U martwych w Dallas

– Godfrey spotkał się ze słońcem.

Określenie, które kiedyś uznawałam za żenująco melodramatyczne, brzmiało w moich ustach całkiem naturalnie.

Zapadła długa cisza.

– Skąd wiedziałaś, że to zrobi? Skąd wiedziałaś gdzie?

Wzruszyłam ramionami – przynajmniej na tyle, na ile jest to możliwe, kiedy się leży w łóżku.

– Po prostu uznałam, że będzie się trzymał pierwotnego planu. Wydawał się na to nastawiony. I uratował mi życie. Przynajmniej tyle mogłam zrobić.

– Zachowywał się odważnie?

Spojrzałam mu w oczy.

– Tak, umarł dzielnie. Chciał odejść.

Nie miałam pojęcia, o czym Bill myśli.

– Musimy spotkać się ze Stanem – powiedział. – Powiemy mu.

– Czemu znów musimy się z nim spotykać?

Gdybym nie była dojrzała, z pewnością wydęłabym wargi. Bill posłał mi jedno z Tych Spojrzeń.

– Musisz opowiedzieć mu swoją część historii, żeby był pewien, że wykonaliśmy swoją pracę. Do tego pozostaje jeszcze sprawa Hugona.

To wystarczyło, żeby mnie przygnębić. Bolała mnie sama myśl o zakładaniu większej ilości ubrań, niż było to konieczne – ich dotyk na skórze był nieprzyjemny. Założyłam ciemnoszarą, bawełnianą sukienkę z długim rękawem i sandały. Bill wyszczotkował moje włosy i założył mi kolczyki (bo podnoszenie rąk było dla mnie trudne w obecnym stanie), a także zdecydował, że powinnam założyć złoty łańcuszek. Wyglądałam, jakbym szła na przyjęcie pacjentek z żeńskiego oddziału dla ofiar wypadków. Tymczasem Bill zadzwonił do recepcji, żeby wynajęty samochód już na nas czekał. Nie miałam pojęcia, kiedy auto znalazło się w podziemnym garażu, ani kto je dla nas wynajął.

Bill prowadził, a ja starałam się nie patrzeć przez okno. Miałam już dość Dallas.

Dom przy Green Valley Road wyglądał równie cicho, co dwie noce temu. Jednak kiedy weszliśmy, okazało się, że budynek jest pełen wampirów. Trafiliśmy akurat w sam środek przyjęcia wyprawionego z powodu powrotu Farrella, który stał na środku salonu z ręką wokół talii przystojnego młodzieńca, na oko osiemnastoletniego. Farrell miał w ręku True Blood 0 Rh-, a jego znajomy – Colę. Wampir wydawał się niemal równie zarumieniony i żywo wyglądający, co chłopak. Farrell nigdy wcześniej mnie nie widział, więc był zadowolony, że może mnie poznać. Od stóp do głów wyglądał jak wyjęty z westernu, a kiedy ukłonił się nad moją ręką, spodziewałam się usłyszeć brzęk ostróg.

– Jesteś tak urocza – powiedział ekstrawagancko, machając przy tym butelką syntetycznej krwi – że gdybym sypiał z kobietami, poświęciłbym ci swoją uwagę na tydzień. Wiem, że jesteś świadoma swoich blizn, ale one tylko wyzwalają twoje piękno.

Nie mogłam się nie zaśmiać. Nie tylko poruszałam się jak osiemdziesięciolatka, ale do tego moja twarz była całkiem sina po lewej stronie.

– Billu Comptonie, jesteś szczęściarzem – powiedział Farrell.

– Jestem tego świadom – odparł Bill, uśmiechając się nieco chłodno.

– Jest odważna i piękna!

– Dzięki, Farrell. Gdzie jest Stan?

Zdecydowałam się włączyć w ten potok pochwał, który nie tylko zdawał się drażnić Billa, lecz także irytować towarzysza Farrella. Chciałam opowiedzieć całą tę historię raz i tylko raz.

– Jest w jadalni – powiedział młody wampir, ten sam, który wprowadził Bethany do jadalni, kiedy byliśmy tu pierwszy raz.

To musiał być Joseph Velasquez. Miał może pięć stop i osiem cali [28] wzrostu, a jego hiszpańskie korzenie zapewniły mu ciemną karnację i ciemne oczy, podczas gdy bycie wampirem dawało mu możliwość patrzenia bez mrugania. Rozglądał się po pokoju, oczekując kłopotów. Uznałam, że jest czymś w rodzaju sierżanta w tym siedlisku.

– Będzie zadowolony, widząc was oboje – dodał.

Rozejrzałam się po dużym pokoju, wypełnionym wampirami i ludźmi. Nie zauważyłam Erica. Zastanawiałam się, czy wrócił do Shreveport.

– Gdzie jest Isabel? – zapytałam Billa po cichu.

– Odbywa karę – odpowiedział ledwo dosłyszalnym tonem. Nie chciał mówić o tym głośniej, a kiedy on uznawał, że to nie jest dobry pomysł, nie pozostawało mi nic innego, jak się z nim zgodzić i zamilknąć. – Sprowadziła zdrajcę do siedliska i musi za to zapłacić.

– Ale…

– Ciii.

Weszliśmy do jadalni, która okazała się równie zatłoczona, jak salon. Stan siedział na tym samym krześle i ubrany był w to samo, co poprzednim razem. Wstał, kiedy weszliśmy, a sposób, w jaki to zrobił, miał podkreślić, że jesteśmy ważnymi gośćmi.

– Panno Stackhouse – powiedział formalnie, delikatnie ściskając moją dłoń. – Bill.

Stan przyjrzał mi się wyblakłymi, błękitnymi oczyma, które zdawały się widzieć każdą moją ranę. Jego okulary były sklejone taśmą. Stan dbał o dokładność swojego przebrania. Uznałam, że na Gwiazdkę kupię mu tę kieszonkę na długopisy, którą noszą rasowe geeki.

– Proszę, powiedz mi, co dokładnie się stało wczoraj – powiedział.

Przypomniało mi to nagle Archiego Goodwina [29] zdającego raport Nero Wolfe [30].

– Zanudzę Billa – odpowiedziałam, mając nadzieję, że to dobry wykręt.