Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Podmuch rzucił Leilę na ziemię obok ławki. Krzyknęła i zasłoniła oczy ręką. Nie było to jednak konieczne; jajo znajdowało się w prostej linii między nią a laboratorium i osłoniło ją. Jakaś część jej umysłu wiedziała, że nie ma żadnego promieniowania, tylko ciepło, i żadnych latających odłamków, bo laboratorium implodowało: tak je skonstruowano. Coś pokonało zewnętrzną warstwę czujników i warstwa zapalająca zareagowała, wytwarzając tlenki metali w postaci gazowej, na tyle gorące, że wszystko wewnątrz laboratorium wyparowało. Nie wolno dopuścić do wydostania się jakiegokolwiek niekontrolowanego replikatora. Obrócić wszystko w parę. Laboratorium. Projekt. David, Chunquing, Rulan.

Otoczenie stygło. Leila wstała niepewnie i natychmiast wstrząs wtórny rzucił ją na ziemię. To musiało być trzęsienie ziemi, najmniej prawdopodobne z zagrożeń, ale przecież takie zabezpieczenia też mieli. David, Chunquing, Rulan!

— Doktor Kim! Nic pani nie jest? — Keesha Ali biegła w jej stronę od budynku ochrony. Gdy słuch powrócił, Leila usłyszała wycie syren i alarmu.

— Nie… Keesho?

— Wiem — odparła ponuro kobieta. — Kto był w środku?

— David. Chunquing. Rulan. Projekt replikatora i trzęsienie ziemi! Ze wszystkich możliwych pechowych wydarzeń…

— To nie był pech — rzekła Keesha. — Zostaliśmy zaatakowani.

— Zaatakowani?

— To nie było naturalne trzęsienie ziemi. Ochrona wykryła ładunek kilka sekund przed wybuchem. Tunel pod laboratorium, bardzo głęboki i długi. Nie tylko przedarli się pod laboratorium, zniszczyli też urządzenia kopuły. Uruchamiamy właśnie zapasowy system. Za pięć minut spotkamy się w sali rekreacyjnej, pani doktor.

Leila gapiła się na Keeshę. Ta kobieta była oczywiście Amerykanką, bez chińskich przodków. Ale nawet tacy ludzie najpierw opłakiwali zmarłych. Tak. W normalnych warunkach tak robili. Ale tu działo się coś niezwykłego.

Leilę poddano genomodyfikacjom zwiększającym inteligencję.

— Dane się wydostały — rzekła wolno.

— W ułamku sekundy między przebiciem się a zapłonem — odparła Keesha ponuro — kiedy wyłączono kopułę, klatkę Faradaya oczywiście też. Zabrali cały projekt związany z replikatorem, doktor Kim.

Leila zrozumiała, co to oznacza, i jej umysł ugiął się pod ciężarem. Oznaczało to, że ktoś sprzątnął im nagrodę sprzed nosa. Dane dotyczące replikatora były silnie szyfrowane i było ich bardzo dużo. Tylko inny komputer kwantowy mógł być na tyle szybki, by przejąć taką liczbę danych w ułamku sekundy między przebiciem się a wybuchem — czy też w ogóle dawać nadzieję na ich rozszyfrowanie. Komputer kwantowy, mogący wykonywać biliony operacji na sekundę, już od pokolenia był rzeczywistością. Mógł on jednak działać tylko w obrębie ograniczonych parametrów: pola magnetyczne. Kable optyczne.

Dane kubitowe, zapisywane za pomocą cząstek o nieokreślonym spinie, łatwo ulegały zniszczeniu w kontakcie z innymi cząstkami, na przykład fotonami — czyli zwykłym światłem słonecznym. Nikomu nigdy nie udała się kradzież z włamaniem danych kwantowych bez zniszczenia ich. Nie spoza komputera i na pewno nie na odległość wielu mil otwartej przestrzeni.

Aż do teraz. A ktoś, kto dysponował komputerem kwantowym zdolnym do czegoś takiego, już był rywalem.

Albo rewolucjonistą.