Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]

Wiera zaproponowała podzielić flotyllę. Jeden gwiazdolot weźmie kurs na Ziemię, drugi zaś będzie kontynuował poszukiwanie gwiezdnych siedlisk wykrytych nieprzyjaciół i nieznanych sprzymierzeńców. W ciągu kilku miesięcy oddaliliśmy się od Słońca o pięćset lat świetlnych i wtargnęliśmy w Plejady. Kolejnym obiektem zwiadu powinno być chyba skupisko gwiezdne w Perseuszu, od którego dzieli nas cztery tysiące lat świetlnych. Wyprawa do tego roju potrwa co najmniej kilka lat, ale jest niezbędna. Dopóki nie dowiemy się, gdzie ukryła się flotylla wroga, nikt na Ziemi nie będzie mógł żyć w spokoju.

— Wracam na Ziemię — zakończyła Wiera. Wiecie, dlaczego: trzeba pokonać izolacjonistów.

— Jestem gotowa lecieć dalej — oświadczyła Olga. — „Pożeracz Przestrzeni” jest lepiej przystosowany do dalekich podróży niż „Sternik”. Weźmiemy część zapasów substancji aktywnej ze „Sternika”. Załogę skompletujemy z tych, którzy zgłoszą się na ochotnika.

Powiedziała to tak spokojnie, jakby chodziło o podróż z Ziemi na Syriusza lub Alfę Centauri. Inni nie spieszyli z odpowiedzią.

Myślałem o Ziemi i Orze, o gwiazdach rozsianych wokół nich. Nic mnie szczególnie nie ciągnęło na Ziemię, wabił mnie raczej Pluton, ale i bez Plutona mogłem żyć. Wprawdzie na dalekiej Wedze, pięknej, błękitnawobiałej Wedze, gdzie nigdy nie byłem i chyba nie będę, pozostało to, co choć trochę wiązało mnie z przeszłością. Ale cóż się zmieni, jeżeli zawrócę? Łączy mnie z Fiolą jedynie czcze pragnienie jedności. Nasza miłość nie ma sensu, jest przedwczesna, jak to uczucie określił Lusin. Natomiast tam, do dalekiego Perseusza, rwę się całą pasją swojej duszy, wszystkimi argumentami rozumu. Gdzieś tam jest mój przyjaciel, który wzywał mnie na pomoc w chwili niebezpieczeństwa. Może też uda mi się rozwikłać niektóre zagadki Zływrogów, bo gdzie szukać ich rozwiązania, jeśli nie wśród przeciwników?

— Lecę do Perseusza — powiedziałem.

Romero i Lusin postanowili wrócić na Ziemię. Zabierali ze sobą Truba.

Później nadszedł dzień rozstania. Pożegnanie było smutne. Wiera objęła mnie i ucałowała. Nie wiedziałem, czy ją kiedykolwiek jeszcze zobaczę. Przed nią nie musiałem ukrywać smutku.

— Wiero, w tak dalekiej podróży wszystko może się zdarzyć — powiedziałem. — Zapamiętaj moje ostatnie życzenie: Romera trzeba pokonać. Jeżeli ludzie nie przyjdą z pomocą Niebianom, będą niegodni siebie.

Patrzyła na mnie przez łzy.

— Ludzie pomogą wszystkiemu co dobre, rozumne i wymagające pomocy. Mogę cię o tym zapewnić.

Ostatni żegnali się ze mną Groman i Kamagin. Odważni kosmonauci, nasi przodkowie, byli również wzruszeni.

— Trzy lata temu, pięćset dwadzieścia lat planetarnych, rozstaliśmy się z Ziemią — powiedział Kamagin. Niewiele się przez ten czas zmieniliśmy, choć Ziemia i ludzie zmienili się nie do poznania. Z całego serca życzę wam w dalekiej podróży większego szczęścia, niż nam przypadło w udziale.

— A wam życzymy dobrego spotkania z Ziemią odparłem. — I dobrego nowego życia na naszej zielonej staruszce, na wiecznie młodej kolebce ludzkości!

— Masz tu podarunek na drogę = powiedział Allan i dał mi największy swój skarb, książki i czasopisma z dwudziestego wieku.

Siedzieliśmy wraz z Olgą w sali obserwacyjnej. Kontury „Sternika” szybko nikły na tle gwiazd i wkrótce nie można było go dostrzec gołym okiem, chociaż Allan włączył wszystkie reflektory statku.

— No i zostaliśmy sami — powiedziałem. — Jak długo potrwa ta samotność?

— Nie boję się samotności — odparła Olga. Mogę lecieć chociażby na tamten świat, ale nie wiem, gdzie tamten świat się znajduje.

Popatrzyłem na nią ze zdumieniem. Olga uśmiechała się do mnie. Poczułem się tak, jakbym zrobił coś złego i w zmieszaniu znów obróciłem się ku gwiazdom.