Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe

– Oczywiście.

Zasalutował krótko i odszedł do swoich ludzi.

—— • ——

Arberden było największym, a właściwie jedynym miastem w Gewenah. Dolina ta, zwana również Rogiem, od prawie ćwierć wieku była dla Imperium coraz większym problemem. Miała przeszło czterdzieści mil długości, lecz zaledwie kilka szerokości. Wrzynała się klinem w terytorium Wynde’kann, przecinając kilka ważnych szlaków handlowych, w tym i ten główny, prowadzący prosto do stolicy królestwa. To niefortunne położenie wynikało z dawnej polityki Imperium, prowadzonej wedle zasady „dziel i rządź”. Jeszcze trzydzieści lat temu na południe od Gewenah rozciągały się niezależne księstwa Lawerd i Konelaz. W zamyśle meekhańskich dyplomatów dolina miała stanowić strefę oddzielającą te dwa wojownicze kraiki od położonego na północy Wynde’kann. I przy okazji pozwalała kontrolować handel między nimi. Taka polityka opłacała się bardziej niż zbrojny podbój.

W czasie najazdu koczowniczych plemion ze wschodu, gdy Meekhan chwiał się w posadach, w południowych księstwach władzę zdobył kult Setrena-Wojownika, krzewiony przez młodego kapłana Onnala Og’Kala. Przesycony mrocznymi aspektami, krwawy i bezlitosny kult głosił odrodzenie chwały Setrena, klęskę Imperium, czas krwi i topora. Czyli próbował cofnąć czas o jakieś trzysta lat, do chwili, gdy meekhańskie pułki rozniosły na strzępy Święty Zastęp Byka, a samego Setrena wcielono do panteonu Imperium.

Kult stawał się silny, tym silniejszy, im więcej klęsk ponosiła meekhańska armia w starciach z se-kohlandzkimi a’keerami. Zdobywał popularność nawet w Wynde’kann i innych północnych krainach, co nie dziwiło nikogo, bo religia oddająca hołd Setrenowi Bykowi właśnie z tych rejonów pochodziła. W Lawerd i Konelaz fanatycy spod znaku Rogatego Topora rozpoczęli swe rządy od rzezi wśród miejscowej starszyzny, co zapewniło im pełnię władzy, a gdy wydawało się, że Meekhan padnie, Onnal Og’Kal poprowadził swoich wojowników na wschód, łamiąc podpisany przed kilkoma laty pakt pokojowy. Wszedł w niestrzeżony kraj, bo większość wojsk wycofano do centralnych, najbardziej zagrożonych prowincji, zajął kilka zamków, złupił kilkadziesiąt miast i miasteczek, a rzezie, których dokonywali jego naznaczeni tatuażem rogatego topora wojownicy, przez wiele lat budziły grozę. Lecz Imperium pokonało Se-kohlandczyków w wielkiej bitwie o Meekhan, a potem na zachód pomaszerowały pułki z przygranicznych zamków. Te same, których rodziny były wbijane na pale, palone na stosach i łamane kołem. Jednocześnie ruszyła machina dyplomatyczna, która przekonała młodego władcę Wynde’kann, że kult zagraża mu bardziej niż Imperium, i skusiła obietnicą ziem Lawerd, które można było zająć.

Dwie armie weszły w tym samym czasie na terytorium ogarniętych religijnym szaleństwem księstw. I żadna nie okazywała litości. Każdą wioskę, w której znajdowano najmniejszy ślad kultu Setrena Wojownika, równano z ziemią; drzewa uginały się od wisielców. Na rozstajach dróg brakowało miejsc, gdzie można było stawiać krzyże i wbijać pale. Kruki i wrony wypełniały niebo nieustannym krakaniem, a ich stada przesłaniały słońce. To była najkrwawsza akcja odwetowa, jaką Imperium przeprowadziło od wieków. Za złamanie paktów, za zdradziecki cios w plecy, za mordowanie kobiet i dzieci.

W trzy miesiące oba księstwa zniknęły z mapy, miejscowa arystokracja właściwie już nie istniała, ludność została zdziesiątkowana, więc ich ziemie wchłonęło Wynde’kann. Meekhan nie był zainteresowany spustoszoną krainą. I wtedy okazało się, że dolina Gewenah tkwi niczym cierń wbity w środek obcego kraju. Wynderscy kupcy musieli płacić cło, żeby przejechać ledwo kilka mil, lub nadrabiali wiele dni drogi. Z kolei dla Imperium utrzymanie tej właśnie doliny i zapewnienie jej bezpieczeństwa okazało się zadaniem ponad siły. Ulubioną metodą działania różnych band stały się szybkie ataki na przełaj – wejście od północy, złupienie jakiejś wioski lub karawany i natychmiastowa ucieczka na południe. Albo rajd w przeciwnym kierunku. Utrzymanie szczelnej granicy o łącznej długości ponad osiemdziesięciu mil wymagałoby kilku lub nawet kilkunastu tysięcy ludzi. Więcej niż w trzech dużych prowincjach razem wziętych.

Na dodatek, jak ogólnie wyjaśnił hrabia, ostatnio większość okolicznych zbójców połączyła się w jedną, dużą bandę, dowodzoną przez Nawera Ta’Klaw, siostrzeńca samego Aeryssa Klawyssa. Młody bandyta otwarcie sympatyzował z nigdy do końca niewytrzebionym kultem Setrena Wojownika i równie otwarcie drwił z meekhańskiej armii. Jego banda rozrosła się tak, że mogłaby stawić czoło dwóm lub trzem pełnym kompaniom Górskiej Straży. Sytuacja była więc bardziej niż delikatna: wybierali się na rozmowy z władcą, którego najbliższego męskiego krewnego mieli obowiązek pojmać lub zabić, gdyby schwytali go na terytorium Imperium. Kenneth słyszał już o tym plotki, lecz dotychczas Górska Straż nie otrzymała żadnych sprecyzowanych rozkazów w związku z tą bandą.