Захоп Беларусі марсіянамі

Лёхі вялі ў бок Сафійскага сабору. Але ў падзямельлі цяжка арыентавацца, лёхі маглі кудысьці адхінуцца, а заўважыць гэта было амаль немагчыма.

* * *

— Ты хочаш нас усіх падвесьці пад манастыр! — Міхась Чарот пачырванеў як рак. Дудар сядзеў у фатэлі ў рэдакцыйным кабінеце, глядзеў у падлогу і нібыта сам сабе разважаў, ня слухаючы рэдактара. У кабінэце больш нікога не было.

— Ты бачыў, які прынесьлі артыкул з АПА? — Чарот патрос над галавой некалькімі аркушамі паперы. — Ты чытаў, як цябе тут называюць? — Чарот ад хваляваньня папярхнуўся, таму ў слове «называюць» гук «з» аказаўся памножаным. — Т я не магу гэта не надрукаваць. — Чарот пляснуў па стале паперамі. — Чаго маўчыш?

— Ці ўпершыню такое? Чаго так разышоўся? — нарэшце азваўся Дудар.

— Таму, што не хачу губляць сябра і калегу, — тым жа нэрвовым голасам адказаў Чарот. — Ты не разумееш, які можа быць іхны, — ён кінуў кудысьці ў левы бок, — наступны крок.

— Я разумею толькі адно. Абяцанай Беларусі мы так не дачакаемся, пакуль ня будзем за яе змагацца. Ніхто не аспрэчвае перавагі Кастрычніцкай рэвалюцыі, але тут наш дом і мы мусім у гэтым доме гаспадарыць. Інакш ніякай пэрспэктывы ў нас ня будзе. Ты гэта разумееш? — тут ужо Дудар перайшоў на высокі, нэрвовы тон размовы.

— Усё я разумею. Але пакуль мы тут ёсьць — існуюць нейкія надзеі й пэрспэктывы. Калі нас тут ня будзе — вось тады й зьнікне ўсё чыста. Ты гэта разумееш? — Чарот паспрабаваў надаць свайму голасу спакой і разважлівасьць, але гэта ў яго ня вельмі атрымалася.

— Але тады ўжо будзе позна. Разумееш? Калі яны ўсё тут абсталююць і возьмуць лейцы ў свае рукі. Тады ўжо нічога ня зробіш, — Дудар таксама прыцішыў свой голас. І ўжо зусім ціха сказаў: — Яны гандлююць беларускай зямлёй, як сваім уласным надзелам. Захацелі — аддалі Польшчы ўсю Заходнюю Беларусь. І што, мне пагаджацца, што гэта мудрае дзяржаўнае рашэньне? І я мушу маўчаць і ня маю права выказаць нават падтрымкі братам у Заходняй Беларусі? Не-е-е... Маўчаць я ня буду, — апошнія словы Дудар зноў вымавіў гучна і нэрвова. Устаў з фатэля і, не разьвітаўшыся, выйшаў з рэдакцыйнага пакоя.