Portier Nosi Garnitur Od Gabbany

– Więc pojechałaś z nim do domu? Gdzie spała ta dziewczyna?

– Nie, tylko wsiadłam do taksówki, bo wydawało się to prostsze niż wysłuchiwanie, jak urządza scenę. Zmusiłam ich, żeby najpierw mnie wysadzili, ale ci ludzie, którzy nas obserwowali, nawet o tym nie pomyślą.

– Dlaczego nie pojechałaś z nim do domu? I kim są „ludzie”? – Widziałam, że stara się nadążyć za rozwojem akcji, ale nawet nie znała wszystkich bohaterów dramatu.

– Cóż, nie wiem, czy jestem gotowa wplątać się w świat Philipa – skłamałam. – Ma kontakty niemal ze wszystkimi, jest zaangażowany niemal we wszystko w pracy, co jeszcze bardziej udziwnia sytuację.

– Nie domyśliłabym się. Nie przedstawiłaś mnie – zauważyła lekko.

Poczułam, że to reprymenda, i wiedziałam, że Pen miała rację, ale nie chciałam wdawać się w wielką dyskusję.

– Nie? Wczorajszy wieczór był trochę gorączkowy. Możesz mi wierzyć, że niespecjalnie wiele tracisz. Jest wspaniały, tyle widziałaś, ale poza tym to po prostu zwykły rozpuszczony dzieciak, który lubi imprezować, tyle że z fantastycznym akcentem. Cholernie szkoda, że jest taki słodki. – Głośno westchnęłam.

– Cóż, ta krótka przemowa brzmi ładnie i składnie, moja droga, ale powinnaś była widzieć swoją minę, kiedy wszedł z tą modelką. Myślałam, że umrzesz. Lubisz go, prawda? Przyznaj się.

Nie wiedziałam, jak wyjaśnić, że oczywiście coś mnie w nim pociąga, ale jednocześnie też odpycha. Nie chciałam głośno przyznać, do jakiego stopnia mi pochlebia, że ktoś w rodzaju Philipa mógłby pragnąć kogoś takiego jak ja, nawet jeśli nie robi wrażenia przesadnie wspaniałego faceta. Nie chciałam wdawać się w wyjaśnienia na temat sytuacji w pracy, podejrzeń, że Elisa może być zazdrosna o zainteresowanie Philipa, ani w rozważania, że Kelly wydawała się cała chętna odegrać rolę alfonsa, ponieważ oznaczało to korzyści dla firmy. Wzruszyłam tylko ramionami i posoliłam omlet, a potem podniosłam do ust kubek z kawą, tak żebym nie musiała niczego mówić.

Penelope zrozumiała, że nie zamierzam odpowiadać na jej pytanie. O ile mogłam sobie przypomnieć, był to pierwszy i jedyny raz od niemal dziewięciu lat, czyli odkąd się przyjaźniłyśmy, kiedy siedziałyśmy razem przy stole i świadomie ukrywałyśmy coś przed sobą. Ona odmówiła przyznania się do prawdziwych uczuć na temat relacji z Averym, ja powstrzymałam się od komentarza na temat Philipa. Siedziałyśmy w niewymuszonym, choć egzotycznym dla nas milczeniu, aż wreszcie Pen powiedziała:

– Nie znam całej sytuacji i oczywiście wiem, że świetnie potrafisz ze wszystkim sobie poradzić, ale proszę, zrób to dla mnie, po prostu bądź ostrożna. Philip jest z pewnością cudownie miłym facetem, ale widziałam wystarczająco wielu przyjaciół Avery'ego i teraz twoich przyjaciół z pracy, żeby się zorientować, że ta sceneria mnie po prostu przeraża. Nie chodzi o nic konkretnie, ale się o ciebie martwią, wiesz?

Położyła dłoń na mojej i wiedziałam, że w którymś momencie wrócimy do swoich starych wcieleń. A na razie musiałyśmy się pogodzić z koniecznością martwienia się o siebie nawzajem z daleka.