Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe

Mimo wszystko chłopak musiał go usłyszeć. Nagle dzikim szarpnięciem uwolnił się z uchwytu Nawera i stanął prawie prosto. Jego prawa dłoń, zaciśnięta w pięść, dotknęła zakrwawionego płaszcza.

Salutował. Są rzeczy, które łamią nawet najtwardszych żołnierzy.

W następnej chwili rozległ się zgrzyt wyciąganego ostrza i chłopak zgiął się wpół, ze sztyletem wbitym w brzuch. Krzyknął krótko, strasznie, i powoli osunął się na kolana, ześlizgując z klingi. Nawer Ta’Klaw wyzywająco powiódł wzrokiem po sali i niespiesznym, teatralnym ruchem wytarł broń o koszulę więźnia. Pochylił się jeszcze i splunął na wyhaftowane na przodzie dwie szóstki, a potem jednym ruchem zerwał z chłopaka płaszcz i lekceważąco zarzucił go sobie na ramię.

– Mój koń będzie miał dobry pled na zimne noce. – Wyprostował się ze sztucznym uśmiechem, patrząc na porucznika. – A on chyba jednak myślał, że jest żołnierzem. A przecież prosiłem...

Przerwał mu odgłos odsuwanego krzesła.

– Nawerze Ta’Klaw – głos tahga niósł się po sali, mimo że władca zdawał się szeptać. – Wyciągnąłeś broń w mojej obecności, bez żadnego powodu. Zabierzesz swoich ludzi i opuścicie zamek, zanim wstanie słońce. Nie weźmiecie nic ponad to, co przynieśliście, i nie wrócicie tu przez rok, bez względu na to, jaki los napotkacie na swej drodze. Pod karą śmierci. Natychmiast.

Młody bandyta wykonał drwiący ukłon w stronę tahga.

– Oczywiście, wuju. I tak miałem już wyjeżdżać. Za trzy dni w Gaven’le ma odbyć się doroczny targ, uczty, tańce, zabawa. Będzie weselej niż tu, gdzie trochę krwi na płaszczu powoduje u niektórych mdłości – wykrzywił się tym razem bez udawania, paskudnym, okrutnym uśmiechem. – Mam nadzieję, że niektórych z was spotkam jeszcze kiedyś... W górach.

Ruszył do wyjścia, ciągnąc płaszcz po ziemi i nie spuszczając wzroku z żołnierzy. Przyboczni ruszyli za nim. Wyszli w całkowitej ciszy. Kapłan swoim zwyczajem gdzieś znikł.

Kenneth podszedł do chłopaka pierwszy. Za nim reszta kompanii. Od razu widać było, że rana jest śmiertelna. Ostrze weszło poniżej pępka i rozpruło brzuch prawie do mostka. Mimo wszystko żył jeszcze, krótkimi, chrapliwymi haustami zasysając powietrze. Porucznik ukląkł obok, bogowie wybaczcie mi, pomyślał, nawet nie wiem, jak on ma na imię.

– Dzielnie się spisałeś – szepnął wreszcie.

Wokół zgromadzili się jego ludzie. Niemal ich nie dostrzegał. Delikatnie dotknął twarzy umierającego, ktoś ściągnął swój płaszcz i mu go podał. Kenneth wsunął zwinięty materiał chłopakowi pod głowę.

– Jesteś prawdziwym żołnierzem, mały. Najprawdziwszym strażnikiem.

Wstał, przepchnął się przez żołnierzy i wszedł na podwyższenie. Stanął przy stole tahga.

– Proszę mi powiedzieć, hrabino, czy będziemy mieli pokój?

– Tak, poruczniku. Podpiszemy stosowne umowy – zdołała mu spojrzeć w twarz i zaskoczyć. Nie spodziewał się łez.

– To dobrze. Tangu, czy poselstwo dostanie odpowiednią eskortę na drogę powrotną?

– Oczywiście. Chcecie już wracać?

– Miałem rozkaz, żeby doprowadzić delegację tutaj. Wykonałem go. Jeden z moich ludzi... z moich żołnierzy powinien zostać jak najszybciej pochowany w domu. Przynajmniej tyle mu jestem winien. Przynajmniej tyle jest mu winne Imperium.

Odwracał się, gdy hrabina poruszyła się gwałtownie.

– Poruczniku, ja... Napiszę raport, w którym przedstawię dokładnie całą sprawę – wyszeptała, przełknęła ślinę i dodała głośniej – wszystkie... okoliczności. To nie musi się źle skończyć. Pańska kompania...

– Moja kompania to moja sprawa, hrabino. On skatował tego dzieciaka, a potem napluł na nasz płaszcz i wyszedł stąd żywy, zabierając go ze sobą. Co byś zrobił tahgu, gdyby nie był twoim siostrzeńcem?

– Urwałbym mu łeb, strażniku. Za hańbę, jaką ściągnął na mój dom – zderzyli się wzrokiem. Kenneth nie spodziewał się znaleźć w twarzy władcy Wynde’kann ponurego, pierwotnego w swojej głębi poczucia sprawiedliwości. – Obiecałem jego matce... – wyszeptał.

– Czy jego krew zostanie między nami?

Zaskoczenie. Oczy Aeryssa zrobiły się bardzo zimne.

– Obiecałem, że nie wystąpię przeciw niemu, nie, że będę go chronił na każdym kroku. Zwłaszcza gdy próbuje mi wydrzeć tron spod tyłka... On ma trzystu ludzi – dodał po chwili.

– Wiem. – Porucznik skinął głową i zszedł do swoich żołnierzy. Musieli się spieszyć.

—— • ——

Zebrali się w kwaterze. Ciało chłopaka zabrali ze sobą i nikt nie próbował ich powstrzymać. Gdy wychodzili z sali głównej, towarzyszyła im cisza. I wstyd. Znak kompanii został zhańbiony, a człowiek, który to zrobił, żył i miał się dobrze. Po powrocie do koszar zostaną osądzeni i najpewniej rozwiązani. Szósta Kompania przestanie istnieć.

Kenneth stanął pośrodku największego pomieszczenia i obserwował, jak jego ludzie się krzątają. Podnosili broń, zakładali zbroje, pakowali zapasy na drogę. Nikt nie patrzył mu w oczy. Nikt w ogóle na niego nie patrzył. Tchórz. To słowo wisiało w powietrzu, lepiło się do ścian, wypełniało przestrzeń. Nikt go głośno nie powiedział, ale... Zacisnął pięści i wtedy wyczuł ruch. Andan. Krępy dziesiętnik szedł ku niemu powoli, nie sięgał po broń, lecz nie musiał. Wystarczyło, że powie to, co większość myślała.