U martwych w Dallas

Kłótnia była blisko.

Luna podeszła do mnie.

– Musisz mieć zawiązane oczy – powiedziała, najwyraźniej przekonana, że będę protestować.

– Nie ma problemu – odpowiedziałam, machnąwszy przy tym ręką, aby podkreślić, jak mało to dla mnie znaczy.

– Nie masz nic przeciwko?

– Nie. Rozumiem, Luna, każdy potrzebuje prywatności.

– W takim razie w porządku.

Pospieszyła z powrotem do samochodu i wróciła z szalikiem z zielonego i niebieskiego jedwabiu, w odcieniu ogona pawia. Złożyła go i obwiązała starannie wokół mojej głowy, zupełnie jakbyśmy grały w ciuciubabkę.

– Posłuchaj mnie – powiedziała mi na ucho. – Tych dwoje jest dość nieprzyjemnych. Uważaj.

Jasne, zawsze chciałam być bardziej przestraszona.

Popchnęła mój wózek do samochodu i pomogła mi wsiąść. Domyślałam się, że odprowadziła wózek do drzwi, aby tam czekał, aż ktoś go odbierze; tak czy inaczej, minutę później siedziała już po drugiej stronie samochodu.

Z przodu znajdowały się dwie osoby. Wyczuwałam je – chociaż bardzo słabo – umysłem i zorientowałam się, że obie są zmiennokształtnymi, a przynajmniej było coś zmiennokształtnego w ich mózgach, taka sama półprzezroczysta plątanina myśli, jaką odbierałam od Sama i Luny. Mój szef, Sam, zwykle zmieniał się w owczarka collie. Zastanawiałam się, jaki kształt preferowała Luna.

Tych dwoje czymś się jednak różniło, to był jakiś rodzaj pulsującej ciężkości. Kontury ich umysłów były nieco inne, jakby nie całkiem ludzkie.

Przez kilka minut panowała cisza, podczas gdy samochód podskakiwał na wybojach alejki.

– Hotel Silent Shore, tak? – spytała kobieta kierująca pojazdem. Właściwie to nie spytała. Wydała pomruk.

W tym momencie zorientowałam się, że jest pełnia księżyca. Och, do diabła. Oni muszą się zmieniać w czasie pełni. Może to dlatego Luna tak chętnie opuściła Bractwo tego wieczoru, gdy tylko się ściemniło.

– Tak, proszę – powiedziałam grzecznie.

– Jedzenie, które mówi – powiedział pasażer. Jego głos jeszcze bardziej przypominał warczenie.

Jasne, że mi się to ani trochę nie podobało, ale nie miałam pojęcia, co odpowiedzieć. Właściwie, to o zmiennokształtnych musiałam się nauczyć jeszcze równie dużo, co o wampirach.

– Zachowujcie się – powiedziała Luna. – Ona jest moim gościem.

– Luna przyniosła żarcie dla szczeniaczków – powiedział pasażer. Naprawdę, zaczynałam nie lubić tego gościa.

– Jak dla mnie, pachnie bardziej jak hamburger – usłyszałam kobietę za kierownicą. – Ma zadrapanie albo dwa, co nie, Luna?

– Dajecie jej świetny przykład tego, jak jesteście ucywilizowani – warknęła Luna. – Ogarnijcie się trochę. Miała ciężką noc. A do tego ma złamaną kość.

I ta noc nie dobiegła jeszcze połowy. Przesunęłam torebkę z lodem, którą przyciskałam do twarzy. Nie da się znieść takiego chłodu w pobliżu zatok.

– Czemu Josephus musiał przysłać te popieprzone wilkołaki – wymruczała mi Luna do ucha. Ale wiedziałam, że oni i tak słyszą. Sam słyszał wszystko, a nie był nawet w porównywalnym stopniu tak potężny, jak prawdziwy wilkołak. Przynajmniej tak mi się wydawało. Cóż, żeby być szczerą, muszę powiedzieć, że aż do tej chwili nie miałam pojęcia o istnieniu prawdziwych wilkołaków.

– Przypuszczam – powiedziałam taktownie i dość głośno, aby być usłyszaną – że według niego oni będą mogli nas najskuteczniej obronić, jeśli znów zostaniemy zaatakowane.

Mogłam wyczuć, jak te stwory z przodu nadstawiają uszu. Dosłownie

– Wszystko z nami w porządku – powiedziała Luna, oburzona. Wierciła się i kręciła na siedzeniu obok mnie, jakby wypiła szesnaście kubków kawy.

– Luna. Miałyśmy wypadek, twój wóz jest skasowany. Byłyśmy na pogotowiu. Co masz na myśli, mówiąc „w porządku”?

Sama musiałam odpowiedzieć na swoje pytanie.

– Hej, Luna, przepraszam. Przecież ty mnie z tego wyciągnęłaś, gdy oni chcieli mnie zabić. To nie twoja wina, że w nas uderzyli.

– Wy dwie trochę narozrabiałyście tej nocy, co? – spytał pasażer, jakoś kulturalniej. Najwyraźniej już sobie odpuścił. Nie wiedziałam, czy wszystkie wilkołaki są takie nieprzyjemne, czy to po prostu jego indywidualny charakter.

– Tak, wszystko przez to pierdolone Bractwo – powiedziała Luna z czymś więcej niż cieniem dumy w głosie. – Zamknęli tę laskę w celi. W podziemiach.

– Nie pieprzysz? – spytała kobieta za kierownicą. Miała taki sam hiperpuls – dobra, nazwijmy to aurą, z braku lepszego słowa – jak Luna.

– Nie pieprzy – powiedziałam stanowczo. – Pracuję dla zmiennokształtnego, tam, gdzie mieszkam – dodałam, żeby podtrzymać konwersację.

– Serio? Co to za praca?

– W barze. On jest właścicielem baru.

– Więc jesteś teraz daleko od domu?

– Zbyt daleko – powiedziałam.

– Naprawdę ten mały nietoperz uratował ci życie?