Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe

I tak, z każdą minutą Kenneth czuł się gorzej.

Hrabia wezwał go, jak tylko się rozpakowali, i oświadczył, że porucznik wraz z kapitanem i wszystkimi podoficerami weźmie udział w uczcie. Bez możliwości odwołania się od tej decyzji. Sprawy się komplikowały, stary Klawyss najwyraźniej z jakiegoś powodu zaprosił do zamku naczelników większości okolicznych klanów, więc delegacja Imperium nie mogła się składać z jednego posła z małżonką. To, co miało być poufnymi rozmowami, zaczynało przypominać pokaz siły. Tylko że oni mieli tu niespełna sześćdziesięciu żołnierzy, a świadomość, że Imperium z pewnością w przyszłości pomściłoby rzeź swojego poselstwa, jakoś nie podnosiła na duchu. Naczelnicy miejscowych klanów od stuleci wyrabiali sobie opinię ludzi, którzy rzadko sięgają myślą dalej niż kilka dni w przód. Aż dziwne, że Wynde’kann było zaznaczane na mapach jako zjednoczone królestwo. A hrabia tylko pogorszył mu nastrój.

– Będą chcieli was sprowokować – powiedział, gdy spotkali się przed ucztą. – Nie spodziewajcie się niczego subtelnego, raczej jakieś potrącanie, puchar wina niby przypadkiem wylany na ubranie, jakaś głupia przechwałka czy wyzywające spojrzenie. Macie to ignorować, wy i wasi ludzie. Wielu przywódców klanowych zechce sprawdzić, jak mocno stary Klawyss siedzi na tronie. Wielu zapragnie zerwać ewentualne rozmowy, bo lepiej jest mieć wolną rękę w przygranicznych najazdach i rabunkach. Będą gotowi poświęcić jakiegoś młodego, gorącokrwistego krewniaka, byleby móc wyjść z tej sali i obwieścić, że posłowie Imperium nawet w trakcie rozmów są gotowi przelewać krew prawdziwych Wynderczyków. Najchętniej kazałbym wam pójść nieuzbrojonym, ale to byłoby oznaką strachu. W czasie uczty tylko krewni króla i najszacowniejsi goście mogą nosić broń, więc jej odłożenie oznaczałoby, że nie uważamy się za godnych tego zaszczytu. Z drugiej strony, wyciągnięcie miecza w towarzystwie tahga, bez jego pozwolenia, jest karane śmiercią. Więc jeśli zobaczę, że któregoś z was dłoń świerzbi do rękojeści...

Nie musiał kończyć, wymowne spojrzenie czasami zupełnie wystarcza.

– Więc choćby mówili paskudne rzeczy o waszych matkach, babkach, siostrach czy ulubionych koniach, macie się uśmiechać i udawać, że jesteście przygłusi. Jak wyleją na was kielich wina, podziękujecie i poprosicie o jeszcze jeden, twierdząc, że to dobre dla skóry, a jak będą na was wpadać i potrącać, mówcie, że w Imperium też mamy taką zabawę. I oczywiście ubierzcie się odpowiednio.

I w tym tkwił problem.

Przyszli tutaj jako eskorta poselstwa, a nie jako wysłannicy cesarza. Zapasowe rzeczy, które zabrał każdy z nich, miały być suche i ciepłe, a nie modne i eleganckie. Do cholery, to była zbrojna wyprawa. W końcu stanęło na wypucowanych do połysku kolczugach, świeżo natłuszczonych skórzanych pancerzach i butach oraz zapasowych spodniach. Hełmów nie zabierali, aż tak niebezpiecznie raczej się nie zapowiadało. Velergorf przystrzygł wąsy, Andan rozczesał brodę, a Bergh zaplótł włosy w kilka schludnych warkoczyków. Kenneth dokonał krótkiego przeglądu i skinął głową, zadowolony. Nie powinni przynieść Imperium wstydu.

Gdy stanęli przed poselską parą, żona hrabiego, Isawa-kan-Lawerr, przerażona załamała ręce.

– Nie możecie tak pójść.

– Obawiam się, pani hrabino, że możemy pójść tak lub nago.

– Ale... ale wyglądacie, jakbyście wybierali się na wojnę.

Hrabia chrząknął.

– Niczego innego nie mają, poza tym na uczcie większość mężczyzn będzie nosić pancerze, a niektórzy także hełmy. Taki jest miejscowy zwyczaj. Choć to dobrze, że nie zabrał pan tarczy, poruczniku.

– Jeśli krzesło ma oparcie, siadanie jest dość niewygodne, panie hrabio. Poza tym ostrym umbem mógłbym zrobić krzywdę któremuś z gości. Niechcący, oczywiście.

Hrabina wodziła wzrokiem od męża do strażnika.

– Żeby chociaż jeden się uśmiechnął – mruknęła po chwili. – Żeby choć się skrzywił. Naprawdę nie uczył się pan na dyplomatę, poruczniku?

– Niestety nie, brak wrodzonych zdolności mi w tym przeszkodził.

Pobrzękując kolczugą, wszedł Bennelt-avd-Ponb.

– I pan, kapitanie, też? Może w takim razie i dla mnie znajdzie się jakiś pancerz? Choćby mała przeszywanica, hę? Wszyscy będą się na nas gapić.