Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe

– Rozkazy moim żołnierzom wydaję osobiście, hrabino – Kenneth nie odwrócił się w stronę drzwi, ignorując narastający na sali gwar. – Proszę mnie w tym nie wyręczać.

Spojrzał jej w oczy.

– Dobrze, panie poruczniku. – Hrabina nie uśmiechała się już, gdzieś znikła promieniejąca radością, rozszczebiotana piękność. Miał przed sobą zawodowego dyplomatę, dla którego życie i śmierć to dwie strony jednej monety. Momentalnie pozbył się wątpliwości. Gdyby interes Imperium tego wymagał, zostałaby kochanką Aeryssa i urodziła mu nawet tuzin dzieci. – Niech pan tylko ich pilnuje. Proszę.

Nie dał się nabrać, to „proszę” było formalnym rozkazem.

– Pani...

Ten szept padł z ust Velergorfa, dziesiętnik pobladł, ręce mu drżały. Kenneth powoli obrócił się przez ramię i spojrzał na środek sali, na postać wleczoną po posadzce przez dwóch przybocznych Nawera. W pierwszej chwili pomyślał, że to jeden z jego ludzi, brudnobiała płachta okrywała więźnia jak tren. Zamrugał, odganiając przywidzenie. Za żadnym z jego strażników okrycie nie wlokłoby się w taki sposób, ten ktoś musiał mieć nie więcej niż pięć stóp wzrostu. Spojrzał na jasną czuprynę i już wiedział, że gdy zobaczy zakrytą włosami twarz, będzie to płaskie oblicze dzieciaka, którego Varhenn uratował w śmierdzącym zaułku w Arberden.

Jeńca ciągnięto wolno, tak by wszyscy mogli się przyjrzeć tkaninie i wyszytym na niej znakom. Gwar wypełniał salę aż do chwili, gdy ludzki tłumok został rzucony na posadzkę przed stołem meekhańskich gości. Wtedy zapanowała cisza.

– Posłowie! – głos ponownie wypełnił salę. – Delegaci! Z misją pokoju i gotowymi traktatami! A gdy podejmujemy ich ucztą, szpiedzy Imperium węszą koło zamku, szukają słabych punktów w murach, przepatrują ścieżki przez góry! Zdradą podszyte są te rozmowy i zdradę przynieśli ci posłowie! Jadem zatrute są ich języki i pochlebstwa!

Jawen Oderenn wynurzył się zza drzwi, mając przy boku Nawera. Uśmiechał się paskudnie, nie przestając mówić.

– Gdzie się podziała mądrość naszego tahga?! Gdzie jego sławna przebiegłość?! Dlaczego karmi żmije własną krwią, gdy powinien im zdeptać łby, zanim wpełzły do jego domu?

Aeryss wstał i na widok jego miny uśmiech zniknął z ust kapłana. Gdyby byli w sali sami, Kenneth nie postawiłby na jego życie koziego bobka. Ale nie byli, więc po chwili Oderenn kontynuował. Już ciszej.

– Tego szpiega złapano, jak kręcił się wokół murów zamku, tahgu. Schwytano w chwili, gdy podkradał się pod bramę. Odpowiedz nam, po co Imperium wysyła posłów, jeśli za nimi idą szpiedzy? Zapytaj swoich gości, ilu takich jak ten kręci się jeszcze po okolicy i czy nie towarzyszy im armia, która jednym uderzeniem mogłaby zdjąć głowę z karku naszemu królestwu? Czy dla Imperium zabicie całej rodowej starszyzny nie byłoby świetnym wstępem do podboju?

Gwar wybuchł ponownie. Porucznik odniósł wrażenie, że każdy krzyczał na każdego, a wymachiwanie rękami i wygrażanie pięściami było tak samo ważne jak zwykłe słowa. Niektórzy już zrywali się z miejsc, skakali do gardeł sąsiadom. Gdyby nie zakaz posiadania broni, posadzka chyba już czerwieniłaby się krwią.

Aeryss nabrał powietrza w płuca i ryknął:

– Cisza!!!

Wszyscy zamarli, niektórzy w dość dziwacznych pozach, pochyleni w przód, z wzniesionymi rękami.

– Wszyscy na miejsca!!!

Ławy wypełniły się, lecz cisza, która zawisła nad salą, nie wróżyła nic dobrego. Tahg przeniósł ciężkie spojrzenie na kapłana.

– Skąd wziąłeś tego nieszczęśnika?

Zamiast Oderenna odpowiedział Nawer:

– Moi ludzie schwytali go, gdy kręcił się pod bramą... Nie wiem, czy są jeszcze inni – dodał po chwili.

– Skąd wiadomo, czy nie dałeś po głowie jednemu z poselskich strażników, co wyszedł za potrzebą? – padło gdzieś z sali. Kilka osób nawet zachichotało.

– Bo wszyscy z Górskiej Straży są tutaj – Nawer uniósł dłoń. – Chyba że ich dowódca o kimś zapomniał.

Kenneth mógł tylko patrzeć, jak na salę wchodzą jego żołnierze. „Są wprowadzani” byłoby lepszym określeniem. Po dwóch, po trzech, wpychano ich przez drzwi, większość bez pancerzy, lecz wszyscy z bronią i w płaszczach. Dwie szóstki wyszyte na przodzie tych płaszczy wyglądały jak nieme oskarżenie. Witały ich lodowate spojrzenia.

Porucznik wstał, przyciągając wzrok wszystkich obecnych, i zwrócił się do stojącego najbliżej strażnika.

– Cawe, jak was tu ściągnęli?

– Powiedzieli, że pan porucznik wydał taki rozkaz, założyć płaszcze, wziąć broń i stawić się w sali. Ten, co przyniósł polecenie, był ubrany jak jeden z ludzi tahga. – Wilk rozglądał się ponuro po sali, z dłonią na rękojeści miecza.