Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]

Nie wiem dziś, co wówczas zrobiło na mnie większe wrażenie: widok umierającego Andre i Lusina, groźny wygląd atakującego Zływroga czy bezsilny upadek Truba. Odważny Anioł z rykiem spadł na wroga z góry wyciągając ku niemu swe straszliwe pazury. Celował w oko Niszczyciela i napad był widocznie tak zaskakujący, że Trubowi udało się skrobnąć pazurami po peryskopie. Wróg przechylił szyję, wyrzucił swe pole do góry i Trub nawet nie krzyknąwszy odleciał na bok. Skrzydła miał połamane, a postrzępione pióra chmurą zawirowały w powietrzu. W tej samej chwili zadałem Zływrogowi śmiertelny cios.

Doskonale pamiętam swój ówczesny stan. Ryknąłem z wściekłości. Wszystkie moje pragnienia skoncentrowały się na jednej tylko myśli: „Przebić! Przebić!” Całym wysiłkiem woli skupiłem swoje pole ochronne w wąską niczym promień wiązkę i pchnąłem nim wroga jak szpadą.

Niszczyciel nie upadł zalany krwią, nie pękł jak bańka mydlana uderzona kijem. Wybuch, słup ognia i dymu, spadające odłamki i krople — oto wszystko. Istota atakująca nas została zamieniona na odłamki i strzępy. Nie wiedziałem wówczas, że jest to jedyna forma śmierci Zływroga.

Rzuciłem się ku Lusinowi i Andre. Andre był blady, oczy miał zamknięte, chwiał się na nogach. Lusin szybciej przyszedł do siebie.

— Trub chyba zginął! — krzyknąłem.

Lusin trzymając się ściany poszedł chwiejnym krokiem w kierunku Anioła. Trub leżał pod ścianą. Lusin nie mógł go sam unieść i poprosił mnie o pomoc. Cuciłem wtedy Andre, który otworzył już oczy, ale nie mógł jeszcze mówić. Wezwałem awionetki, ale nie zjawiły się. Zakląłem i wywołałem planetolot, który również się nie odezwał.

Zapłonęła wideokolumna. Nigdy nie zapomnę strachu na twarzy Wiery. Patrzyła na mnie tak, jakbym już był martwy.

— Eli! — jęknęła siostra. — Otaczają was!

Pojawił się Leonid: Jego wyrazista twarz płonęła gniewem.

— Awionetki zostały zniszczone przez Niszczycieli! — krzyknął. — Planetolot jest uszkodzony. W waszym kierunku pełznie co najmniej pół setki tych stworów. Wzmocniliśmy wasze pola do maksimum, spieszymy na pomoc. Trzymajcie się, bracia!

— Ile mamy czasu? — zapytałem. — Minuty? Sekundy?

— Najwyżej trzy minuty! Ukryjcie się za ścianami, kamień ekranuje fale grawitacyjne!

Zostawiłem Andre pod ścianą i pomknąłem do Lusina. Razem z nim przeniosłem Truba do Andre. Biedny Anioł był tak rozbity, że nie mógł poruszać palcami. Głowa bezsilnie chwiała mu się z boku na bok, ale grała w nim jeszcze bitewna pasja, bo kiedy przechodziliśmy obok strzępków Zływroga, resztki piór na złamanych skrzydłach wściekle mu się zjeżyły. To było jednak dzielne chłopisko!

Rozejrzałem się wokoło. Żadnego odpowiedniego schronu w pobliżu nie było. Potrząsnąłem Andre za ramię.

— Ocknij się, słyszysz! Otaczają nas Zływrogi. Trzeba maksymalnie skoncentrować pola.

Andre drgnął i usiadł. Oprzytomniał. Zostawiłem go i zająłem się Trubem. Byłem teraz spokojny o Andre. Poczucie niebezpieczeństwa i konieczność włączenia się do wspólnych wysiłków jest najlepszym lekarstwem dla takich jak on.

Z Aniołem sprawa wyglądała gorzej. Trub świetnie walczył skrzydłami i pazurami, umiejętnie uderzał swym ciężkim ciałem, ale źle operował polem. Pole uruchamia się myślą i odczuciami, a Trub w żaden sposób nie potrafił pojąć, że sama chęć obrony już jest obroną. Dla Anioła istnieje jedynie świat widzialny i wyczuwalny. Tego, czego nie można dotknąć, jego zdaniem, po prostu nie ma. Odważny, ale naiwny chłopak.

— Kiedy przyjdą, nie ruszaj się, ale krzycz na nich: do tyłu! do tyłu! Krzycz w duchu, rozumiesz? — tłumaczyłem mu. — A jeżeli nie potrafisz w duchu, wrzeszcz na głos, to również podziała.

— Ich trzeba szarpać zębami, bić ciałem! — nie zgadzał się ze mną i w zdenerwowaniu usiłować wstać, pomagając sobie ułomkami skrzydeł. Nie mógł się jednak na nich utrzymać i z jękiem znów opadał na ziemię.

Wtedy pojawili się Niszczyciele. Pełzli ze wszystkich stron naraz, wytaczali się zza ścian i niezręcznie maszerowali ulicą poprzedzani mrocznym lśnieniem swoich oczogłów. Purpurowe płomienie miotały się pomiędzy ścianami budynków, rozjaśniały się stopniowo, aż znaleźliśmy się jakby w centrum pchanego wiatrem pożaru, tak potężne i złowieszcze było wysyłane przez nich promieniowanie. Aby nie oślepnąć, opuściliśmy filtry na hełmach skafandrów. Andre, który już ostatecznie przyszedł do siebie, otworzył walizeczkę deszyfratora i uruchomił go na wszystkich zakresach.