraźniej tak było. Mnie przerażał ten nadchodzący wieczór, w czasie którego miałam poznać prawdziwe twarze ludzi, których znałam od zawsze.

– Nie pozwól, żeby coś mi się stało, dobrze? – powiedziałam Ericowi. – Nie chcę się zbliżać do nikogo z tych ludzi. Chyba boję się, że coś się stanie, ktoś posunie się za daleko. Nawet dla odkrycia, kto zamordował Lafayette’a, nie mam zamiaru uprawiać z nikim seksu.

Tego się właśnie bałam najbardziej: że coś pójdzie nie tak, jakiś środek bezpieczeństwa zawiedzie i stanę się ofiarą. Kiedy byłam dzieckiem, coś mi się przytrafiło; coś, czemu nie mogłam zapobiec ani przeciwdziałać, coś niezwykle złego. Wolałabym raczej umrzeć, niż przeżyć coś takiego jeszcze raz. To właśnie dlatego tak desperacko walczyłam z Gabe’em i dlatego tak mi ulżyło, kiedy Godfrey go zabił.

– Ufasz mi? – Eric wydawał się być zaskoczony.

– Tak.

– To… szaleństwo, Sookie.

– Nie sądzę.

Nie miałam pojęcia, skąd przyszła ta pewność, ale tak, byłam pewna. Założyłam długi, ciepły sweter, który zabrałam ze sobą.