Белая муха, забойца мужчын

Але кожнаму, хто калі-небудзь бачыў Замак, яшчэ доўга мроіліся ў паветры над узгоркам ягоныя фантомныя абрысы. Жыхары навакольных паселішчаў, якія праяжджалі міма, на нейкае імгненьне бачылі ягоную спаруду, і ў іх балелі вочы ад такога аптычнага падману. Нібы Замак усё яшчэ стаяў там, на сваім законным месцы, засьцячы зрок. Ужо няісны, ужо частка той гісторыі, што ніколі не паўторыцца, ён усё яшчэ займаў сабой выдзеленую яму прастору — і хто ведае, калі насамрэч скончыцца гэтае ачмурэньне.

Чаго ня бачыў ніхто — дык гэта белай мухі, што дагэтуль кружляе над месцам выбуху. Белай мухі, падобнай да скачанай у малюсенькі шарык ніткі жаночых калготак. Муха лётае над ужо амаль зьніклым у траве чырвоным каменьнем, муху немагчыма заўважыць з дарогі. Трэба спыніцца і выйсьці з машыны, падняцца на ўзгорак, сесьці на зямлю і заплюшчыць вочы. І тады празь нейкі час ты адчуеш дотык яе белых лапак у сябе на скуры, адчуеш яе халодныя вусны. Пацалунак маўклівай мухі, якая ніколі ўжо не засьне.