Віхры на скрыжаваннях

- Ёсць.

Цімафей сказаў пароль. Валодзя папрасіў жанчыну, якая сядзела ў лодцы, каб яна крыху пачакала і перавезла яго. Ён развітаўся з Цімафеем, адышоў крыху, а затым вярнуўся ў лодку.

Валодзя быў задаволены, што мае пароль. Цяпер ён зойдзе ў любы атрад свайго злучэння, і вартавы не затрымае. А так трапіш на вартавога, той загадае легчы. Потым пачнуцца допыты: чаго ідзеш, хто накіраваў. Могуць прызначыць канваіра і прывесці назад у сваю роту.

Лодка тыцнулася носам у пясчаны бераг. Валодзя падзякаваў жанчыне і пайшоў пад Белую Гару, дзе калісьці стаяў атрад «За Радзіму». Там мясціны вельмі зручныя для стаянкі партызан. Падыход здалёку і добра праглядаецца, а на выпадак небяспекі ёсць вельмі зручныя адыходы. Валодзя добра ведае партызанскія сцяжынкі. Вось ён збочыў з дарогі і пакрочыў па свежай каляіне. Яе праклалі, канешне, партызаны, бо жыхары па дровы сюды не паедуць. Нядоўга давялося хлопцу ісці, хутка ён натрапіў на вартавога. Адказаўшы пароль, Валодзя смела пайшоў у размяшчэнне атрада.

Гэта быў той атрад, пры якім знаходзіўся і штаб брыгады «За Радзіму». Валодзю паказалі камандзіра брыгады. То быў чалавек сярэдніх гадоў з пабітым воспаю тварам, шэрымі адкрытымі і даверлівымі вачамі. Хлопец накіраваўся да яго.

- Што вы хацелі? - запытаў ён у Валодзі.

- Я з брыгады «Смерць фашызму» і хацеў бы застацца ў вас.

- Чаму?

- Не ўжыўся са сваім камандзірам.

- А хто ваш камандзір?

- Шаблін, ён камандзір роты.

- Гэты новы. Дык чаго вы не звярнуліся да Ядлоўца, а прыйшлі да мяне?

- Я дыверсант і рашыў пакінуць нават брыгаду. Хацеў пагаварыць з Сяргеевым, з Ільёй Карпавічам, але потым перадумаў і вырашыў пайсці лепш да вас.

- Мы не можам узяць вас. Верым вам, але ж перабежчыкаў нельга падтрымліваць. Ідзіце да Ядлоўца, калі ён адпусціць вас і дасць пэўную паперку, тады я вас вазьму. Інакш нічога не будзе.

- Добра, а калі б я сказаў, што ўпершыню іду ў партызаны?

- Мы б праверылі, хто вы, адкуль і чаго вы зусім з іншага раёна трапілі да нас.

- Што ж... пайду, толькі Ядловец мяне не адпусціць, а я ў іх не хачу быць. Буду партызаніць адзін. Сёння ўжо катэр узарваў.

- На Бярэзіне? А мы яго знарок не чапалі.

- Там ніхто не зразумее, што гэта партызаны былі. Па-першае, з таго боку рэчкі, а па-другое, немцы плылі, і іх ніхто не абстрэльваў.

- Што ж, малайчына!

- Добра, бывайце здаровы, я пайду.

Валодзеву душу ахапіў смутак. Ён цяпер не ведаў, што рабіць, куды падацца. У кожным атрадзе, напэўна, яму скажуць тое ж самае, што сказалі тут. Ці наогул затрымаюць і перададуць Шабліну. «Буду партызаніць адзін да таго часу, пакуль прыйдуць нашы. Затым пайду ў Чырвоную Армію, і ўсё забудзецца», - думаў Валодзя.

Ён выйшаў з лесу і на палявой дарозе сустрэў жанчыну, якая вяла за руку невялічкага хлопчыка. Бывае так у жыцці: сустрэнеш чалавека, пагутарыш, і думкі твае зменяцца, а іншы раз і лёс. Жанчына вяла хворага сына ў Гомель. Там у яе сваячка жыве, дык, можа, яна хлопчыка доктару пакажа.