Portier Nosi Garnitur Od Gabbany

– No dobrze, dość już powiedziałem, tego jestem pewien! – zanucił. – Oczywiście to nie moja sprawa. Muszę wracać do drzwi. – Dotknął brzegu kapelusza, odwrócił się na pięcie, a ja rozmyślałam, czy istnieje jakiś sposób, by ładnie go poprosić, żeby nigdy więcej się do mnie nie odzywał.

Kiedy tylko wysiadłam z windy i skręciłam za róg do swojego szczęśliwego numeru 1313, zorientowałam się, co miał na myśli. Obok drzwi stały najwspanialsze kwiaty, jakie w życiu widziałam, że nie wspomnę o otrzymaniu. Moja pierwsza myśl była taka, że zostawiono je przed moimi drzwiami przez pomyłkę i tak naprawdę przeznaczone są dla kogoś innego, ale kiedy podeszłam bliżej, zobaczyłam swoje nazwisko wypisane czarnym markerem na kopercie umieszczonej za celofanowym opakowaniem. Kiedy już przyjęłam do wiadomości, że nie chodzi o pomyłkę dostawcy, natychmiast pojawiła się druga myśclass="underline" są od Sammy'ego, który przemyślał wszystko, co wcześniej zaszło, i chciał przeprosić za swoje zachowanie. Tak! Wiedziałam, że nie był taki zły, a kwiaty to taki uroczy dżentelmeński sposób nawiązania kontaktu, żeby przeprosić. Mnie też jest przykro, zwróciłam się w duchu do kwiatów, które teraz zaczęły go uosabiać. Sama nie wiem, dlaczego zachowałam się jak wredna suka, szczególnie że od tamtej pory nie przestałam o tobie myśleć ani na sekundą. Tak, z rozkoszą zjem z tobą kolację i puśćmy tamtą głupią rozmowę w niepamięć. I, jeśli musisz wiedzieć, zaczynam już wyobrażać sobie ciebie jako ojca moich przyszłych dzieci, więc lepiej by było, żebyśmy się poznali. Nasze dzieci będą zachwycone, słysząc, że ta dozgonna miłość zaczęła się od kłótni i kwiatów na przeprosiny! To takie romantyczne, że ledwo mogę wytrzymać. Tak, kochanie, tak, wybaczam ci i sama stokrotnie przepraszam, i wiem, że to nas wzmocni.

Z trudem podniosłam kwiaty i otworzyłam drzwi, tak rozanielona niespodzianką, że ledwie zauważyłam Millington wijącą mi się między nogami. Kwiaty zawsze odgrywały ważną rolę w romansach, dzięki czemu otrzymanie bukietu takiej klasy było jeszcze bardziej rozkoszne. Składał się z trzech tuzinów róż w odcieniach jasnej purpury, gorącego różu i bieli. Zebrano je wszystkie razem w ciasną wiązankę i umieszczono w niskiej okrągłej misie, która została wypełniona czymś w rodzaju lśniących szklanych kulek. Kompozycja była zupełnie pozbawiona wszelkiego przybrania – żadnych wstążek, kokardek, zieleni czy paskudnej gipsówki; rzucała się w oczy jej prostota, elegancja i bardzo, bardzo wysoka cena. Kartka też nie należała do zwyczajnych – ciężki kremowy welin – i wyrwałam ją z obramowanej purpurowo koperty z szalonym pośpiechem. W ułamku sekundy moje oczy odnalazły podpis i kiedy to się stało, o mało nie zemdlałam.