Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]

Krążownik wroga skrył się za krawędzią Sigmy i przeorywał z kolei jej odwrotną stronę.

— Leonidzie! — krzyczała Wiera. — Żądam interwencji!… Zatrzymaj ich siłą!

— Nie! — krzyknąłem. — Nie, Wiero! Na Sigmie nie ma już życia, a w kuli lub w jej pobliżu jest Andre. Nie wszystko jeszcze stracone i możemy go uratować!

— Zresztą już za późno na pomoc dla Sigmy — dorzucił Leonid. — Nie spodziewaliśmy się, że ich statek jest zdolny do podobnych działań. Niewykluczone, że z nami spróbują postąpić tak samo.

— Jesteście gotowi do odparcia ataku? — spytała Wiera, która zdołała się opanować.

— Gotowi. Allan donosi, że jego anihilatory czekają tylko na rozkaz. Atak na nas nie wyjdzie bandycie na zdrowie.

— Jeżeli trzeba będzie walczyć, pamiętajcie, że na tamtym statku jest Andre.

Statek wrogów wynurzył się zza tarczy Sigmy i już kładł się w powrotny kurs, kiedy nas zauważył. Natychmiast zawrócił i począł się do nas zbliżać. Leonid i Allan uruchomili anihilatory masy. Substancja aktywna zamieniła się w przestrzeń. Ani Allan, ani Leonid z ostrożności nie włączyli otaczających nas ciał kosmicznych do reakcji rozkładu masy. Nie było to na razie potrzebne, bo wrogi krążownik, lecący z szybkością niemal świetlną, nie zbliżał się do nas nawet o kilometr. Wytwarzaliśmy taką ilość pustki kosmicznej, że nie zdołał się przez nią przebić. Mogło się pozornie wydawać, że nasze statki dysponujące przewagą szybkości uciekały co sił przed pościgiem. Jeżeli Niszczyciele sami nie opanowali techniki anihilacji substancji, to nie mogli się domyślić, iż w rzeczywistości nie zamierzaliśmy nawet ruszać z miejsca.

MUK rozszyfrował grawigram krążownika: „Widzę obcy statek. Nie mogę się do niego zbliżyć. Atakować z wielkiej odległości nie mogę. Przechodzę w nadświetlną, aby wejść w stożek ciosu”.

— Przechodzą w nadświetlną! — krzyknęła Wiera. — Niech przechodzą — odezwał się Leonid. — Im szybciej rwą się ku nam, tym energiczniej ich odrzucamy. Na razie nie widzę zbytniego niebezpieczeństwa.

Nie podzielałem optymizmu Leonida. Krążownik po przejściu do obszaru nadświetlnego stał się nie tylko niewidoczny, lecz również umknął spod naszej kontroli. Nie wiedząc, o ile wyprzedza światło, nie mogliśmy być pewni skuteczności obrony anihilacyjnej. Statek Zływrogów mógł się przebić w takiej sytuacji przez tarczę nieustannie generowanej pustki.

Leonid mnie uspokoił:

— Odrzucimy go, nawet nie wiedząc, gdzie się znajduje. A jeżeli się zbliży, zdążymy zawsze realnie uciec nie wdając się w walkę.

Wkrótce Niszczyciele pojęli, że niczego nie osiągną, i po zahamowaniu znów stali się widzialni. MUK rozszyfrował kolejny meldunek:

„Atak się nie powiódł. Zabieram bazę ekranowanych i wracam do eksadry”.

Zaraz po tym krążownik zniknął równie nagle, jak się pojawił. Razem z nim zniknęła ostatnia nadzieja na wyzwolenie Andre, który unoszony przez kosmicznych zbójców mknął do wnętrza Plejad, gdzie stacjonowała ich eskadra. Jeżeli naturalnie jeszcze żył…