Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Obcy statek, jak uporczywie nazywał obiekt pan Kim, wcale niełatwo było znaleźć. Północna Minnesota została oczywiście oczyszczona, jako cenne tereny dla uprawiających rolę i produkujących nabiał, miała więc priorytet, a i tak szkody nie były tu poważne. Po oczyszczeniu firmy zajmujące się biorolnictwem zażądały tych terenów pod uprawę, z dala od zakłóceń zewnętrznych. Rząd, który nie był godnym przeciwnikiem dla biotechnologicznych korporacji, niechętnie się zgodził. Obcy statek był ukryty pod nierzucającą się w oczy kopułą z piankowego tworzywa, na końcu niepozornej drogi bez jakichkolwiek oznaczeń.

Mal natychmiast zrozumiał, dlaczego pan Kim zaproponował, by pojechali jego samochodem, który przywiózł ze sobą aż z Chin. Chińczycy byli zmuszeni do nabywania biorozwiązań od innych krajów. W zamian za nie tworzyli najlepsze fabryki urządzeń technicznych i dóbr materialnych na świecie. Samochód pana Kima był szybki, cichy i sterowany przez komputer — w Stanach Zjednoczonych nie znano tej technologii, Mal dostrzegł, że nawet na Abby4 musiało to wywrzeć wrażenie.

Rozsiadł się wygodnie w wyprofilowanym fotelu, który dopasował się do kształtu jego ciała, i patrzył, jak za oknem z niewiarygodną prędkością przesuwają się pola. Niektórzy politycy z rządu i profesorowie uniwersyteccy twierdzili, że Stany Zjednoczone powinny bać się chińskich technologii, nawet jeśli nie były oparte na biologii. Może mieli rację. Dla kontrastu, komputerowe zabezpieczenia, które chroniły obcy statek, wyglądały na prymitywne. Mal załatwił formalności i wkroczyli przez wrota do kopuły, która w odległości dziesięciu stóp otaczała statek. Mal nigdy przedtem go nie widział i ze zdumieniem odkrył, że robi na nim wrażenie.

Statek miał kolor matowego srebra i był rozmiaru niewielkiego pokoju; lekko nieregularny owal. Błyszczał w sztucznym świetle pod kopułą. Kiedy Mal wyciągnął rękę, zatrzymała się prawie w odległości stopy od jego powierzchni.

— Pole siłowe o nieznanym charakterze, nieznanym nawet przed Upadkiem — oznajmiła Abby4 z taką pewnością w głosie, jakby sama przeprowadziła badania tego pola. — Pole otacza statek całkowicie, nawet poniżej poziomu gruntu, i tam także jest nieprzeniknione. Przez kilkadziesiąt lat, jakie dzieliły lądowanie i Upadek, statek był starannie monitorowany i nigdy nie wykryto, żeby wysłał jakiś sygnał. Żadnych sygnałów, żadnych wychodzących ze środka obcych, żadnych znaków na zewnątrz, które można by rozszyfrować, żadnej łączności. Można się zastanawiać, po co obcy zadali sobie trud, żeby go tu wysłać.

— Nauka bez słów, zysk w powstrzymaniu się od działania — niewielu to zrozumie — zacytował pan Kim.

— Ach — odparła Abby4, za sprytna, by się zgodzić albo nie — taoizm? Buddyzm? — Najwyraźniej nic jej to nie mówiło.

Mal obszedł cały statek dookoła, zastanawiając się, po co ktoś zadał sobie trud wysyłania czegoś tak niesamowitego, najwidoczniej bez planu dalszego postępowania. Pewnie, może dla obcych to nie było wcale niesamowite. Może wysyłali takie międzygwiezdne srebrzyste metalowe jaja na inne planety bez żadnego celu. Ale po co?

Gdy Mal dotarł do punktu, z którego wyruszył, pan Kim właśnie wyciągał jakiś przyrząd ze swojej skórzanej torby.

Mal nigdy nie widział czegoś takiego, ale też dużo aparatury naukowej w życiu nie widział. To urządzenie wyglądało jak płaski telewizor, ze szklanym ekranem po jednej stronie i metalem po drugiej. Tylko że „szkło” najwyraźniej wcale nie było szkłem, bo wyglądało, jakby zmieniało postać, gdy pan Kim je podnosił, jakby miało jakieś własne pole. Gdy Mal patrzył, pan Kim przyłożył ten koniec urządzenia, gdzie było to pole, do boku statku, a ono zostało w miejscu zetknięcia, gdy się cofnął.

— Może nie powinien pan… — rzekł Mal niepewnie.

— O, to bez znaczenia, panie Goldstone — przerwała mu Abby4. — Nic dotąd nie przenikało przez to pole siłowe, nawet przed Upadkiem.

Pan Kim tylko się uśmiechnął.

— Pan nie rozumie — rzekł Mal. — Przepustka, którą załatwiłem w Departamencie Stanu nie przewiduje dokonywania żadnych odczytów, albo… czy co tam to urządzenie robi. Panie Kim?

— To tylko parę odczytów — oznajmił pan Kim beznamiętnie.