Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe

Kapłan patrzył mu w oczy i uśmiechał się. Nawer kontynuował:

– No, chłopcze. Jestem twoim przyjacielem i naprawdę chcę ci pomóc. Pokaż mi tylko, że to zwykła szmata, którą założyłeś dla ochrony przed chłodem. Nie martw się, dostaniesz nowy płaszcz, lepszy, cieplejszy. Tylko zdejmij ten, napluj i naszczaj na niego, żebym wiedział, że nie jesteś szpiegiem.

Więzień szarpnął się, skrzywił płaczliwie. Milczał. Wreszcie powoli pokręcił głową.

Uderzenie zabrzmiało, jakby ktoś rzucił płat mięsa na deskę. Bandyta tym razem zadał cios otwartą dłonią, bolesny i upokarzający.

– Nie będę czekał do rana! – Warknął. – Pokaż mi, że nie jesteś szpiegiem, albo umrzesz. Już! Puśćcie go.

Przyboczni odstąpili, chłopak zachwiał się, przez chwilę wyglądało na to, że się przewróci. Kenneth zrobił krok w jego stronę.

– Poruczniku... – szept, nie, syk hrabiny był jak ostrze wbijające się w podstawę czaszki.

Wiedział, o co chodzi, o płonącą granicę, zniszczone miasta, zrównane z ziemią wioski, o krew, trupy, łzy. O to chodziło. Jeśli dadzą się sprowokować, jeśli wyciągną broń, bandyci Nawera wpadną do sali i zacznie się rzeź. Rozmowy zostaną bezpowrotnie zerwane. Może sam tahg przypłaci to życiem, a jego siostrzeniec zasiądzie na tronie. A potem bitewny kult Setrena Byka przydusi wszystkich żelazną pięścią i poprowadzi ich na wschód. To dlatego kapłan nie spuszczał z niego wzroku. Tu chodziło o coś więcej niż los jednej kompanii. Jednak i tak nie było mu lżej.

Przeniósł wzrok na swoich żołnierzy. Stali nieco w głębi sali, dookoła nich było pusto. Niespełna czterdziestu strażników w niekompletnym uzbrojeniu, blade twarze, zaciśnięte pięści, dłonie ciążące do rękojeści mieczy, szabel i toporów. I spojrzenia, którymi go obrzucali, intensywne w gniewie, czekające na rozkaz. O krok od złamania posłuszeństwa.

Ruszył naprzód, w dół, po schodach, w ich stronę. Gdy zrobił pierwszy krok, twarz kapłana wybuchła radością, a usta otworzyły się do krzyku. Hrabina zerwała się na nogi, przewracając krzesło. Zignorował to. Minął zaskoczonego Nawera i nie oglądając się na chłopaka, podszedł do żołnierzy. Zajął miejsce na przodzie, w pierwszej dziesiątce.

– Panie poruczniku... – strażnik po jego prawej nawet nie drgnął, ale głos miał taki, jakby ktoś zaciskał mu ręce na gardle. – Co robimy?

– Stoimy, Warw. Rozkazy poselstwa.

– Ale...

– Stoimy – wycedził przez zęby. – Ani drgnij.

Kolejne uderzenie cisnęło więźniem w tył. Nawer podszedł i złapał go za włosy, nie pozwalając upaść, ściągnął jego głowę w dół i potężnym uderzeniem kolana w twarz posłał na posadzkę. Krew trysnęła z ust i nosa więźnia, plamiąc przyszarzałą biel płaszcza. Chłopak krzyknął, zadławił się szlochem. Kopniak w przeponę pozbawił go tchu.

– Nie mam całej nocy, śmierdzielu. Nie chce mi się stać tu i zmuszać cię do powiedzenia prawdy. Muszę mieć pewność. – Nawer nachylił się lekko, przydeptując nadgarstek leżącego. W ciszy, która panowała w sali, wyraźnie słychać było chrzęst kości. – A ty nie okazujesz mi szacunku. Niedobrze. Będę cię go musiał nauczyć.

Skinął głową do jednego z przybocznych, a ten natychmiast podał mu ciężkie, bojowe rękawice z kolczej siatki, wzmocnione na grzbietach dłoni i kłykciach stalowymi płytkami. Chłopak patrzył niczym zahipnotyzowany, jak Nawer zakłada je, dopina paski, porusza palcami. Więzień zamknął na chwilę oczy, a gdy je otworzył, jego spojrzenie, po raz pierwszy, ogarnęło stojących w równych szeregach żołnierzy. Otworzył usta...

– Nie. – Młody bandyta złapał go za ubranie na piersi i jednym szarpnięciem postawił na nogi. – Oni ci nie pomogą. Nie są twoimi przyjaciółmi. Nie uważają cię za żołnierza, tylko za głupka, któremu z litości podarowali stary płaszcz. Patrz na mnie! Rozumiesz? Jesteś dla nich niczym! Zrzuć tę szmatę i pluń na nią, to uwierzę, że jesteś tylko głupkiem, który znalazł się w złym miejscu. Już!