Portier Nosi Garnitur Od Gabbany

– Cóż za pozytywne podejście do tematu. – Pusta torebka w dłoni przypomniała mi, że właśnie wtrząchnęłam tonę cukierków cynamonowych dokładnie w dwanaście minut. Usta na zmianę drętwiały mi i piekły, ale nie sprawiło to, że zwolniłam tempo.

– Będzie do dupy i dobrze o tym wiesz. W tej chwili mam tylko nadzieję, że w ogóle da się to znieść. A co to jest, do cholery? – wymamrotała, podnosząc jaskrawoniebieski T-shirt z żółtym napisem, który głosił GIBAM SIĘ Z KATOLICZKAMI. – Fuj! Myślisz, że to kiedyś nosił?

– Prawdopodobnie. Wyrzuć to.

– Zdecydowanie – powiedziała i cisnęła koszulkę do śmieci. – Na pewno nie jesteś wściekła, że zmuszam cię, żebyś dzisiaj przyszła?

– Pen! Jestem wściekła, że się przeprowadzasz, a nie z powodu zaproszenia na kolację. Wiesz, nie mogę powiedzieć, żeby sprawiał mi przykrość fakt, iż twoi rodzice stawiają kolację w Sali Grillowej. O której powinnam tam być?

– Wszystko jedno. Zaczyna się o wpół do dziewiątej czy coś takiego. Przyjdź może kilka minut wcześniej, żebyśmy mogły sobie strzelić kielicha w łazience. – Uśmiechnęła się groźnie. – Całkiem poważnie rozważam przyniesienie flaszki. Czy to źle? Fu! Bywają gorsze rzeczy, na przykład to… – Tym razem podniosła w górę parę spłowiałych, znoszonych bokserek z niezbyt subtelną fluorescencyjną różową strzałką, wskazującą dokładnie na krocze.

– Flaszkę możesz uważać za załatwioną. Co ja bez ciebie zrobię? – jęknęłam żałośnie. Jeszcze nie pogodziłam się z myślą, że Penelope, moja najlepsza – i jedyna – przyjaciółka od dziesięciu lat, przeprowadza się na drugi koniec kraju.

– Poradzisz sobie – stwierdziła głosem, w którym brzmiała większa pewność, niż mogło mi się podobać. – Masz Michaela i Megu, i całą nową ekipę w pracy, i masz teraz chłopaka.

Było dość dziwne, że wspomniała Michaela, bo prawie wcale już go nie widywałyśmy.

– Daj spokój. Michael ma Megu. „Ekipa” w pracy to dokładnie to – grupa ludzi z tajemniczym dostępem do góry forsy i silnym upodobaniem do wydawania jej na tony pigułek. A co do wzmianki o „chłopaku”, cóż, pominę ją dyskretnym milczeniem.

– Gdzie moja ulubiona dziewczyna? – wykrzyknął Avery zaraz po tym, gdy trzasnęły frontowe drzwi. – Cały dzień czekam, żeby wrócić do domu i zaciągnąć twoją słodką dupkę do łóżka!

– Avery, zamknij się! – zawołała Pen, zdradzając tylko nieznaczne zakłopotanie. – Jest Bette!

Ale było za późno, już zjawił się w drzwiach bez koszuli, z rozpiętym górnym guzikiem i rozsuniętym zamkiem dżinsów, odsłaniającym bawełniane limonkowozielone bokserki.

– O, hej, Bette. Kiwnął głową w moją stronę, zupełnie niewzruszony faktem, że jestem świadkiem jego uwodzicielskich działań.

– Cześć, Avery – mruknęłam, wpatrując się w swoje tenisówki i zastanawiając po raz tysięczny, co, poza mięśniami klatki piersiowej, trzeba przyznać fantastycznymi, widzi w nim Penelope. – Właśnie wychodzę. Muszę wpaść do domu i wyszykować się przed dzisiejszym wielkim wieczorem. A skoro już o tym mowa, co się nosi w Four Seasons?

– Cokolwiek, co włożyłabyś na kolację z rodzicami – odrzekła Penelope, kiedy Avery, jak osoba cierpiąca na zespół nadpobudliwości z zaburzeniami uwagi, zaczął grać w kosza swoimi pozwijanymi w kule skarpetkami.

– Może chcesz to przemyśleć? Chyba że mam się zjawić w spódnicospodniach i koszulce z napisem DAJMY SZANSĘ POKOJOWI. Do zobaczenia wieczorem.

– Jasne – rzucił Avery, wysuwając dwa palce w przedziwnej kombinacji znaku pokoju i gangsterskiego pozdrowienia. – Na razie, B.

Uściskałam Penelope i wyszłam, próbując nie wyobrażać sobie tego, co niewątpliwie odbyło się natychmiast po moim zniknięciu. Zakładając, że się pospieszę, miałabym czas wyciągnąć Millington na szybki spacer i może nawet wziąć kąpiel. Pojechałam do domu taksówką i przez kilka minut goniłam Millington po całym mieszkaniu, ponieważ dokładała starań, żeby się przede mną ukryć. Instynktownie wiedziała, kiedy zamierzam wyprowadzić ją na dwór, i w przeciwieństwie do wszystkich psów, jakie w życiu spotkałam, nienawidziła tego. Wszędzie kurz, pyłki i chwasty – była potem nie do życia przez całe godziny, ale uważałam, że powinna wychodzić przynajmniej raz w miesiącu. Mniej więcej. Poza tym chodziłyśmy tylko dookoła domu. Nie mogłam wyjść z podziwu nad jej metabolizmem. Właśnie dotarłyśmy do Madison Square Park i udało nam się ominąć świra, który tam rezydował i zwykle gonił za Millington z wózkiem z supermarketu, kiedy usłyszałam swoje imię.

– Bette! Hej, Bette, tutaj!

Odwróciłam się i zobaczyłam Sammy'ego, który siedział na ławce i pił kawę. Jego oddech tworzył chmurę w zimnym powietrzu. Obok siedziała absolutnie oszałamiająca kobieta. Cholera jasna. Nie było dokąd uciec. Oczywiście mnie zobaczył i obserwował, kiedy spojrzałam prosto na niego, więc nie istniał żaden możliwy do przyjęcia sposób, by udać, że nic nie zaszło. Do tego Millington wybrała ten właśnie moment, żeby pierwszy raz w całym swoim krótkim życiu okazać instynkt społeczny i wystartowała w ich stronę, wyciągając automatycznie zwijaną smycz na maksymalną długość i z biegu wskakując mu na kolana.