Portier Nosi Garnitur Od Gabbany

Przyglądałam się, jak barman obdarzył go jednoznacznym uśmiechem.Jeżeli mnie chcesz, to jestem do wzięcia”. Nie sądzę, żebym choć mrugnęła przez cały czas, kiedy go nie było i gdy znów zajął miejsce obok mnie, głośno wypuściłam powietrze.

– No dobrze. Dość na mój temat. Zajmiemy się imprezą? – Przejechał dłonią po włosach i nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że już wcześniej milion razy widziałam, jak to robił.

– Jasne. Od czego zaczniemy? – Upiłam łyk kawy i starałam się wyglądać na luzie i profesjonalnie.

– Mówiłaś, że na ile osób jest ta impreza?

– Jeszcze nie wiem dokładnie, bo nie ułożyłam do końca ostatecznej listy… – Żadnej listy, jeśli chodzi o ścisłość, ale nie musiał tego wiedzieć. – Zdaje mi się, że będzie to coś w okolicy paru setek.

– Kelly & Company sprowadzi do wszystkiego własnych ludzi czy skorzysta z naszej obsługi?

Znów było to coś, czego jeszcze nie rozważyłam, ale spróbowałam przypomnieć sobie wcześniejsze spotkania i naprędce sklecić jakąś w miarę sensowną odpowiedź.

– Zdecydowanie będę załatwiała jakichś sponsorów, więc chyba damy alkohol, ale skorzystamy z waszych barmanów. Zakładam, że skorzystamy też z waszych, eee, waszej…

– Ochrony? – podrzucił usłużnie, jakimś sposobem wyczuwając moją niechęć do użycia słowa „bramkarze”.

– Tak, no właśnie, chociaż co do tego muszę się jeszcze upewnić.

– Jak dla mnie w porządku. W tej chwili na wieczór wolne jest tylko Lot Sześćdziesiąt Jeden, ale Amy może zechcieć rozważyć zmianę planów. Kto będzie gospodarzem?

– Och, ee, facet nazwiskiem Philip Weston. On, eee, on jest…

– Wiem, kim jest. To twój chłopak, prawda? Ostatnio często was razem widywałem, jak imprezowaliście. Jasne, Amy na pewno będzie zachwycona, kiedy to usłyszy, więc nie martwiłbym się o rezerwację Bungalowu na ten wieczór.

– Nie, nie, to zdecydowanie nie mój chłopak – powiedziałam najszybciej, jak się dało. – To nic z tych rzeczy. Prawdę mówiąc, to po prostu dziwaczny facet, którego trochę znam, który…

– To z całą pewnością nie moja sprawa. Mnie zawsze wydawał się trochę dupkiem, ale co ja tam wiem? – Czy w jego głosie wyczułam gorycz? Albo chciałam wyczuć?

– Tak, wydaje mi się, że to nie twoja sprawa – stwierdziłam tak sztywno, że autentycznie odskoczył.

Przelotnie na siebie spojrzeliśmy, po czym to on odwrócił wzrok.

Wypił jeszcze łyk kawy i zaczął zbierać swoje rzeczy.

– No tak, miło było. Sprawdzę wszystko z Amy i odezwę się do ciebie w sprawie miejsca. Zakładam, że się uda. Jak powiedziałem, kto by nie skakał z radości, że trafia się okazja, żeby sam jaśnie pan Brytyjczyk wydał przyjęcie, prawda? Powinien już zacząć się opalać, jeżeli ma zdążyć z właściwym odcieniem na czas.

– Dzięki za troskę, na pewno przekażę mu tę radę. A ty baw się dobrze przy pieczeniu swoich ciasteczek. Ustalę szczegóły imprezy sama albo bezpośrednio z Amy, bo chociaż ataki słowne z twojej strony to czysta przyjemność, nie mam na to teraz czasu. – Wstałam najbardziej stanowczo, jak mogłam, i zaczęłam chwiejnie przemieszczać się w stronę drzwi, zastanawiając się, jakim sposobem można było rozegrać coś aż tak okropnie w tak krótkim czasie.

– Bette! – zawołał, kiedy już miałam pociągnąć drzwi do siebie. Tak mu strasznie przykro. Miał po prostu wyjątkowo nużący dzień i żyje ostatnio w wielkim stresie, nie dosypia i wcale nie chciał się na mnie odgrywać. Albo to, albo jest tak szaleńczo, niesamowicie zazdrosny o moje spotkania z Philipem, że po prostu nie mógł się powstrzymać, żeby nie powiedzieć czegoś paskudnego. Albo i jedno, i drugie, pomyślałam. W każdym razie oczywiście, mu wybaczę, skoro błaga, żebym zrozumiała i wylewnie przeprasza.

Odwróciłam się, mając cały czas nadzieję, że podbiegnie do mnie z prośbą o wybaczenie, ale on tylko trzymał coś w ręku i tym czymś machał. Moja komórka. Która oczywiście zaczęła dzwonić, zanim jeszcze dotarłam do stolika.

Zerknął na nią i zobaczyłam, jak twarz mu się ściąga, a potem zmusił się do uśmiechu.

– Co za zbieg okoliczności, o wilku mowa. Mam odebrać wiadomość? Nie martw się, obiecuję powiedzieć, że wracasz odrzutowcem z Cannes, a nie że siedzimy w Starbucks w centrum.

– Daj mi to – rzuciłam ostro, mając ochotę wymierzyć sobie kopniaka za zaprogramowanie numeru Philipa w telefonie, i wyrywając aparat z palców Sammy'ego. Przelotnie zauważyłam, jak miło było dotknąć jego skóry. Wyłączyłam dzwonek i wrzuciłam telefon do torby.