Белая муха, забойца мужчын

Яна выйшла на патрэбным прыпынку і ўпотай азірнулася. Але перад вачыма былі толькі людзі і жанчыны, якія штурмавалі дзьверы, спрабуючы знайсьці сабе месца. «Утрамбуйцесь там, жэншчына!» — крычалі камусьці нецярпліва і злосна. Бабіна лета скончылася, пачыналася сапраўдная, золкая, пранізьлівая і бясколерная восень, і тралейбусы рухаліся штуршкамі, рыўкамі, іх маторы галоднымі вылі ваўкамі, і сядзеньні былі цьвёрдыя, быццам камень, сьпіны мяккія, як зямля…

З гэтага дня Ліза пачала жыць з тралейбуснай Рукой. Рука кожны дзень зьяўлялася на тым прыпынку, дзе Лізе трэба было перасесьці на тралейбус, што ішоў да самай мастацкай школы. Яна ехала разам зь Лізай у тым, другім тралейбусе і з кожным разам рабілася ўсё больш настойлівая. Цяпер яна была ўжо ня мяккая, а цьвёрдая, маленькая цьвёрдая Рука, якая ўпіралася ў Лізін азадак, пакуль пальцы, шмат пальцаў, бегалі па Лізінай скуры і шукалі тое, чаго ім хацелася. Ліза маўчала, сьцяўшы зубы. Рука дзейнічала. Так мінуў тыдзень, на выходных Ліза адпачывала ад Рукі, а ў панядзелак усё паўтаралася, і ў аўторак рука зноў была тут як тут. А людзей у тралейбусах менш не рабілася, куды там, іх было ўсё больш і больш, быццам Рука запрасіла іх ехаць менавіта ў гэтым тралейбусе, у гэты час, быццам Рука зрабіла іх сваімі хаўрусьнікамі. Людзі хавалі Руку ад Лізы, Рука хавалася ў Лізы ў майтках, Рука адшуквала Лізіны апухлыя цыцкі, а Ліза хавала ад усіх гэты паскудны, мярзотны сакрэт. Дотыкі былі ўсё нахабнейшыя, здаецца, Рука лічыла, што Ліза належыць ёй, што Ліза — яе мёртвая здабыча. Але Ліза не хацела паміраць. Ліза хацела выплюнуць гэтую Руку зь сябе — але выплюнуць яе так, каб ніхто ня бачыў, не выходзіла. Бацькі навучылі Лізу ніколі не пляваць прылюдна.

Сталася так, што аднойчы, у асабліва халодны дзень, у мастацкай школе прайшла вечаровая выстава. Таму Ліза ехала дамоў пазьней, чым звычайна. Якім жа гэта было шчасьцем — ехаць у паўпустым тралейбусе; у ім нават былі вольныя месцы. Але цяпер Лізе не хацелася садзіцца, яна стала каля дзьвярэй і радавалася таму, што яе цела больш нікому не замінае. У яе было адчуваньне, што сам тралейбус зрабіўся большы, і пра гэта было так забаўна думаць: што тралейбусы зьмяняюць цягам дня свае памеры — раніцай яны зусім тоўстыя і малыя, удзень цесныя і вузкія, памерам з драўляную скрыню ў руках велікана, а ўвечары яны вырастаюць, імчаць, вольныя, набраўшы паветра ў грудзі. Ліза ехала дахаты, ехала пераможцай конкурсу на найлепшы малюнак, Ліза была ў міры і суладзьдзі са сваім Целам, Лізе хацелася чагосьці смачнага.

І калі ў гэты момант да яе зноў прыйшла тая самая Рука, яна спачатку проста не паверыла. Гэта ня быў час Рукі. Рука ніколі не зьяўлялася па дарозе дахаты. Рука заўжды прыладжвалася да Лізы ў той самы час і на тым самым месцы. І гэта значыла, што Рука высачыла Лізу. Што сёньня раніцай яна выйшла разам зь Лізай каля школы, цярпліва чакала яе на ганку, села разам у паўпусты тралейбус.

Пасажыраў у тралейбусе было мала. Але ніхто ня бачыў Рукі.