Віхры на скрыжаваннях
- Автор: Федосеенко Владимир Константинович
- Год: 2014
- Язык: белорусский
- ISBN: some
- Жанр: Советская классическая проза
Электронная книга - «Віхры на скрыжаваннях». Краткое содержание книги:
- Чакайце, а куды мы ідзём? - Валодзя павярнуўся да двух партызан, якія ішлі ззаду.
Яны глянулі яму ў вочы і паціснулі плячамі.
- Давай за мной, - крыкнуў пярэдні. - Мы ведаем куды.
- Вам сказалі весці мяне ў штаб брыгады.
- Мы і вядзём туды, - падміргнуў рудымі вочкамі партызан.
- Я за табой не пайду.
- Ха-ха-ха, бачыце? З'явіўся ў атрад птах, хвастун. Я такіх малайцоў, як ты, не адзін раз скручваў. Ведаеш, давай мы лепш сарочкамі памяняемся. Табе ў штабе новую дадуць, а я вайсковую таксама люблю.
Байкач стаяў і, не міргаючы вачамі, глядзеў, як партызан расшпільвае гузікі сваёй сарочкі. На грудзях у яго быў выкалаты арол, які ў кіпцюрах нясе голую жанчыну. Валодзя цяпер зразумеў не толькі таго, перад кім ён стаіць, але і ўсю пачварную душу Шабліна. Ён павярнуўся. Двое партызан ужо не пажадалі глядзець Валодзю ў вочы. «Паказваць, што я ўсё зразумеў, пакуль нельга, - падумаў хлопец. - Яшчэ недалёка адышлі ад лагера, і страляць яны тут не будуць». Ён пакорліва зняў гімнасцёрку і са штучнай усмешкай сказаў:
- Сапраўды, мне дадуць новую, на.
- А я пра што табе тлумачу, - партызан кінуў Валодзю ў рукі сваю сарочку.
Байкач на хаду ўжо нацягнуў брудную сарочку і ціха крочыў па лясной сцяжынцы ўсё за тым жа партызанам. «Шкада, што не пабачыў маці», - падумаў ён, і гарачы, горкі камяк падкаціўся да горла.
На сцяжынцы сярод невысокіх ялін вядучы канваір спыніўся і прапусціў Валодзю ўперад.
- Страляй! - крыкнуў дыверсант і шмыгнуў за елку.
Секунда, дзве, тры, а стрэлу няма.
- Біце яго, біце! - крычаў канваір у Валодзевай гімнасцёрцы. - У мяне патроны выскачылі.
Прагучалі стрэлы, але Байкач ужо знік у гушчары.
- А чаго ты не біў? - падскочыў да рудавокага партызан, які ўвесь час ішоў ззаду.
- Хутчэй. Бяжым туды ў рог лесу на перахоп.
Валодзя адразу быў кінуўся туды, але затым крута павярнуў, прабег паблізу лагера і пайшоў у глыбіню лесу.
Дыверсант быў яшчэ блізка і чуў, як крыкнуў канваір, што ў яго патроны выскачылі. Ён добра ведаў французскі карабін. Туды закладваецца пяць патронаў разам з абоймай. А для таго каб разрадзіць, неабходна націснуць кнопку пад спускавой скобай. І вось заўзяты канваір, відаць, у спешцы адцягнуў затвор і незнарок зачапіў кнопку. Абойма з патронамі выскачыла з магазіннай каробкі. А тыя, што ішлі ззаду, страляць у Валодзю проста не хацелі, хоць адзін з іх і біў па верхавінах ялін.
Як бы ні склаўся далейшы лёс, думаў Валодзя, але ён не вернецца нават у гэтую брыгаду. Ён спяшаўся, каб хутчэй зайсці ў Дубовую Граду і сустрэцца з маці. Канваіры яшчэ будуць у лесе шукаць, але ён ужо будзе далёка.
Байкач ведаў, што канваіры яшчэ з'явяцца і ў Дубовую Граду. Але думку аб помсце ён адхіляў. Яны выконвалі загад камандзіра, а якім метадам - гэта як ужо каму ўздумаецца. Маглі зусім распрануць - і бег бы цяпер, нібы аскубаны певень.
На ўсім шляху Валодзя не ўяўляў, што будзе рабіць далей, а абдумваў свой кожны крок, сваё жыццё з першых дзён вайны. Ён лаяў сябе толькі за тое, што вярнуўся назад з Вялікай зямлі. Быў бы ў арміі, хадзіў бы ў глыбокую разведку і карысці Радзіме прынёс бы больш, чым у партызанах. Прапаноўвалі ж у шпіталі некаторыя афіцэры, каб ён паехаў разам у іх часць. І людзі былі не падобныя на Шабліна, які здаўся ў палон і праседзеў недзе два гады, а цяпер вылез. І ён ужо воін, камандзір. Валодзя раскажа Зінінай маці, з кім яе дачка звязала свой лёс. Той чалавек і Зіне якую-небудзь брыдасць зробіць. Што, абавязкова было так знішчаць дыверсанта Байкача? Ён з гарачкі зрабіў цяжкі ўчынак. Дык можна ж было перадаць на брыгадны суд, перавесці ў другую роту. А так Шаблін паказаў сябе як агідны чалавек і баязлівец.