Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe

– Poruczniku – hrabina zawołała go ze szczytu stołu. – Proszę do mnie podejść.

Coś w jej głosie kazało mu powrócić na miejsce. Patrzyła na niego w napięciu, z twarzą nieruchomą jak maska. Zalotna, rozszczebiotana dziewczyna zniknęła całkowicie. Wyszeptała:

– Poruczniku, tutejsi ludzie nie uznają – zawahała się – osób takich jak ten chłopiec za dotkniętych przez Panią Losu. Nie wierzą, że przynoszą oni szczęście. W niektórych, co bardziej starożytnych odmianach kultu Setrena uważa się ich wręcz za naznaczonych przez ciemność. Są wioski, gdzie po urodzeniu się takiego dziecka i je, i matkę zakopuje się żywcem w ziemi. Rozumie pan?

Nie rozumiał. Pokręcił głową.

– Nikt i nic go tu nie chroni. Ale jeśli któryś z pańskich żołnierzy wyciągnie broń, nie wyjdziemy stąd żywi. Widziałam uzbrojonych ludzi w drzwiach i nie była to straż tahga.

Kenneth przeniósł wzrok na podoficerów i ledwo dostrzegalnie wskazał na wciąż stojących w idealnych liniach strażników. Zrozumieli. Poderwali się z krzeseł i podeszli do swoich dziesiątek. Zajęli miejsca w szeregu.

– Co teraz? – porucznik skierował to pytanie bezpośrednio do hrabiny.

– Teraz – opuściła wzrok i zaraz podniosła z powrotem. – Teraz go zabiją.

Zaskoczyła go, ale najwyraźniej mówiła serio.

– Nie... Tangu...

– Nie, strażniku, nie mogę. – Władca Wynde’kann nie spojrzał na niego, zacisnął tylko dłonie w pięści. – To jeniec Nawera, nawet ja nie mam takich praw, by mu go odebrać. To nie jest sprawa między mną a nim, lecz między nim a tobą.

– Przyjmie wyzwanie?

Słowa wyrwały mu się, jakby w ogóle ominęły część mózgu odpowiedzialną za myślenie.

– Zabraniam! – szept hrabiny zabrzmiał żelazem. – Oficer Imperium nie skrzyżuje miecza z bratankiem tahga! Jeśli przegrasz, on i tak go zabije. Jeśli wygrasz, jeśli przelejesz tu krew kogoś z rodu Syna Topora, będziemy mieli wojnę. Nie wolno wam nic zrobić. Nic!

Kenneth odwrócił się w stronę sali, gdzie trwały przygotowania do przedstawienia.

Chłopak stał, trzymany za ręce przez dwóch zbirów Nawera. Głowa nadal opadała mu na pierś, przybrudzony płaszcz sięgał ziemi, kryjąc stopy. Siostrzeniec tahga spojrzał na porucznika i uśmiechnął się. Skinął dłonią, ktoś chlusnął wodą w twarz jeńca. Szarpnięcie, zdławiony krzyk, opancerzone dłonie mocniej zaciskające się na ramionach. Kenneth nie widział twarzy dzieciaka, ale ruch barków, nagłe zesztywnienie całej postaci, paniczne kręcenie głową mówiły wszystko. Ból, szok, dezorientacja. Niezrozumienie.

– Wiesz, gdzie jesteś?

Głos Nawera był cichy i uprzejmy. Chłopak nie odpowiedział, jego głowa nadal poruszała się we wszystkie strony, jakby czegoś szukał. Od niechcenia, na odlew, bandyta uderzył go w twarz. Głowa więźnia odskoczyła w tył, wróciła na miejsce i znieruchomiała.

– Zadałem ci pytanie. Czy wiesz, gdzie jesteś?

Cisza. I po chwili:

– Nie, panie. Nie wiem.

– Dobrze, umiesz mówić. A słuchać?

– Nie... nie wiem, panie.

– Widzisz, ja powiem ci, gdzie jesteś, a ty powiesz mi, kim jesteś. – Nawer uśmiechnął się jeszcze szerzej i znów spojrzał na Kennetha. Porucznikowi pas z mieczem nagle zaciążył u boku, dłonie przeszło mrowienie.

– Jesteś w zamku Law-Deren, stolicy wolnego królestwa Wynde’kann. Zakradłeś się pod bramę i tam cię schwytaliśmy. Czy jesteś szpiegiem?

Znów cisza, jakby chłopak musiał przemyśleć sobie nawet tak proste pytanie.

– Nie wiem, panie.

– Nie wiesz? – Nawer złapał chłopaka za włosy. – Jak to, nie wiesz?

– Nie wiem... nie wiem, co to szpieg, panie.

Ktoś na sali parsknął śmiechem, krótkim, nerwowym, zduszonym zaraz.

– To ktoś bez honoru i godności. Czy wiesz, co to honor, chłopcze?

Nawer spokojnie czekał na odpowiedź.

– Nie kłamać, panie... I być dobrym dla innych...

– Dobrze. Nie kłamać. Powiesz mi więc, co tu robiłeś?

Sformułowanie odpowiedzi zajęło więźniowi kilka uderzeń serca. Przez chwilę wyglądało na to, że próbuje się wyszarpnąć z rąk przybocznych, wreszcie skinął tylko głową w stronę wyszytych na płaszczu dwóch szóstek.

– Ja teraz jestem żołnierzem, panie... Mój oddział szedł do was, to i ja szedłem.

Szum i zaraz cisza, kilku żołnierzy Górskiej Straży poruszyło się. Kenneth tylko spojrzał na dziesiętników i kompania znów stała jak na defiladzie.

– Żołnierzem? – Siostrzeniec tahga uśmiechnął się zachęcająco. – I kazali ci tu przyjść?

– Nie, panie. Sam przyszedłem.

– A czy wiesz, że za skradanie się pod zamkiem, za przepatrywanie murów, karą jest śmierć?

Chłopak szarpnął się, zesztywniał.

– Nie, panie... ja...

– Cicho! Jeśli nosisz płaszcz imperialnej armii i ukrywasz się nocą pod twierdzą w innym kraju, to nie pomogą ci wykręty. Karą za to jest zamurowanie żywcem w lochu i zostawienie cię tam, dopóki nie umrzesz z głodu. To surowa kara, lecz sprawiedliwa. Szpieg to najgorszy łotr. Ktoś, kto skrada się w nocy, żeby wbić ci nóż w plecy. Rozumiesz, chłopcze?