U martwych w Dallas

Para małych, płaskich, czerwonych butów przetruchtała obok mojej ławki i znikła za drzwiami prowadzącymi do skrzydła Steve’a. Zastanawiałam się, czy ci w biurze wciąż dyskutują.

Stopy pojawiły się ponownie po kilku sekundach, teraz poruszały się bardzo szybko. To też mnie zastanawiało.

Poczekałam około pięciu minut, ale nic więcej się nie wydarzyło.

Jeszcze chwila i zacznie się schodzić coraz więcej ludzi. Teraz albo nigdy. Wyczołgałam się spod ławki i wstałam. Na szczęście, akurat wszyscy zajmowali się innymi sprawami, gdy się podniosłam i żwawo ruszyłam w kierunku podwójnych drzwi na tyłach kościoła. Po chwili jednak zapadła cisza, co dało mi do zrozumienia, że zostałąm zauważona.

– Hej! – zawołała matka. Wstała ze swojego jasnoniebieskiego śpiwora. Jej pospolita twarz wyrażała zaciekawienie. – Musisz być nowa w Bractwie. Jestem Francie Polk.

– Tak – odpowiedziałam, starając się brzmieć radośnie. – Strasznie się spieszę! Porozmawiamy później!

Podeszła bliżej.

– Zraniłaś się? – spytała. – Wybacz, ale wyglądasz okropnie. Czy to krew?

Spojrzałam na swoją bluzkę. Na piersiach miałam kilka niewielkich plam.

– Przewróciłam się – powiedziałam, starając się, żeby to zabrzmiało ponuro. – Muszę iść do domu, żeby to jakoś opatrzyć i zmienić ubranie. Ale niedługo wrócę!

Po wyrazie twarzy Francie Polk stwierdziłam, że nabiera co do mnie wątpliwości.

– W biurze jest apteczka pierwszej pomocy, może po prostu pójdę i ci ją przyniosę?

Wcale cię o to nie proszę.

– Wiesz, i tak potrzebuję czystej bluzki – powiedziałam. Zmarszczyłam nos, żeby zakomunikować, co myślę o chodzeniu w poplamionej bluzce przez cały wieczór.

Inna kobieta weszła drzwiami, którymi ja miałam nadzieję wyjść, i stanęła, przysłuchując się konwersacji, a jej ciemne oczy wpatrywały się to we mnie, to we Francie.

– Hej, dziewczyny! – powiedziała głosem z lekko słyszalnym akcentem. Ta niska Latynoska, zmiennokształtna, uściskała mnie. Wychowałam się w środowisku, gdzie przytulanie było czymś normalnym, więc odruchowo odwzajemniłam uścisk. Uszczypnęła mnie znacząco.

– Jak się masz? – spytałam radośnie. – Tak długo cię nie widziałam!

– Och, wiesz, po staremu – powiedziała.

Wyszczerzyła się do mnie, ale w jej oczach było ostrzeżenie. Jej bujne i szorstkie włosy były raczej bardzo ciemnobrązowe niż czarne. Miała skórę koloru karmelu z mlekiem i ciemne piegi. Pełne usta pomalowała na rzucający się w oczy fuksjowy kolor. Miała wielkie, białe zęby, które połyskiwały, gdy się tak szeroko uśmiechała. Spojrzałam w dół na jej stopy. Płaskie, czerwone buty.

– Hej, wyjdziesz ze mną za zewnątrz na papierosa? – spytała.

Francie Polk nie wyglądała na zadowoloną.

– Luna, czy nie uważasz, że twoja przyjaciółka powinna pójść do lekarza? – spytała. Trudno jej było odmówić racji.

– Masz kilka guzów i siniaków – powiedziała Luna, przyglądając mi się. – Upadłaś?

– Wiesz, mama zawsze mi mówiła, „Marigold, jesteś niezgrabna jak słoń w składzie porcelany”.

– Ta twoja mama! – powiedziała Luna, potrząsając głową, aby wyrazić swoje zdegustowanie. – Jakbyś od tego gadania mogła się stać mniej niezdarna!

– Cóż poradzić? – wzruszyłam ramionami. – Wybaczysz nam na chwilę, Francie?

– Cóż, jasne – powiedziała. – Zobaczymy się później, mam nadzieję.

– Na pewno – powiedziała Luna. – Nie zamierzam niczego przegapić.

I wyszłam razem z Luna z budynku Bractwa Słońca. Desperacko skoncentrowałam się na swoim chodzie, aby Francie nie zobaczyła jak utykam i nie stała się jeszcze bardziej podejrzliwa.

– Dzięki Bogu – powiedziałam, gdy wreszcie znalazłyśmy się na zewnątrz.

– Od razu wiedziałaś, czym jestem – powiedziała gwałtownie. – Skąd?

– Mam przyjaciela, który jest zmiennokształtnym.

– Kto to jest?

– On nie jest stąd. I nie mogłabym ci powiedzieć bez jego zgody.

Rzuciła mi spojrzenie, które pogrzebało wszelkie nadzieje na przyjaźń.

– W porządku, szanuję to – powiedziała. – Dlaczego tutaj jesteś?

– A co ty masz do tego?

– Właśnie ocaliłam twój tyłek.

Dobrze powiedziane.

– No dobra. Jestem telepatką i zostałam zatrudniona przez przywódcę wampirów z waszego obszaru, żeby rozwiązać zagadkę jednego z nich, który zaginął.

– To już lepiej. Ale to nie jest przywódca mojego obszaru. Jestem mistem [24], ale nie pieprzonym wampirem. Dla którego wampira pracujesz?

– Nie widzę powodu, żeby ci mówić.

Uniosła brwi.

– Nie powiem.

Otworzyła usta, jakby miała zacząć krzyczeć.

– Krzycz sobie. Są rzeczy, których ci nie powiem. Co to są misty?