Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Okolica wydawała się wymarła; spostrzegłem tylko drozda, który ucztował pod kolczastym krzakiem, do którego przymocowano drut z braku słupka. Po jednej stronie rozciągało się trawiaste pole, kompletnie zdziczałe; tak będzie wszędzie, gdy wojna nuklearna zmiecie ludzkość z powierzchni planety. Po drugiej stronie prędko wyrastał las: sosny, dęby, błotnie i dzikie śliwy. O tej porze roku nie miały owoców.

Zacząłem zadawać sobie pytanie: Co mnie właściwie tu przygnało? Co będzie, jeśli okaże się, że pani Jimson jest tylko starą, szajbniętą bajkopisarką? E, nie… Najzwyczajniej w świecie mogła się pomylić, ale nawet pomyłkę warto zweryfikować. Wiedziałem jednak, że mnie nie nabrała. Wydawała się niezdolna do kłamstwa — taka stara poczciwa paniusia, sól tej ziemi, krew z krwi Południa. Zapewne nigdy nie splamiła swoich rąk oszustwem.

Nie powątpiewałem więc dłużej ani w nią, ani w swój osąd. I oto proszę: wlokąc się roztrzęsionym autem wertepami Missisipi, mając za sobą nieprzespaną noc, funkcjonowałem gdzieś na rozmytej granicy snu i jawy. Musiałem wierzyć jej na słowo.

Tyłem auta czasem zarzucało, kiedy ziemia robiła się miękka, piaszczysta. Raz nawet tylne koło zabuksowało w miejscu, lecz wygramoliłem się zygzakiem. A czekała mnie jeszcze droga powrotna. Czy nikt już tędy nie jeździł?

Las z lewej i prawej strony chciał wedrzeć się na ścieżkę niczym pierwotna puszcza, ogrodzenie dawno już znikło. Licznik wskazywał, że przejechałem sześć mil, a przecież upłynęło ledwie dwadzieścia minut, odkąd zboczyłem z szosy. We wstecznym lusterku dostrzegłem brudny pot, zgromadzony w zmarszczkach szyi. Wnętrze samochodu pokryło się cienką warstwą pyłu, który wpadał przez okna tumanami.

Las podchodził coraz bliżej, aż zwarł się nade mną. Rozłożyste gałęzie chlastały po szybach i dachu, zupełnie jakbym wleciał do długiego, ciemnego, liściastego tunelu. Wszędzie półmrok i zieleń. Walczyłem z atawistycznym odruchem, każącym mi włączyć długie światła. Na drodze musiał się ścielić wielowiekowy kożuch zbutwiałej roślinności. Nie spuszczając nogi z gazu, parłem naprzód.

Jakaś kłoda zaszurała o podwozie ze zgrzytem i dudnieniem. Dostrzegłem w dali światło. Z obawy o miskę olejową przyśpieszyłem, wyrwałem się… i omal nie przydzwoniłem w czyjś dom.

Dróżka kończyła się pod oknami budynku oddalonego o piętnaście kroków od ostatnich drzew. Kątem oka zauważyłem, że ktoś macha ręką. Wcisnąłem hamulec.

Na werandzie zebrała się rodzinka żywcem wzięta z fotografii Walkera Evansa z lat wielkiego kryzysu… lub z obłąkanych umysłów producentów programu „Hee Haw”. Dom był stary. Na ścianach wisiały olbrzymie płaty złuszczonej farby.

— Szczęście, kurna, żeś pan się zatrzymał! — odezwał się czyjś głos. Uniosłem wzrok. Największy wielkolud, jakiego widziałem w życiu, nachylił się nad oknem po stronie pasażera. — Gdybyśmy zawczasu usłyszeli auto, kazałbym chłopakowi biec na koniec podjazdu z ostrzeżeniem.

Podjazd, też coś!

W kącikach ust miał brązowe plamy. Myślałem, że to z żucia tytoniu, aż dostrzegłem na jego piersiach w kieszonce ogrodniczków pałeczkę do aromatyzowanej tabaki. Łapacz w baseballu nie miał takich rękawic jak on łapska. Można by pomyśleć, że nie trzymały nigdy niczego mniejszego niż trzonek siekiery.

— Jak leci? — zapytał tytułem powitania.

— Nieźle — odpowiedziałem i wysiadłem z auta. — Nazywam się Lindberl. — Wyciągnąłem rękę, którą uścisnął. I zaraz przyszły skojarzenia: potrzask na niedźwiedzie, szczęki rekina, zamykające się drzwi windy. Wróciłem myślami do miejsca, w którym mieszkali. — To posiadłość Gudgera?

Popatrzył na mnie pustym spojrzeniem szarych oczu. Nosił czapkę z daszkiem z diesela, a pod ogrodniczkami flanelową koszulę w kratę. Gumowców nie powstydziłby się chyba Karloffz Frankensteina.

— Skąd. Nazywam się Jim Bob Krait. To moja żona Jenny, a tam Luke, Skeeno i Shirl. — Wskazał na werandę. Wszyscy ukłonili się grzecznie. — Dzierżawca? Gudger? Nie słyszałem o żadnych Gudgerach. Trochę nowy tu jestem. — Pewnie miał na myśli, że jeszcze dwadzieścia lat temu go tu nie było. — Jennifer! — zawołał. — Obili ci się o uszy jacyś Gudgerowie? — I zwrócił się do mnie: — Żona mieszka tu od urodzenia.

Zeszła na środkowy stopień schodków werandy.

— Zdaje się, że mieszkali tu tacy. Na ich ziemi osiedlili się Spradlinowie. Ale oni się stąd wynieśli w czasach wojny w Korei. Ja żadnego Gudgera na oczy nie widziałam. Wtedy jeszcze mieszkałam bliżej Water Valley.

— Coś pan za jeden? Z ubezpieczeń? — zapytał Krait.