Белая муха, забойца мужчын

Людзі і жанчыны. Едучы ў Замак, я ня верыў, што гэта тое самае. Няўжо гэта і праўда так?

Трапіць да Босай у той другі дзень нашага зьняволеньня мне, як ні дзіва, дапамог Шпэцль. Так, менавіта ён, самы няшчасны палонны Босай ведзьмы. Мы ўсе паверылі ўжо, што высакародны аўстрыяк, наш брат па няшчасьці, зьехаў з глуздоў ад перажытага стрэсу і мы так і дажывем да вызваленьня пад ягоныя разьмераныя, нудныя і аднастайныя, як малітва, стогны. Але пад вечар на Шпэцля раптам найшло праясьненьне мазгоў. Паабедаўшы тушаным мясам і наведаўшы прыбіральню (гэтым разам працэс заняў амаль гадзіну, усе адчувалі вялікую патрэбу ў вызваленьні), мы драмалі за сталом — мужчыны, якія назапашваюць сілу… Жаночы кут займаўся сваімі справамі — якімі, ніхто не цікавіўся. За час, праведзены ў нашай турме, жаночы кут усё больш аддаляўся ад занятага намі стала, нібыта пакой неўпрыкмет павялічваўся ў памерах. І тут наш адпачынак зьнянацку сапсаваў дзікі лямант Шпэцля.

Глытаючы словы і соплі, Шпэцль крычаў на сваёй роднай гаворцы пра тое, што ён іншаземец, што ЮНЭСКА ня мае права зь ім так абыходзіцца, што ён шукаў танную жанчыну, але ніякая жанчына не каштуе таго, што яму даводзіцца трываць, і што ён, Шпэцль, патрабуе выпусьціць яго або на благі канец прапусьціць у Замак пасла. Я разумеў зусім ня ўсё, што ён з заплюшчанымі вачыма пракрычаў у нашыя зьдзіўленыя ад такога імпэту твары, але агульны сэнс быў такі. Слухаючы гэта, Кунцэ голасна рагатаў і паказваў на Шпэцля тоўстым пальцам: маўляў, во дае, га? Але гэта быў шанец. Я прызнаўся, што крыху разумею аўстрыяка, і прапанаваў сябе ў якасьці перакладчыка. Паклікаў Нямону Лізу, тая, безуважна выслухаўшы, кіўнула, і нас са Шпэцлем пад канвоем павялі ў вежу. Усё ж Босая выконвала правілы абыходжаньня з ваеннапалоннымі. Мужык бы і слухаць нас ня стаў. Даў бы па галаве і іншаземнаму падданаму, і ягонаму сумнеўнаму перакладчыку — і пайшоў бы далей вытаргоўваць сабе гераін, гарэлку і самалёт.