Захоп Беларусі марсіянамі
- Автор: Аркуш Алесь
- Год: 2016
- Язык: белорусский
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Захоп Беларусі марсіянамі». Краткое содержание книги:
— Я ведаю адно. Калі б не рэвалюцыя, круціў бы хвасты каровам, а сёньня я паэт і працую ў газэце.
Сімакоў павярнуўся да Дудара і пачаў уважліва ўглядацца ў ягоны твар. Затым паўшэптам, але выразна прамовіў:
— Хорошее начало карьеры. Только закон-чится она таким же образом, как и моя. А вашей Белоруссии нету и никогда не будет, юноша. И встретимся мы на небесах очень скоро. Да, вот еще. Хотел занести вам в редакцию новое стихотворение. Кстати, оно про комсомол.
Т Сімакоў дастаў з кішэні пакамечаны аркушык паперы і працягнуў Дудару.
Ужо ў сваім пакоі Дудар разгарнуў тую паперку і прачытаў верш.
НАСТРОЕНИЕ
Ненавижу я жизнь, эту жизнь монотонную,
Надоели бесцветные, скучные лица.
Ах. Увидеть бы женщину тонную, тонную,
Поглядеть бы на прежнюю львицу.
Безупречным костюмом, с улыбкой чарующей,
Сколько грёз и стихов породила во мне.
Только нет. Ведь теперь среди нищих ликующих
Не найдется таких в эсэсэрской стране.
Что же делать? Уж видно, судьбою поверено,
Чтоб не стало в России изысканных дам:
Часть бежала, а сколько, а сколько расстреляно
И схоронено в глуби незнаемых ям.
Жизнь накрылась вся ситцевой красной ермолкою
И течет, точно по водосточной трубе,
Моей — семь, а мечтает уж быть комсомолкою
И несвязно твердит о священной борьбе.
И мне жалко. Я знаю, что будет обижена,
Трудно взять эту вечно зовущую цель.
И мне больно, что будет наверно острижена
И любовь захоронит в шевровый портфель.
Ах, как трудно, как трудно дорогой сожженною,
В эти годы, в томительной скуке, брести.
Ведь не вырастишь женщину тонную, тонную.
Плачь, а всё ж комсомолку расти.
Увогуле рэдактары не так часта тэлефанавалі Крокве. Часьцей ён сам ім званіў, калі чарговыя матэрыялы завісалі і доўгі час не ішлі ў друк. А тут рэдактар пазваніў і папрасіў напісаць штосьці пра зьмены ў жыцьці сучаснага беларускага пісьменьніка. На наступным тыдні ў Менску павінен адбыцца нейкі літаратурны форум, і таму тэма айчыннай літаратуы раптам стала актуальнай. Рэдактар пры канцы размовы сказаў: «Ну табе ж гэтая тэма блізкая. Так бы мовіць, на сваёй скуры тыя зьмены адчуў».
Рэдактар таксама быў крыху пісьменьнікам, таму й сам мог напісаць, але, напэўна, вырашыў балючай тэмы ўласнаручна не чапаць.
Кроква паабяцаў і ў той жа вечар даслаў невялікую нататачку для сваёй аўтарскай калёнкі.
«Нядаўна да мяне зьвярнуўся адзін маскоўскі паэт с просьбай, каб я пераклаў ягоны верш на беларускую мову. Ён задумаў выдаць кнігу з адным сваім вершам, але ў перакладзе на дзясяткі моваў сьвету. Прыкладна гэтак, як некалі выдалі кнігу Янкі Купалы зь вершам «А хто там ідзе?». Праўда, маскоўскі паэт напісаў верш, так бы мовіць, у найноўшай стылістыцы — постмадэрнісцкай. Таму шматмоўнасць выкарыстоўваецца ім зь іншай мэтай, чым у кнізе "А хто там ідзе?". Але справа ня ў гэтым. Ад маскоўскага знаёмага я ня меў ніякіх вестак амаль чатыры гады. Таму, натуральна, захацеў пачуць — што
і як адбываецца ў ягоным жыцьці. Высьветлілася, што зараз ён працуе ў вядомым маскоўскім выдавецтве ў якасьці капірайтэра, гэта значыць складае рэклямныя тэксты. Прычым складае ў капіталістычным інтэнсіўным рэжыме — зь дзесяці раніцы да сямі вечара. Для творчасьці часу зусім не застаецца. Напэўна, таму й выдае кнігу з адным вершам. У Расеі даўно ўжо няма такой прафэсіі — паэт. Расейскія паэты з гэтым канчаткова зьмірыліся і нават ня згадваюць пра той рай, які, за адданую працу, стварала для іх савецкая ўлада — з прыстойнымі ганарарамі, штогадовымі кнігамі, Кактэбэлямі і творчымі камандзіроўкамі па краіне. Бо як было раней? Задумаў паэт напісаць верш пра Енісей. Бярэ творчую камандзіроўку — і наперад, натхняцца сыбірскімі прасьцягамі. Але ў сваім вершы ён абавязкова павінен згадаць пра гераічных савецкіх першапраходцаў суворай Сыбіры. Адным словам, суцэльная рамантыка і асабістая выгода. Аднак эпоха савецкага рамантызму незваротна мінула. Прыйшлі новыя часы. Лепшыя ці горшыя — гэта іншая справа. Але яны прыйшлі, і жыцьцё трэба ўпарадкаваць адпаведна новым патрабаваньням.
На Беларусі сытуацыя зусім іншая — адно мінула, другое не прыйшло. Таму беларускія паэты ўсё яшчэ ня вераць, што ва ўсім сьвеце няма такой прафэсіі — паэт. Таму так і нудзяцца, пакутуюць, скардзяцца. Прычым у беларускай літаратуры так усё перамяшалася, што і не зразумееш — хто тут клясык, а хто звычайны графаман. Асабліва цяжка разабрацца правінцыялу. У выніку адбылася страшэнная дэвальвацыя творчай працы. Не ў апошнюю чаргу спрыяла гэтаму бязладзьдзю дзейнасьць самой пісьменьніцкай арганізацыі. Бо хто толькі ня езьдзіў па правінцыі пад эгідай Саюза пісьменнікаў на творчыя сустрэчы. Гэтак, нібыта, пашыралася ў народзе беларускае слова і культура. Але ці чулі яны калі-небудзь, як камэнтуюць простыя людзі іх выгляд, звычкі і публічныя выступы?