Белая муха, забойца мужчын

Ліза малявала гуашшу, алеем і пастэльлю. Цела Лізы таксама малявала — у такіх месцах, пра якія Ліза нікому не казала. Ліза любіла маляваць краявіды і жывёлаў і не любіла маляваць людзей, а цела Лізы малявала што хацела. Гэта было вельмі свавольнае цела. Дужа вялікае і вельмі свавольнае.

Цела хадзіла разам зь Лізай у мастацкую школу, цела прачыналася разам зь ёй, сьнедала і пачынала мучыць Лізу, клэпаючы сюды-туды і не адстаючы ад яе ні на крок — да самага вечара, а, бывала, і ўсю ноч, у сьне. Насамрэч, вядома ж, цела Лізы і яна сама хадзілі мала — часьцей за ўсё яны езьдзілі ў тралейбусе.

Бо мастацкая школа была далёка ад іхнага мікрараёну, трэба было сесьці ў адзін тралейбус, праехаць дзесяць прыпынкаў паўз аднолькавыя дамы і шырокія непрытульныя вуліцы, а потым выйсьці і пасьпець на іншы, і праехаць яшчэ дзесяць прыпынкаў паўз такія самыя шэрыя, на адзін твар, дзевяціпавярховікі і роўныя, як пад лінейку выпісаныя праспэкты, і потым выйсьці проста перад будынкам мастацкай школы, дзе раней быў дзіцячы садок, які пакінуў на памяць пра сябе пах кашы і какашак. Ліза чамусьці любіла гэты пах — можа, таму, што ён нагадваў ёй час, калі яна і яе цела жылі разам і не варагавалі.

Лізу не любіў ніхто, апрача мамы і таты. Пра Лізу казалі, што яна інфантыльная і паводзіцца, як дзіця. Ліза была занадта вялікая, і ад яе скуры непрыемна пахла. «Ты зусім не такая вялікая, як ты думаеш, проста ты з буйнымі формамі», — сказала мама, калі Ліза аднойчы наважылася загаварыць зь ёй пра гэта. Мама прамовіла гэта, як падалося Лізе, досыць абыякава, і больш Ліза на такія тэмы не загаворвала.

Лізу пазьбягалі, і хто ведае, што яна зрабіла б аднойчы са сваім непаслухмяным і нязручным целам, калі б не маляваньне. Ліза была як дзяўчына-асілак з драўлянай скрыняй на каленях, поўнай нармальных людзей. Ёй трэба было насіць іх з сабой і выносіць неяк іхныя позіркі.

Да пары ўсё гэта можна было неяк трываць. Пра цела можна было на хвілінку забыцца — асабліва, калі занурыцца ў маляваньне або купіць сабе нешта смачнае. Дый цела часам забывалася пра Лізу, занятае сваімі справамі. Усё гэта можна было неяк цярпець, пакуль у тралейбусах не пачала езьдзіць Рука.

Упершыню Рука зацікавілася Лізай у адзін шэры восеньскі панядзелак. Ліза і яе Цела ехалі ў перапоўненым тралейбусе, і Ліза старанна ўдавала, што яна не знаёмая з гэтым недарэчным і пачварным Целам, а Цела, наадварот, усяляк падкрэсьлівала, што яно належыць Лізе і яны закадычныя сяброўкі. «У жанчын няма кадыкоў, — шаптала сама сабе Ліза. — Таму мы ня можам быць закадычнымі». Цела ня слухала і займала прастору. Шмат прасторы — як падавалася Лізе, ледзьве ня паўтралейбуса. Цела было шчыльна ўціснутае ў чалавечае цеста. Цела дакраналася да тоўстых торбаў, мускулістых заплечнікаў, крывых сьпінаў, кашчавых плячэй і мокрых парасонаў. Цела замінала ўсім.