Белая муха, забойца мужчын

«Бля-а-а-а! — галасіў ён, заліваючыся хлёрнымі сьлязьмі і тыцкаючы ўсім пад нос сваю руку, нібы мы былі ў кабінэце працы і яму толькі што адрэзалі канцавіну пілой. — А-а-а!»

Яна ўкусіла яго, мая Глюмдалькліч. Яна з усяе моцы ўкусіла яго ў цемры разьдзявальні сваімі дзявочымі, дробнымі, мушынымі зубамі проста за запясьце, яна ўкусіла яго так, быццам ад гэтага залежала яе жыцьцё, і пракусіла яму артэрыю. Прыбеглі настаўнікі, нехта кінуўся ў мэдпункт, а са спартзалі ўсё гэтак жа чуліся раўнамерныя ўдары мяча. Глюмдалькліч усьміхалася. Кажуць, у яе на вуснах была кроў, і хаця я ня бачыў гэтага, мяне апанавала такая рэўнасьць, што я не пайшоў у той вечар да маёй дзіўнай сяброўкі, я ня мог. Пракусіўшы яму руку да крыві, яна нібыта здрадзіла мне, мне, яе Гулівэру, мне, зь якім мела столькі таямніцаў, мне, зь якім у яе было столькі нявымаўленых размоваў.

Я не хацеў яе бачыць. Толькі ўспамінаў, разгрызаючы скуру на пальцах, нашую апошнюю размову, і моршчыўся ад крыўды.

«Ты так любіш гісторыю, — спыталася яна неяк, выслухаўшы ад мяне лекцыю на тэму нашай вялікай перамогі пад Воршай. — Але чаму? Патлумач».

«Таму што той, хто ня ведае сваёй гісторыі, ня мае будучыні», — адказаў я павучальна.

«А калі ў цябе яе проста няма? — не адчаплялася яна. — Калі ты ёсьць, а гісторыі — не было?»

«Так не бывае».

«Тады скажы мне — дзе гісторыя мухаў? Напрыклад, вось гэтай мухі? А ў яе ёсьць будучыня».

Я не знайшоўся, што адказаць ёй. Дый што можна было адказаць на такую лухту?

А падзеі між тым разгортваліся хутка — у таго, хто напаў на Глюмдалькліч у цёмнай разьдзявальні і каго яна ўкусіла за ягонае сьляпое і прагнае запясьце, пачалося заражэньне, і не абы-якое, сыроватку ўкалолі занадта позна, ён трапіў у шпіталь і яго ледзь уратавалі, гэтага гульца-няўдаліцу, аматара экстрэмальных забаваў. Усё гэта было так раптоўна і так сур’ёзна — ён і праўда ледзь не падох, гэты яе аднаклясьнік, быццам у нутры маёй таемнай сяброўкі была атрута, быццам яна была не чалавекам, рот якога поўны бяскрыўднай сьліны, а нейкай рэптыліяй або інсэктай, або бадзяжнай сучкай. Бацькі пацярпелага прагнулі помсты, у адвакаты ніхто не напрошваўся, а я…