Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe

Opróżnił kielich jednym haustem i postawił go z brzękiem na stole. Przez chwilę wszyscy milczeli.

– Piękna historia – hrabina zaśmiała się perliście i zaklaskała. – Piękna, mądra i jaka prawdziwa. Rozumiem, że tutejsza wersja nieco się różni od tej z Bergen?

Zwróciła się wprost do kapłana. Jawen Oderenn chrząknął, poprawił się na krześle i przez chwilę wyglądał, jakby miał zamiar zignorować hrabinę. Tahg sięgnął do półmiska z ptactwem i nałożył sobie kolejną porcję.

– Też jestem ciekaw – mruknął. – Odkąd sięgam pamięcią, kapłani zawsze wadzili się o szczegóły, czy byk padł po jednym ciosie, czy po trzech, czy miał osiem stóp w kłębie, czy osiem i pół, czy rogi były czerwone jak świeża krew, czy też jak taka na wpół zaschnięta, i takie tam duperele. Jaka jest oficjalna wykładnia kultu?

– Jeden cios, lecz po nim ciało byka znikło, a na jego miejscu pojawił się piękny młodzieniec, Setren we własnej postaci. To był pierwszy i jedyny raz, gdy Nieśmiertelny zaszczycił ludzi swoją bezpośrednią obecnością. Nagroda za odwagę i wiarę wybranego, świętego wojownika. Wojownik ten został potem żywcem uniesiony do dziedziny Setrena, by na wieki zasiadać u jego boku.

Aeryss parsknął kpiąco.

– Hm, czyli mamicie tych młodych durniów, którzy tatuują sobie rogaty topór na ciele, tym co zwykle, życiem u boku boga. Nieśmiertelnością i wiecznym szczęściem. Zawsze mnie zastanawiało, dlaczego ci wszyscy święci mężowie, mącący gówniarzom w głowach, sami nie podążają ich śladem. A może raczej, czemu sami nie idą na czele, co?

Nawer poczerwieniał.

– Wuju!

– Siedź chłopcze spokojnie i nie podnoś na mnie głosu. – Kolejna kuropatwa została rozdarta na kawałki. – Odegrałeś swoją rolę, miałeś wielkie wejście i chwilę poklepywania po plecach, ale teraz rozmawiam z prawdziwym przywódcą waszej bandy. Co będzie następne, Oderenn? Podpalicie całą granicę? Zaczniecie łupieżcze rajdy w głąb Imperium? Ogłosicie świętą wojnę? Nawet jeśli Meekhan ściągnie wszystkie wojska na wschód, nadal będzie miał dość sił, żeby was zgnieść. Sama Górska Straż w przygranicznych prowincjach to prawie sześć tysięcy ludzi. Sądzicie, że pozwolą wam bezkarnie łupić i mordować?

– No nie wiem. – Kapłan uśmiechnął się chłodno, rozparł wygodnie na krześle. – Sam jestem ciekaw, jak sławne oddziały górskich wojowników postąpią w takiej sytuacji. Czy znów będą wykrwawiać się w interesie najeźdźców z południa? Co pan o tym sądzi, poruczniku? Jest pan co prawda ćwierćkrwi Meekhańczykiem, ale to nie powinno mieć znaczenia. Czy Wessyrczycy dochowają wierności Imperium? Czy znów będą przelewać krew za cudze interesy? A może pójdą po rozum do głowy i zobaczą swoją przyszłość w blasku chwały Setrena Wojownika? Przybysze z południa wystarczająco długo rządzili się w tych górach.

Kenneth nagle znalazł się w centrum uwagi, nawet poselska para wlepiła w niego wzrok. A kapłan uśmiechał się i patrzył. Porucznik nie lubił ani takich spojrzeń, ani takich uśmieszków.

– Może odpowiem pewną historią? – zapytał.

– Och, dzień na opowieści! – Isawa wydawała się absolutnie szczęśliwa. – Prosimy.

– Trzy lata temu zjechał do nas w góry baron Kenv-gez-Lawaar, daleki krewny księcia bes-Hana. Chciał położyć sobie przed kominkiem skórę górskiego niedźwiedzia, bo jak powiadają, nie ma potężniejszych bestii na świecie niż te, które żyją w naszych lasach. Wynajął trzech miejscowych przewodników, którzy mieli pomóc wytropić zwierzynę, i ruszył na polowanie. Miesiąc błąkali się po lasach. Daremnie. Rozwścieczony baron nie tylko po powrocie odmówił zapłaty przewodnikom, lecz na dodatek kazał ich oćwiczyć kijami, oskarżając o to, że umyślnie wodzili go na manowce. Nie opuścił gór. Na przełęczy jego orszak został otoczony przez żołnierzy Górskiej Straży, a on sam, po aresztowaniu, spędził trzy miesiące w jamie, zanim krewni nie wypłacili potężnej nawiązki poturbowanym tropicielom i nie wykupili go z lochu. Wyrok na barona wydał Derwel Mawonk, miejscowy sędzia praw, a potwierdził go Banel-lad-Weryt, cesarski zarządca prowincji.