Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe

Tahg wstał na powitanie i wyszedł im naprzeciw, co wywołało falę oburzonych szeptów. Był postawnym, szerokim w barach mężczyzną ze śnieżnobiałą, patriarchalną brodą zaplecioną w dwa warkocze. Zielona koszula z cienko tkanego płótna i ciemne spodnie takiego samego koloru stanowiły jego jedyne odzienie. Zgodnie z miejscowym zwyczajem tahg był jeden, nie należał do żadnego klanu i należał do wszystkich jednocześnie, nie mógł więc nosić rodowych barw, a zieleń była kolorem, który przynależał tylko jemu i którego żaden klan nie mógł używać. Kenneth wiedział, że władca dawno już skończył sześćdziesiąt lat, lecz miejscowi przechwalali się, że nadal potrafił ciosem pięści powalić wołu. W pewnym sensie wiele to mówiło o lokalnej skali wartości.

Delegacja dotarła do podwyższenia w całkowitej ciszy, a wszyscy, których mijała, odsuwali się o kilka kroków. Zupełnie jakby chroniła ją jakaś magiczna bariera. Zatrzymali się tuż przed podestem i oddali honory zgodnie z ustalonym protokołem – najpierw wojskowi, salutując, a później poselska para wykonała dwa ceremonialne, pełne godności ukłony. Na ukłon hrabiego nikt nie zwrócił chyba uwagi, za to hrabina... Jej dygnięcie zdawało się trwać w nieskończoność, wydawało się, że drobna kobieta tonie w fałdach materiału, końcami palców rozpościerając wzorzystą suknię, aż wreszcie unosi się, wdzięcznie, lecz jednocześnie dumnie podnosząc głowę. Tym razem w szeptach pojawiła się nuta zazdrości i pożądania. Zwłaszcza w głosach kobiet. Porucznik zdążył zerknąć, co uchodziło za miejscową modę, proste spódnice, szare bluzki i szerokie, skórzane pasy. Do tego skromne chusty w klanowych barwach. Cesarski motyl właśnie rozłożył skrzydła w stadzie skromnych bielinków. A tutaj istniało ryzyko, że te skrzydła zostaną mu wyrwane.

Aeryss zszedł do nich, szeroko otwierając ramiona. Zamknął w potężnym uścisku najpierw hrabiego, potem hrabinę, a gdy złowrogi szum zaczął nabierać mocy, cofnął się na powrót na podwyższenie i huknął:

– Tahg przemówił! Oto są nasi goście i przyjaciele klanów. – Pomarszczona twarz wykrzywiła się w szerokim uśmiechu. – A jeśli komuś się to nie podoba, niech przemówi tu i teraz!

Szum powoli cichł. Nikt się nie sprzeciwił. Aeryss wydobył z rękawa kilka zielonych sznurków i ceremonialnie zawiązał je na nadgarstkach hrabiowskiej pary.

– Jak długo przebywają na naszej ziemi, są członkami domu set’tahg. I wszyscy ich towarzysze również.

Kenneth nie potrafił ocenić znaczenia tego gestu, ale na widok ponurego zaskoczenia w oczach hrabiego poczuł dreszcze. Najwyraźniej te zielone sznurki były czymś więcej niż zwykłą uprzejmością. Tym bardziej że atmosfera na sali zrobiła się lodowata.

– Siadajcie, przyjaciele.

Przy prostokątnym stole było jedenaście miejsc. Jedno, główne, u szczytu, i po pięć z dwóch dłuższych boków. Usiedli, hrabiowska para po prawicy tahga, potem kapitan, porucznik i Velergorf. Bergh i Andan zajęli miejsca po drugiej stronie, pozostawiając trzy krzesła po lewicy władcy puste.

Kenneth wyprostował się i obrzucił salę uważnym spojrzeniem. Tak jak mówił hrabia, większość miejscowych mężczyzn przybyła wyposażona jak do bitwy. Uzbrojenie, jakie mieli ze sobą, było najwyraźniej uzależnione od bogactwa i znaczenia danej osoby. Dało się wśród nich zauważyć pewną regularność. Na ogół w centrum każdej grupy znajdowały się najlepsze, najdroższe pancerze, stalowe kirysy lub tak popularne na południu zbroje segmentowe, choć w sumie tego typu rynsztunek mógł policzyć na palcach jednej ręki. Przeważały brygantyny i niezłe kolczugi. Za to im dalej od centrum grupy, tym zbroje robiły się prostsze, na obrzeżach każdego klanu dominowały skórzane pancerze, pikowane przeszywanice, a nawet coś, co mógłby przysiąc, było napierśnikami z lakierowanego drewna. Hełmów żadnych nie zauważył, za to większość mężczyzn nosiła charakterystyczne, przytrzymujące włosy opaski, najczęściej z materiału w barwach klanu, jak sądził. Kobiet było sporo, ubranych dość skromnie, wręcz siermiężnie, choć sądząc po spojrzeniach, jakimi obrzucały hrabinę, w Wynde’kann właśnie świtała jutrzenka nowej mody.

– Mamy problem. – Kapitan avd-Ponb przerwał mu rozmyślania, nachylając się lekko z szerokim, sztucznym jak cnota markietanki uśmiechem. – Właśnie się dowiedziałem, że to nie tahg zwołał tu klany. A ponieważ wszyscy się na nas gapią, niech pan, poruczniku, również udaje, że opowiadamy sobie dyrdymały o pogodzie, dobrze?

Kenneth skinął głową i odpowiedział podobnym grymasem.

– Kto więc ich tu zaprosił?

– Siostrzeniec naszego szanownego gospodarza, Nawer Ta’Klaw. Właśnie tahg poinformował o tym hrabiego. Nawer zaraz się tu zjawi, więc nie podskakujcie na jego widok i nie wyciągajcie broni. To rozkaz.