Portier Nosi Garnitur Od Gabbany

Auć. Cała Elisa: złośliwe stwierdzenie, które miało zabrzmieć całkowicie szczerze i pozytywnie. Nie miałam energii, żeby się w to wikłać, więc powiedziałam:

– Naprawdę? Dzięki, Eliso. To wiele dla mnie znaczy.

– No tak, wiesz, umawiasz się z Philipem Westonem i, no, planujesz sama całą imprezę. Kiedy ja zaczynałam, trwało prawie rok, zanim do tego doszłam.

– Umawiania czy planowania?

– Jednego i drugiego.

Roześmiałyśmy się i pożegnały. Odłożyłam słuchawkę, zanim Elisa zdążyła nakazać mi udział w kolejnej imprezie. Przez ten bardzo krótki moment rzeczywiście czułam, jakbym miała w niej przyjaciółkę.

Szybko pogłaskałam Millington i jeszcze szybciej przebrałam się w dżinsy oraz marynarkę, rzuciłam pełne goryczy spojrzenie na kwiaty i pognałam na dół, złapać taksówkę. Simon i Will akurat się kłócili, więc zaczekałam cichutko w supernowoczesnym foyer, przysiadając na czymś w rodzaju granitowej ławy pod jaskrawym Warholem, którego omawialiśmy na historii sztuki – pamiętałam omawianie, ale absolutnie nie mogłam przypomnieć sobie żadnych szczegółów.

– Po prostu nie rozumiem, jak mogłeś go zaprosić do nas do domu – mówił Simon w gabinecie.

– A ja nie jestem pewien, czego nie rozumiesz. To mój przyjaciel, jest w mieście i nieuprzejmie byłoby się z nim nie spotkać – odparł Will ze zdumieniem w głosie.

– Will, on nienawidzi gejów. Żyje z tego, że nienawidzi gejów. Płacą mu za to, że nienawidzi gejów. Jesteśmy gejami. Co tak trudno tu zrozumieć?

– Och, to szczegóły, kochany, szczegóły. Wszyscy mówimy publicznie rzeczy, w które nie do końca wierzymy, żeby wzbudzić nieco kontrowersji, to służy karierze. I wcale nie znaczy, że naprawdę w nie wierzymy. Do licha, nie dalej jak w zeszłotygodniowym felietonie przeżyłem moment słabości albo może coś w rodzaju halucynacji i napisałem tę schlebiającą pospolitym gustom linijkę, jak to rap jest odrębną formą sztuki czy coś równie bezsensownego. Poważnie, Simonie, nikt tak naprawdę nie uważa, że w to wierzę. Z Rushem sytuacja wygląda tak samo. Ta nienawiść do Żydów, gejów i czarnych jest tylko na pokaz i z całą pewnością nie stanowi odbicia jego osobistych opinii.

– Jesteś taki naiwny, Will, taki naiwny. Nie mogę już ciągnąć tej rozmowy. – Usłyszałam trzaśnięcie drzwiami, długie westchnienie, odgłos kostek lodu wrzucanych do szklanki. Nadeszła pora.

– Bette! Kochanie! Nie słyszałem, jak weszłaś. Miałaś dość szczęścia, by być świadkiem naszej scysji?

Ucałowałam go w gładko wygolony policzek i zajęłam swoje zwykłe miejsce na limetkowym szezlongu.

– Oczywiście. Naprawdę zapraszasz tu Rusha Limbaugh *? – zapytałam z lekkim niedowierzaniem, ale bez specjalnego zaskoczenia.

– Owszem. Byłem u niego w domu kilkanaście razy, to przeuroczy człowiek. Oczywiście nigdy nie wiedziałem z całą pewnością, jak bardzo był zaprawiony podczas tych wieczorów, ale w jakiś sposób to czyni go jeszcze sympatyczniejszym. – Wziął głęboki wdech. – Dość o tym. Powiedz, co nowego w twoim wspaniałym życiu?

Zawsze mnie zdumiewało, że potrafi być taki zrelaksowany i tak spokojnie wszystko przyjmować. Pamiętam, kiedy jako dziecku mama wyjaśniła mi, że wujek Will jest gejem, a Simon to jego chłopak i jeśli dwie osoby są ze sobą szczęśliwe, kwestie w rodzaju płci, rasy czy religii nic nie znaczą (oczywiście nie miało to zastosowania do problemu mojego wyjścia za mąż za nie-Żyda, ale to się rozumiało samo przez się. Moi rodzice należeli do ludzi jak najbardziej liberalnych i otwartych, z którymi dało się dyskutować o wszystkim – oprócz ich własnego dziecka). Kilka tygodni później Will i Simon odwiedzali Poughkeepsie i kiedy siedzieliśmy przy kolacji, usiłując przełknąć porcje kiełków i czegoś w rodzaju wegetariańskiego dahlu, czego ilość najwyraźniej się nie zmniejszała mimo naszych wysiłków, zapytałam słodkim głosikiem dziesięciolatki:

– Wujku Willu, jak to jest być gejem?

Uniósł brwi, spoglądając na moich rodziców, zerknął na Simona, a potem spojrzał mi prosto w oczy.

– Cóż, kochanie, całkiem miło, jeśli mam mówić za siebie. Oczywiście byłem też z dziewczynami, ale człowiek szybko zdaje sobie sprawę, że po prostu nie są, ach, cóż, nie działają, jeśli rozumiesz, co mam na myśli.

Nie rozumiałam, ale z całą pewnością bawiły mnie zbolałe miny, które robili moi rodzice.

– Czy ty i Simon śpicie w jednym łóżku jak mamusia i tatuś? – ciągnęłam najsłodszym i najbardziej niewinnym głosem, na jaki umiałam się zdobyć.

– Tak, kochanie. Jesteśmy dokładnie tacy jak twoi rodzice. Tylko inni. – Pociągnął łyk szkockiej, którą rodzice trzymali pod ręką na wypadek jego odwiedzin, i uśmiechnął się do Simona. – Jak zwykła para małżeńska, kłócimy się i godzimy i nie boję się mu mówić, że nawet on nie może nosić białego lnu przed Memoriał Day. Niczym się nie różnimy.

– No tak, była to pouczająca konwersacja, prawda? – Ojciec odchrząknął. – Ważne, żebyś pamiętała, Bette, że zawsze należy traktować wszystkich tak samo, bez względu na to, jak odmienni są od ciebie.