Белая муха, забойца мужчын
- Автор: Бахаревич Ольгерд Иванович
- Год: 2016
- Язык: белорусский
- Год: Галіяфы
- ISBN: 9789857140077
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Белая муха, забойца мужчын». Краткое содержание книги:
Але гэта быў не дэсант. Улады не хацелі крыві. Гэта былі вельмі гуманныя ўлады, якія думалі пра тое, як не папсаваць народнае багацьце. Гэта быў лістапад, які нам падаравалі пасярод лета — магчыма, для таго, каб прадэманстраваць сваю чарадзейную сілу.
З гелікоптэра на Замак пасыпаліся лісты паперы. Папера была танная, а на паперы быў невялікі тэкст. У акно нашай турмы мы бачылі, як у замкавы двор паволі апускаюцца шэрыя лісты. Пагойдваючыся ў паветры, яны махалі нам сваімі кончыкамі, Цімур нават хацеў адчыніць акно, каб злавіць адзін зь іх, але пад суворым позіркам Міхаіла Юр’евіча неяк абмяк і пакінуў цяжкую раму ў спакоі.
«Не рискуй почем зря, сынок, — строга прамовіў наш лідэр. — Кто знает, вдруг у гестаповок что в мозгу переклинит. Ты мне живой нужен. И стране тоже».
Высьветлілася, што Міхаіл Юр’евіч быў недалёкі ад праўды. Не таму, што Цімур быў патрэбны краіне, а таму што не пасьпела ўся гэтая зробленая ў Доме друку прапаганда даляцець за зямлі, як дзеўкі Босай пачалі страляніну.
Зброя загаварыла весела, нібы падладжваючыся да рытму верталётнага матора.
То там. То там. То там. Тралялёначка.
Яны стралялі, быццам накладвалі сола на аднастайны рытмічны малюнак. Дзікае сола, што пальцамі граецца на касе сьмерці.
Тататата. Мамамама. Яяяяяя. Адрррррэналін.
Дзеўкі спаборнічалі, хто першы трапіць у гэтую жар-птушку. Магчыма, яны нават прыдумалі нейкі прыз для той, якая падаб’е нябесную госьцю. Напрыклад, такі: выбраць сабе аднаго з палонных і прымусіць яго… Што прымусіць? Ну, варыянтаў было шмат. Ад законаў кітайскай імпэратрыцы да праньня белых сукенак у замкавай лазьніцы.
Я паглядзеў на іншых вязьняў і пабачыў, што яны думаюць пра тое самае.
«Чем эти бабы думают?! — выбухнуў нарэшце Віталік. — Сразу видно, ума ни грамма! Не дай бог попадут в вертолет — дык он же на их и упадет! И на нас заодно! И пиздрык всем!»
«Может, нам лучше под стол залезть? — нэрвова спыталася Жанчына ў Зялёным. — Мужчины, не молчите, скажите, что делать!»
«Да сиди уже! — сказаў Міхаіл Юр’евіч, і голас гэты ішоў ня з глоткі ягонай, а з самага сэрца. — Помирать, так с музыкой!»
«Тралялёначка. Адрэналін. Труна. Так. Так,» — паўтаралі Фалічныя Сымбалі ў руках нябачных дзевак Босай. Можа, яны зусім і не хацелі трапіць у злавесную птушку. Проста хацелі яе папужаць, пагнаць назад на ўсход.
Пасьля Босая паказала мне адну з гэтых улётак, якую яна падняла з падваконьня, калі верталёт зьнік за даляглядам. Тэкст быў у найлепшых традыцыях Краіны Замкаў. «Мяркую, ты б напісаў лепей», — прамармытала шчасьлівая Босая; яна любіла такія рэчы.
«Всем членам, террорестической групперовки!
Предлогаем вам немедленно прикратить протевоправные деяния, за которые законодательством республики, придусмотрена самая строгая мера уголовной ответственности. В случае, добровольной здачи кого-либо из Вас, он будет рассмотрен как смягчающее обстоятельство при рассмотрении дела в компетентных органах власти».
Типография. Номер заказа. Тираж 299 экз.
«Шыкоўна! — сказала Босая, складваючы паперку ў заплечнік. — Ну вось, цяпер я не самотная, цяпер і я кнігу маю, з друкарні пана Марціна Кухты. Любоўнае пісьмо проста. Пойдзе ў калекцыю».
«І багатая ў цябе ўжо калекцыя?»
«Ты сабе нават уявіць ня можаш. Позвы, похвы, адозвы, абвесткі… Знайдзі лішняе».
Лішняе я знайшоў. Але гэта было потым, а пакуль што я сядзеў у пакоі, дзе некалі любілі выпіць наліўкі і выкурыць люльку-другую мае шаноўныя продкі, і назіраў, як іншыя закладнікі гуляюць у карты. Калода была знойдзеная Віталікам за падкладкай ягонай курткі, некалькіх картаў не хапала, але яны з азартам пачалі гульню і бязь іх. Мяне далучыцца ніхто не паклікаў, затое ў мужчынскую кампанію былі безь пярэчаньняў узятыя гаспажа Ацтэцкая і Жанчына ў Зялёным. Гэта былі свае бабы. Свае ў дошку.
Дошка была шырокая, некалі за ёй зьмяшчалася ўся мая фамілія, а калода, ведама ж, аказалася эратычная: трыццаць тры каровы, як у тым старым мультфільме. Прыгажуні з млеючымі позіркамі і млечнымі грудзьмі лёталі сюды-туды па дубовым стале. Гулялі ў падкіднога дурня — як самую простую і ўнівэрсальную гульню. Выйграў Віталік. І яшчэ раз. І яшчэ.