Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]

— Na atomy! — wrzeszczał Lusin. — W strzępy! Tak trzeba!

Andre uspokoił się pierwszy.

— Oni powtarzają atak — powiedział.

Niszczyciele znów napierali na nas półkolem. Nie wiem czemu, ale byłem przekonany, że zmienili plan natarcia. Środek szyku poruszał się ostrożniej niż skrzydła, które starały się zajść z boków i stamtąd zmiażdżyć nas między wystrzelanymi naprzeciw siebie polami. Gdybym natomiast znów wyrwał się do przodu, spokojnie wycofaliby się z centrum szyku i bez trudu rozprawili z mymi przyjaciółmi pozbawionymi osłony z flanki. Plan obliczony był na tak głupiego przeciwnika, że poczułem do nich pogardę. Nie wiedziałem jeszcze wtedy, że nigdy nie należy uważać wroga za durnia.

— My również powtórzymy napad, ale tym razem inaczej — powiedziałem. Mój plan opierał się na szybkości i zgraniu naszej akcji.

Kiedy Niszczyciele dostatecznie się zbliżyli, my, zwarci w pięść — trzech ludzi z przodu i kulejący Anioł z tyłu — uderzyliśmy na ich lewe skrzydło. Wszystko było drobiazgowo wyliczone i doskonale się udało. Napadając na lewe skrzydło jednocześnie oddalaliśmy się od prawego, przez co osłabialiśmy jego uderzenie, z centrum szyku można się było chwilowo nie liczyć, bo nauczone doświadczeniem Zływrogi nie wyrywały się pod ogień pól sztyletowych.

Tym razem działając czterema zwartymi polami unicestwiliśmy sześciu Niszczycieli i zmusiliśmy ich do ucieczki całą lewą flanką. Nie mogliśmy ich ścigać, bo trzeba było obrócić się ku centrum i prawemu skrzydłu. Krótkim wypadem również i tę formację zmusiliśmy do wycofania się. Pole bitwy usiane było szczątkami zniszczonych wrogów i zalane ciemną cieczą, ich krwią.

Powtórnie schroniliśmy się w cieniu ściany.

Te piekielne stworzenia szybko jednak uczyły się na błędach. Zrozumiały, że atakując tyralierą jedynie narażają się na ciosy naszych siłowych szpad. Obecnie więc szły trzema zwartymi grupami po jakieś dwadzieścia sztuk w każdej, cielsko przy cielsku, oko przy oku. To samo, czym odparliśmy ich drugi atak — wielokrotnie wzmocnione, zwarte w pięść pole — teraz obracali przeciwko nam. Żadnym, nawet najszybszym wypadem, nie mogliśmy stłumić tak silnego, skoncentrowanego siłowego strumienia. W tej sytuacji czas naszego życia zależał jedynie od szybkości ruchu wrogów.

Andre jeszcze niezupełnie doszedł do siebie po napadzie pierwszego Niszczyciela, lecz był zupełnie spokojny. Popatrzyłem nań i domyśliłem się, co ma na sercu.

— Zdążysz jeszcze wywołać gwiazdolot i nagrać pożegnanie — powiedziałem i odwróciłem twarz.

Zływrogi nie spieszyły się, bo wiedziały, że im już nie umkniemy, i nacierały z rozwagą. Andre wywołał statek. Nigdy jeszcze nie słyszałem tego gorącego, porywczego człowieka mówiącego tak spokojnie i rzeczowo.

— Żanno! Olegu! — dyktował. — Za dwie minuty już mnie nie będzie. Kocham was! Bądźcie szczęśliwi!

— Obejmijmy się, przyjaciele! — zwrócił się do nas. — A potem zaatakujemy ich po raz ostatni. Nie ma sensu ciągnąć tego dalej.

Uścisnęliśmy się i ucałowali. Trub przytulił się do mego ramienia i łkał jak człowiek. Czułość okazana temu dziwnemu stworzeniu niemal pogodziła je z nadchodzącą śmiercią. Dałem znak i wszyscy rzuciliśmy się na centralną grupę wroga.

Tak jak się tego obawiałem, nie udało nam się niczego dokonać. Nie zdołaliśmy nawet skupić swych pól w jedno ostrze, gdyż skuwające nas łańcuchy przeciążeń były zbyt silne. Jedynie Lusin przebił jednego Niszczyciela i sam natychmiast upadł. Nie chciałem krzyczeć ani wołać o pomoc, ale jęk rozpaczy mimo woli wydarł mi się z piersi. Obok mnie krzyczał Andre. Nasze krzyki nie zdążyły jeszcze umilknąć zdławione śmiercionośnymi oplotami wrogich pól siłowych, gdy z góry coś runęło i wszystko cudownie się przeobraziło: nagle osłabł skuwający nas uścisk grawitacji, zgasło przenikliwe jarzenie oczodołów, a Zływróg, w którego centrum celowałem, lecz nie dosięgnąłem, trysnął w górę słupem płomieni i kurzu.

— Skoncentrujcie się na mnie! — rozległ się dziki ryk Leonida. — Naprzód! Naprzód!

Zachwiałem się. Podtrzymał mnie Romero.

— Niezłe uderzenie, nieprawdaż, mój dzielny Eli? zapytał z uśmiechem. — Sądzę, że udało mi się rozłożyć pańskiego przeciwnika na atomy. Skupmy teraz pola i udajmy się za naszym wodzem!