Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Jest 4:30 po południu. Siedzę w Motelu 6 w centrum Memphis. Muszę wykonać jeden telefon, przespać się i złapać samolot.

Annie Mae Radwin przez cztery godziny odpowiadała na moje pytania, wciągając mnie w swoją rodzinną historię. Selvedge’owi zabroniła w tym czasie odbierać telefon.

Kłopot polegał na tym, że Annie Mae wyniosła się z domu w roku 1928, rok przed wielkim awansem jej ojca. Wyjechała do Yazoo City, a potem stopniowo, krok po kroku, przenosiła się coraz bardziej na północ, do Memphis, ku swemu przeznaczeniu, gdzie została wdową po zamożnym pośredniku handlowym.

Zaraz, zaraz, trochę się zagalopowałem. Dziadunio Gudger był nadzorcą u pułkownika Crisby’ego na jego głównej plantacji pod McComb w Missisipi. Wiązała się z tym bardzo długa historia, oto jaka:

Pułkownik Crisby był potomkiem rodu żeglarzy, handlujących zarówno libańskimi cedrami (prawie wszystkie wycięto na maszty dla okrętów Jego Królewskiej Mości i nie tylko), jak i egipską bawełną. Ponadto herbatą, przyprawami korzennymi — na dobrą sprawę, wszystkim, co wpadło im w ręce i nadawało się do sprzedaży. Kiedy w roku 1802 dziadek pułkownika Crisby’ego osiągnął pełnoletność, wziął rozbrat z Oceanem Atlantyckim w Charleston w Karolinie Południowej, zwrócił oczy na zachód i wyruszył w lasy Zatrzymał się dopiero w plemieniu Czikasawów, gdzie otworzył placówkę handlową i pokazał Indianom niewolników. I dobrze mu się wiodło.

Tam też urodził mu się syn, późniejszy ojciec pułkownika Crisby’ego, który wyjeżdżał do Karoliny Południowej po rodzinne mienie: niewolników, wozy, konie, bydło, perliczki, pawie tudzież dronty, uważane za wyjątkowe szkaradzieństwa. Jeden z wujów żeglarzy zakupił je u francuskiego kupca w roku 1721. Prawdopodobnie były to białe dronty z Réunionu, chyba że pochodziły z jakiejś starej hodowli. Dronty z Mauritiusa już wtedy były wymarłe.

Cały ten kram zataszczono na zachód, do placówki handlowej w plemieniu Indian. Tamtejsze szczepy należały do Konfederacji Tańczących Królików.

Ojcu pułkownika Crisby’ego też się świetnie powodziło, podobnie jak perliczkom i drontom. Aż pojawił się Andrew Jackson i pognał Tańczące Króliki szlakiem łez do nieba w Oklahomie. W końcu ojciec pułkownika Crisby’ego doczekał się syna, przekazał innym zarządzanie placówką, a sam przeniósł swoje plantacje jeszcze bardziej na zachód, w okolice McComb.

Interesy kwitły, mimo że zmarł ojciec pułkownika Crisby’ego. A dronty, choć czasami dawały im się we znaki mściwe łasice i psy polujące na jajka, też się rozmnażały.

W tym momencie na arenę dziejową wkroczył dziadunio Gudger, istne wcielenie okrutnika Simona Legree; troszczył się o plantację, kiedy pułkownik Crisby, po zgromadzeniu pod swoją komendą dziesięciu kompanii wojska, pomaszerował walczyć o niepodległość Południa.

Pułkownik Crisby wrócił na plantację wcześniej niż inni, ostrzelany mniej więcej taką samą porcją pocisków Miniégo, która poszatkowała jego dowódcę generała Beauregarda Hanlona na skalistym cyplu podczas oblężenia Vicksburga.

Pułkownik wprawdzie nie zginął, lecz przez miesiąc śmierć krążyła wokół niego niczym nieśmiały inkasent. Marniał w oczach, szwankował na umyśle i na tydzień przed śmiercią uwolnił wszystkich niewolników (wojna trwała jeszcze dwa lata). Skoro odeszli niewolnicy, nie potrzebował nadzorcy. Dalej historia toczyła się w faulknerowskim stylu, żywcem wyjęta z powieści Kiedy umieram. Gudgerowie udali się w okolice nie istniejącego ówcześnie Water Valley. Podróżując wśród zdemoralizowanych, obszarpanych i wysiedlonych Południowców, pędzili przed sobą stadko drontów, które pułkownik Crisby podarował swojemu zarządcy w nagrodę za wierną służbę. Następnie opowieść mówiła o bestialskim zamordowaniu dziadunia Gudgera przez milicję Biura do spraw Wyzwoleńców w czasach działalności pierwszego Ku Klux Klanu, a także o przygodach i udrękach tatusia Gudgera w latach 1880–1910, czyli między czwartym i trzydziestym czwartym rokiem jego życia.