Portier Nosi Garnitur Od Gabbany

– Odpowiedzialną? – wyjąkałam.

– Ich przedstawicielka powiedziała nam, jak marzy o tym, żebyś ty zaplanowała, a Philip był gospodarzem całej imprezy, więc uważam, że wszystko wyjdzie perfekcyjnie! – zanuciła, zupełnie nieświadoma, że Philip najprawdopodobniej wciąż jeszcze nie zna mojego nazwiska, nie wspominając już o wyrażeniu zgody na pełnienie honorów domu na jakimś przyjęciu tylko dlatego, że go o to poproszę.

– Skye pomoże ci we wszystkim. – Szybki rzut oka na Skye powiedział mi, że jest co najmniej niezbyt zachwycona tym oświadczeniem. – I wszyscy będziemy tu, żeby cię wspierać. Impreza jest zaplanowana na dwudziestego drugiego listopada, wtorek przed Świętem Dziękczynienia, więc lepiej od razu zacznij…

Wykonałam kilka obliczeń w pamięci i zdałam sobie sprawę, że były to niespełna trzy tygodnie od dziś. Powiedziałam to głośno.

– Och, Bette, przestań robić nerwową atmosferę – prychnęła Elisa, z irytacją przewracając oczami. – To nic takiego. Znajdź miejsce, zdobądź sponsorów, zrób zaproszenia, popracuj z Listą, a całą zabawę z prasą zostaw na ten ostatni tydzień. Każda impreza, na której Philip będzie gospodarzem, automatycznie zostanie wspomniana w mediach, więc nie będziesz miała z tym za wiele roboty.

Kiedy spotkanie wreszcie się skończyło, wymknęłam się z laptopem do Starbucks w panicznym wysiłku zorientowania się, co muszę zorganizować na imprezę BlackBerry. Prawie miałam nadzieję, że Philip zechce przeprowadzić transakcję wymienną; on będzie gospodarzem imprezy, jeżeli ja się z nim prześpię… Ale natychmiast poczułam się żałośnie. Wszyscy zakładali, że już skonsumowaliśmy nasz związek, ale rzeczywistość była inna i wyglądało na to, że oboje raczej unikamy tego rodzaju sytuacji. Co nie było trudne, biorąc pod uwagę, że Philip wyraźnie chciał tylko robić miny na użytek fotografów. Był świetny w sugestywnych wzmiankach, ale nigdy tak naprawdę nie zrealizował żadnej z nich i sprawiał wrażenie, że czuje ulgę, kiedy co wieczór go porzucam i zostawiam samego. Nie miałam za wiele czasu, żeby się nad tym zastanawiać, ale doszłam do wniosku, że ma jakąś supertajną dziewczynę (albo pięć), którą trzyma gdzieś w ukryciu, i jest zadowolony, że publika uważa nas za parę. Było to nieco obraźliwe – czy chciałam tak wiele, nie chcąc uprawiać z nim seksu, ale pragnąc rozpaczliwie, żeby on chciał uprawiać seks ze mną? – ale wyglądało, jakbyśmy zawarli niepisaną umowę, żeby zachować obecny stan rzeczy.

Zostawiłam wiadomość w biurze Amy Sacco z pytaniem, czy moglibyśmy zarezerwować Bungalow na imprezę dla BlackBerry tuż przed tym, gdy na drugą linię zadzwoniła Penelope.

– Hej, co się dzieje? Czemu zawdzięczam telefon w środku dnia? Jak tam Aaron, widziałaś go ostatnio?

– Czy masz pojęcie, jak bardzo podniosła się jakość mojego życia zawodowego, odkąd odeszłaś? – zapytała Penelope. – Bez obrazy, ale niemal warto się z tobą nie widywać, żeby również nie słyszeć, jak znów wyrzuca z siebie słowo „pogaduszki”. Jak tam kochaś?

– Och, masz na myśli mojego chłopaka? Rozkoszny!

– Opowiedz mi – poprosiła Penelope, starając się wykrzesać z siebie nieco entuzjazmu. Wiem, że nie mogła znieść myśli o Philipie, ale była na tyle uprzejma, żeby nie mówić tego wprost… Na razie.

– Niech pomyślę. Sprawy mają się cudownie. Chodzimy na te wspaniałe imprezy, gdzie spędza ze mną co najmniej kilka minut, zanim zacznie flirtować z każdą obecną dziewczyną. Często wolno mi podać mu ulubiony koktajl, wódkę z tomkiem – to oficjalne stwierdzenie. Pozwalam, żeby mnie całował na konto fotografów, a potem każde z nas idzie w swoją stronę. A, przy okazji, żadnego seksu. Nawet nie spędziliśmy razem nocy, odkąd straciłam przytomność w chwili, kiedy go poznałam!

– Może tak go przytłacza ilość seksu, który uprawia z każdą modelką, aktorką i osobą z towarzystwa w Londynie, Los Angeles i Nowym Jorku, że jest po prostu fizycznie wyczerpany? Wiesz, to możliwe.