Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Kiedy Tam się zbliżył, Juli siedziała po turecku, pogrążona w modlitwie obok jaja. Było mniejsze niż przypuszczał, nie większe niż szopa dla kóz; lekko nieregularny owal, srebrzący się matowo. Powietrze nad ziemią drgało od upału. Babcia powiedziała kiedyś Tamowi, swoim skrzypiącym głosem starej damy, że w Minnesocie nie zawsze było tak gorąco. Nagle zaczął się zastanawiać, jak wyglądało to miejsce, kiedy jajo spadło z nieba.

Czy to mógł być zanieczyszczacz? Nie wyglądał, jakby coś produkował i Tam nie dostrzegał żadnych plastikowych części. Nic, co mogłoby odpadać kawałkami tak małymi, by przedostawałyby się do powietrza, wody i żywych organizmów, unosząc się z wiatrem. A może jednak były bardzo małe, jak te niebezpieczne kawałki plastiku zwane „imitatorami hormonalnymi” — tak nauczyła go babcia, choć Tam nie miał pojęcia, co to znaczy. Doktorzy w St Paul pewnie wiedzieli. Choć co im z tej wiedzy, skoro nie dało się rozwiązać problemu i sprawić, by dzieci rodziły się tak kompletne jak Juli?

Siedziała obracając paciorkami modlitewnymi tak gwałtownie, że Tam znów się na nią zdenerwował. Ależ ona była niezrównoważona. Najpierw swawolna, potem rozzłoszczona, a na końcu rozmodlona. Dobrze byłoby, gdyby się jakoś uspokoiła, kiedy dzieci zaczną przychodzić na świat. Po chwili jednak Juli spojrzała na niego, tymi oczami błękitnymi jak jezioro, jakby w uznaniu tego, że posiadł większą wiedzę, i poczuł, jak mięknie.

— Tam… jak myślisz, czy można się do niego modlić? Skoro pochodzi od Boga?

— Jestem pewien, że można, kochanie. A o co się modlisz?

— Żeby dostać synów bliźniaków, jak księżniczka. — Juli wygramoliła się i stanęła. — A mogę go dotknąć?

Tam poczuł nagły strach.

— Nie! Nie… lepiej nie. Ja go dotknę.

Chciał, żeby ci synowie, kiedy się pojawią, pochodzili z jego nasienia, nie z jaja.

Chłopiec ostrożnie wyciągnął rękę, która zatrzymała się w odległości prawie stopy od srebrzystej skorupy. Nacisnął mocniej. Nie był w stanie zbliżyć się bardziej do jaja.

— Ono jest otoczone niewidzialną ścianą!

— Naprawdę? W takim razie mogę dotknąć? Tak naprawdę wcale nie dotknę samego jaja!

— Nie! Księżniczka też musiała dotknąć tylko ściany.

— Może tej ściany tu wtedy nie było, dawno temu. Może wyrosła, jak zboże na polu.

Tam zmarszczył czoło, rozdarty między dumą a irytacją spowodowaną jej zwariowanymi pomysłami.

— Nie dotykaj go, Juli. W końcu nie wiemy, czy przypadkiem nie jesteś już w ciąży.

Posłuchała go. Cofnęła się i przyjrzała się obiektowi. Nagle na jej ślicznej twarzyczce pojawiła się radość.

— Tam! Może to jest cud także i dla nas! Dla całej rodziny!

— Dla całej…

— Dla Nan, Calie i Suze! I twoich kuzynek! Może gdyby tu przyszły i dotknęły jaja — albo ściany jaja — może zaszłyby w ciążę jak księżniczka? Prosto od Boga?

— Nie wydaje mi się…

— Jeśli przyjdziemy tu jeszcze przed zimą, robiąc postoje po drodze, bo już wiemy, gdzie jest woda, może wszystkie będą mogły zajść w ciążę! Namów je, kochany! Tylko ciebie słuchają, nawet twoi rodzice. Tylko ty umiesz robić plany i wykonywać je. Sam wiesz, jaki jesteś.

Spojrzała na niego z uwielbieniem. Tam poczuł, jak coś w jego duszy rośnie i jaśnieje. Och, sprytna była, choć nie umiała czytać ani pisać. Jego rodzice byli starzy, mieli co najmniej czterdzieści lat i nigdy nie byli tak sprytni jak Tam. Dlatego właśnie babcia uczyła bezpośrednio jego, tego wszystkiego, czego sama nauczyła się od własnej babki, która pamiętała Upadek.

Odparł, ważąc wolno słowa:

— Jeśli robotnicy rodziny zostaną, by pilnować plonów, moglibyśmy przyprowadzić tu kozy i bezpłodne kobiety… robiąc postoje po drodze. Chyba udałoby się przed jesienią. Jeśli tylko przedtem odkryjemy, gdzie jest bezpieczna woda.

— O, wiem, że dasz radę!

Tam zmarszczył czoło z namysłem i znów wyciągnął dłoń, by dotknąć milczącego, nieosiągalnego jaja.