U martwych w Dallas

Był blondynem i nie miał koszulki, jego ramiona i klatkę piersiową pokrywały niebieskie tatuaże. Gabe wrzeszczał i miotał się w powietrzu, ale chłopiec stał spokojnie, jego twarz nie wyrażała żadnych uczuć. Gabe ucichł dopiero w momencie, gdy z całą siłą grzmotnął o ziemię.

Chłopiec spojrzał na mnie beznamiętnie z góry, co było trochę dziwne, jako że miałam zerwaną bluzkę, a mój stanik był rozdarty w poprzek.

– Jesteś ciężko ranna? – spytał prawie z niechęcią.

Miałam wybawcę, ale nie był zbyt entuzjastycznie nastawiony.

Wstałam, co był znacznie większym wyczynem, niż może się wydawać. Zajęło mi to chwilę. Ciągle się trzęsłam. Kiedy wreszcie znalazłam się w pozycji pionowej, spojrzałam na chłopca. Musiał mieć około szesnastu ludzkich lat, kiedy został przemieniony. Nie było sposobu, żeby stwierdzić, ile lat temu to było. Zapewne był starszy niż Stan, starszy nawet niż Isabel. Mówił po angielsku bezbłędnie, ale z wyraźnym akcentem. Nie miałam pojęcia, co to może być za akcent. Może był to jakiś język, którym już się nie mówi.

Musiał się czuć strasznie samotny.

– Nic mi nie będzie – powiedziałam. – Dzięki.

Spróbowałam z powrotem zapiąć bluzkę – brakowało jej kilku guzików – ale ręce koszmarnie mi się trzęsły. Nie był zainteresowany moim ciałem, naprawdę. Nie było dla niego niczym godnym uwagi. Jego oczy nie wyrażały żadnych emocji.

– Godfrey – powiedział Gabe słabym głosem. – Godfrey, ona próbowała uciec.

Godfery potrząsnął nim i Gabe się zamknął.

A więc Godfrey był tym wampirem, którego widziałam oczami Bethany, jedynymi oczami, które zapamiętały go z Bat’s Wing tamtego wieczora. Tymi oczami, które już nigdy niczego nie zobaczą.

– Co zamierzasz zrobić? – zapytałam go, starając się, aby mój głos był cichy i opanowany.

Odpowiedział mi błysk bladoniebieskich oczu Godfreya. Nie wiedział.

Zrobiono mu te tatuaże, kiedy jeszcze żył. Były strasznie dziwne. Symbole, które – mogłabym się założyć – straciły znaczenie wieki temu. Może jacyś uczeni daliby się pochlastać za możliwość ich obejrzenia. Naprawdę, byłam szczęściarą, że mogłam je oglądać za darmo.

– Proszę, wypuść mnie – powiedziałam, starając się zachować tak wiele godności, jak tylko się dało. – Zabiją mnie.

– Ale zadajesz się z wampirami – powiedział.

Mój wzrok biegał z jednej strony w drugą, gdy starałam się to wszystko pojąć.

– No tak… – powiedziałam z wahaniem. – Ale przecież ty jesteś wampirem, prawda?

– Jutro publicznie wyznam swoje grzechy – powiedział Godfrey. – Jutro powitam świt. Po raz pierwszy od tysiąca lat ujrzę słońce. A potem stanę przed obliczem Boga.

W porządku.

– Twój wybór – powiedziałam.

– Owszem.

– Ale mój nie. Ja nie chcę umierać.

Rzuciłam okiem na twarz Gabe’a, która zrobiła się lekko niebieska. W swoim wzburzeniu Godfrey ścisnął Gabe’a dużo mocniej, niż powinien. Zastanawiałam się, czy powinnam coś powiedzieć.

– Trzymasz z wampirami.

To było oskarżenie. Odwróciłam wzrok i ponownie spojrzałam na Godfreya. Wiedziałam, że lepiej będzie, jeśli nie pozwolę sobie znów się zdekoncentrować.

– Zakochałam się – powiedziałam.

– W wampirze.

– Tak. W Billu Comptonie.

– Wszystkie wampiry są przeklęte i wszystkie powinny spotkać się ze słońcem. Jesteśmy skazą, plamą na obliczu Ziemi.

– A więc ci ludzie… – Wskazałam na sufit, żeby dać do zrozumienia, że mam na myśli Bractwo. – Ci ludzie są lepsi, Godfrey?

Wampir wyglądał na niespokojnego i niezadowolonego. Zauważyłam, że jest wygłodzony, jego policzki były prawie wklęsłe, a skórę miał białą jak papier. Jego blond włosy niemal unosiły się w powietrzu dookoła jego głowy, tak były naelektryzowane, a jego oczy na tle tej bladości wyglądały jak niebieskie kulki do gry.

– Ostatecznie oni są ludźmi, częścią planu Boga – powiedział cicho. – A wampiry są czymś odrażającym.

– Byłeś dla mnie milszy niż ten człowiek.

Człowiek, który był martwy, jak się zorientowałam, gdy skierowałam wzrok w dół, na jego twarz. Wzdrygnęłabym się, ale się opanowałam i skupiłam z powrotem na Godferyu, który mógł mieć teraz dużo większy wpływ na moją przyszłość.

– Ale zabieramy krew niewinnych.

Godfrey wpatrywał się we mnie bladoniebieskimi oczami.

– Jakich niewinnych? – spytałam retorycznie, mając nadzieję, że nie brzmię jak Poncjusz Piłat pytający, jaka jest prawda, pomimo że cholernie dobrze wiedział.

– Cóż, dzieci – powiedział Godfrey.

– Och… Ty… Pożywiałeś się na dzieciach?

Zakryłam sobie usta dłonią.

– Zabijałem dzieci.

Nie przychodziło mi na myśl nic, co mogłabym powiedzieć. Trwało to dość długo. Godfrey stał tam, patrząc na mnie smutnym wzrokiem, trzymając w ramionach ciało Gabe’a.