U martwych w Dallas

Był dość przysadzisty i rozczochrany, w mojej opinii po prostu piękny.

– Proszę tu zostać, dopóki nie przyjadą.

Byłam gotowa go o to błagać.

– Zostanę – obiecał i jego twarz znikła.

Teraz pojawiło się więcej głosów. Sarah i Polly zaczęły jazgotać. Uderzyły w nasz samochód. Kilkunastu ludzi to widziało. Ich podawanie się za siostry czy cokolwiek innego nie wzbudziło zachwytu tłumu. Poza tym zauważyłam, że jest z nimi dwóch mężczyzn z Bractwa, którzy nie byli zbyt sympatyczni.

– W takim razie po prostu sobie pójdziemy – powiedziała Polly z furią w głosie.

– Nie, nie pójdziecie – zaoponował mój cudowny wojownik. – Powinnyście załatwić z nimi sprawy ubezpieczenia.

– On ma rację – powiedział jakiś dużo młodszy, kobiecy głos. – Po prostu nie chcecie płacić za naprawę ich samochodu.

– I czy one nie są ranne? Czy nie powinnyście też ponieść kosztów ich leczenia?

Lunie udało się wypiąć z pasów, obróciła się i upadła na dach, który teraz był podłogą samochodu. Ze zręcznością, której mogłam jej tylko pozazdrościć, wysunęła głowę przez otwarte okno i zaczęła się wyczołgiwać, zapierając się stopami o co się tylko dało. Stopniowo wyślizgiwała się na zewnątrz. Jednym z takich punktów podparcia było moje ramię, ale nawet nie pisnęłam. Jedna z nas musiała się wydostać na wolność. Rozległy się okrzyki, gdy tylko się pojawiła, i usłyszałam, jak mówi:

– No dobrze, więc która z was prowadziła?

Natychmiast poparły ja różne głosy, jedne mówiły to, inne co innego, ale wszystkie twierdziły, że Sarah i Polly, a także ich przydupasy, byli sprawcami, a Luna – ofiarą. Dookoła było tak wielu ludzi, że kiedy pojawił się jeszcze jeden samochód ludzi z Bractwa, nie było już żadnego sposobu, żeby mogli nas jakoś stamtąd wywlec. Niech Bóg błogosławi amerykańskich gapiów. Wygląda na to, że wpadłam w ckliwy nastrój.

Sanitariusz, który wyciągał mnie z samochodu, był najmilszym gościem, jakiego kiedykolwiek spotkałam. Miał na imię Salazar, tak miał napisane na identyfikatorze, i powiedziałam „Salazar” na głos tylko po to, żeby się upewnić, że mogę to powiedzieć. Starałam się, żeby to zabrzmiało poprawnie.

– Tak, to ja – powiedział, podnosząc mi powiekę, żeby spojrzeć na moje oko. – Nieźle się pani załatwiła.

Zaczęłam mu tłumaczyć, że miałam już część tych zranień jeszcze przed wypadkiem, ale usłyszałam, jak Luna mówi:

– Mój kalendarz leżał na desce rozdzielczej, przeleciał przez cały samochód i uderzył ją w twarz.

– Dużo bezpieczniej jest nie kłaść nic na desce rozdzielczej, proszę pani – powiedział jakiś nowy głos, mówił najwyraźniej przez zatkany nos.

– Dobrze, panie władzo.

„Panie władzo”? Chciałam odwrócić głowę, ale Salazar mnie powstrzymał.

– Proszę po prostu leżeć spokojnie, dopóki nie skończę oglądać pani obrażeń – powiedział stanowczo.

– Dobrze. Jest tutaj policja? – dodałam po chwili.

– Tak, proszę pani. Tutaj, czy to boli?

Przeszliśmy przez całą listę pytań, z których na większość byłam w stanie odpowiedzieć.

– Myślę, że wszystko będzie z panią w porządku, ale musimy zabrać panią i pani przyjaciółkę do szpitala, tylko po to, aby się upewnić. – Salazar i jego partnerka, potężna anglosaska byli przekonani o tej konieczności.

– Och – powiedziałam rozzłoszczona – nie potrzebujemy wizyty w szpitalu, prawda, Luna?

– Jasne, że potrzebujemy – powiedziała, tak zaskoczona, jak tylko mogła być. – Muszą nam zrobić prześwietlenie, kochanie. Mam na myśli to, że twój policzek naprawdę kiepsko wygląda.

– Och. – Byłam lekko oszołomiona tym, jak potoczyły się sprawy. – Cóż, skoro tak uważasz.

– Tak, tak uważam.

Luna weszła do ambulansu, a ja zostałam załadowana na noszach, i wystartowaliśmy na sygnale. Ostatnie, co widziałam, zanim Salazar zamknął drzwi, to Polly i Sarah rozmawiające z bardzo wysokim policjantem.

Obydwie wyglądały na wyjątkowo zdenerwowane. To dobrze.

Szpital był taki, jak wszystkie szpitale. Luna kompletnie się do mnie przykleiła. Kiedy byłyśmy w tej samej kabinie i weszła pielęgniarka, żeby uzyskać od nas kilka dodatkowych informacji, Luna powiedziała:

– Proszę powiedzieć doktorowi Josephusowi, że Luna Garza i jej siostra na niego czekają.

Pielęgniarka, młoda Afroamerykanka, rzuciła Lunie pełne wątpliwości spojrzenie, ale powiedziała „dobrze” i szybko wyszła.

– Dlaczego to zrobiłaś? – spytałam.

– Żeby ta pielęgniarka przestała przeglądać nasze karty? Specjalnie prosiłam o ten szpital. Mamy kogoś w każdym szpitalu, ale naszego człowieka stąd znam najlepiej.

– Naszego?

– Naszego. O podwójnej naturze.

– Och.

Zmiennokształtnego. Nie mogłam się doczekać, kiedy opowiem o tym Samowi.

– Jestem doktor Josephus – powiedział łagodny głos. Podniosłam głowę i ujrzałam szczupłego, srebrnowłosego mężczyznę, wchodzącego oddzielonej parawanem części gabinetu, w której się znajdowałyśmy. Jego włosy były przerzedzone, a na spiczastym nosie miał okulary w drucianych oprawkach, podkreślające niebieskość jego oczu.