Віхры на скрыжаваннях
- Автор: Федосеенко Владимир Константинович
- Год: 2014
- Язык: белорусский
- ISBN: some
- Жанр: Советская классическая проза
Электронная книга - «Віхры на скрыжаваннях». Краткое содержание книги:
Сяргееў задумаўся, над пераносіцай праляглі дзве глыбокія маршчынкі. Раптам ён устаў, сказаў жанчыне, каб яна крыху пачакала, а сам пайшоў да начальніка спецыяльнага аддзела.
У Шаблінай моцна забілася сэрца, зашумела ў вушах, нібы за зямлянкай разгуляўся буран. Яна верыла ў сумленне Сяргеева, а былы муж паўставаў перад ёй загадкавай асобай. Яна зараз жа павінна сустрэцца з Шабліным, пагаварыць, і ўсё стане зразумелым. Жанчыне здавалася, што Сяргееў вельмі доўга затрымліваецца. Ці не паехаў ён адзін да Шабліна? Яна ўстала і пачала нервова хадзіць. Нарэшце ўвайшоў камісар і працягнуў жанчыне партыйны білет Шабліна.
- Дык што ж вы кажаце, што гэта не ён? Фотакартка майго мужа, і яго подпіс на білеце.
- Усё зразумела. Пачакаем, я накіраваў нарачнага да Шабліна.
- Добра.
- Сядайце, сядайце, - запрашаў Сяргееў жанчыну, а сам, ледзь стрымліваючы хваляванне, хадзіў узад-уперад па зямлянцы.
Бывае так, якім хочаш чалавека бачыць, такім ён табе і здаецца. А вось Сяргееў увесь час шукаў у Шабліна рыскі добрага прапагандыста, адважнага байца, але не знаходзіў іх. Іншы раз нават злаваў на сябе, што ён - былы настаўнік, палітрук - не можа ніяк зразумець свайго вайсковага калегу. Хоць бы чым-небудзь Шаблін мог у вачах камісара апраўдаць і пацвердзіць сваю ўзнагароду і званне палітрука. Дык Сяргееў толькі жадаў, але не заўважаў учынкаў і не чуў ад яго такіх слоў, якія б апраўдалі званне палітрука. А Шаблін інтуіцыяй адчуваў гэта і імкнуўся да подзвігу, але не хапала здольнасці, каб праявіць сябе добрым арганізатарам і храбрым воінам на камандзірскай пасадзе. Бо дыяпазон спраў вялікі, а кругагляд у Шабліна ўсё ж вузкі. Быў бы ён радавым, мог бы праявіць асабістую адвагу і зацвердзіць яе далей.
Толькі цяпер Сяргееў падумаў пра Шабліна ў такім аспекце. І ўжо ўбачыў у яго многа адмоўнага. Але калі так на самай справе, як цяпер камісар думае пра яго, дык гэта лепш, бо Шаблін змазваў усю веліч савецкага палітрука.
Сяргееў і Шабліна моўчкі чакалі чагосьці незвычайнага. За зямлянкай ціха драмалі вялізныя сосны. Недзе за кухняй трывожна стракатала сарока, напэўна, пачула пах свежай рыбы, што прынеслі сёння з возера заўзятыя рыбакі.
Нарэшце ў зямлянку ўвайшоў начальнік штаба Харамец. Прывітаўшыся з незнаёмай жанчынай, ён павярнуўся да Сяргеева і ціха сказаў, што Шаблін не зможа прыехаць.
- Няўжо ён так цяжка захварэў? - запытаў камісар. - Чаго ж вы тады лекара адсюль не ўзялі?
- Раніцай я туды ездзіў запрашаць на сход, ён адчуваў сябе лепш. А цяпер, калі даведаўся, што да вас прыйшла яго першая жонка, дык нешта зусім занядужаў, - усміхнуўся Харамец.
- А хто яму паведаміў?
- Ды вартавы, калі мы ехалі са сходу, сказаў Пінчуку.
- А можа, ён зусім не хворы?
- Я думаю, што не. - Харамец глянуў на жанчыну, а потым зноў перавёў позірк на камісара.
- Тады чаму ён раніцай не прыехаў?
- Раніцай я паверыў, што ён кепска сябе адчувае, бо быў разгублены і, напэўна, толькі таму, што па яго загаду расстраляны Валодзя Байкач. І ён прасіў мяне аб гэтым...
- Што ты сказаў? - схапіўся аберуч за папругу Сяргееў.
- Байкач расстраляны.
- За што?
- За непадпарадкаванне камандзіру.
- Зараз жа абяззброіць Шабліна і прывесці сюды.
- Ён збіраўся паехаць у Ніўкі да доктара. Казаў, там заадно і жонку пракансультуюць. Прасіў, каб вы пачакалі яго, - звярнуўся да Шаблінай Харамец.
- Пачакайце мяне, - сказаў камісар і зноў пайшоў з зямлянкі.
Жанчына разгубілася, назіраючы за нервовымі рухамі Сяргеева. Але яна перамагла сябе і са знешняй стрыманасцю запытала ў Харамца:
- А хто ён быў, каго расстралялі?
- Выдатны партызан. Шаблін мяне прасіў не гаварыць Сяргееву пра ўсё гэта. Ён сказаў, што сам прыедзе і раскажа. Але ж я інакш не мог, вы самі бачыце.
Жанчына хацела сказаць, што яе муж не мог так зрабіць - расстраляць выдатнага партызана. Але тут жа схамянулася і падумала, што калі ён мог пакінуць сям'ю, дык мог зрабіць і такі ўчынак. І яна прамаўчала.
Сяргееў вярнуўся, а за ім і камбрыг.
- Што ў вас там здарылася? - звярнуўся Ілья Карпавіч да Харамца.
- Я ўжо расказваў, - развёў рукамі начальнік штаба.
- Так, загінуў лепшы дыверсант, і не ў баі, а самі загубілі. - Ядловец сеў на край услона і ўздыхнуў. - А дзе цяпер Шаблін?
- Ён паехаў, а можа, мы яшчэ застанем яго.
- Куды ён паедзе?
- У Ніўкі да лекара.
- Няпраўда.
- Ён так гаварыў мне.
- І вы паверылі?
- Тады паверыў, а цяпер... - паціснуў плячамі Харамец.
- Зараз жа едзьце ў роту. Вы або Верабейчык вазьміце двух-трох хлопцаў з групы Байкача і прасачыце, куды падасца Шаблін. На маю думку, ён будзе ўцякаць. Як толькі гэта пацвердзіцца, затрымайце.