Віхры на скрыжаваннях
- Автор: Федосеенко Владимир Константинович
- Год: 2014
- Язык: белорусский
- ISBN: some
- Жанр: Советская классическая проза
Электронная книга - «Віхры на скрыжаваннях». Краткое содержание книги:
Хлопцы згадзіліся з довадамі Валодзі. Толькі Анатоль хацеў таксама разам пераплысці рэчку. Але камандзір зноў адхіліў яго прапанову, бо аднаму заўсёды прасцей і лягчэй у такіх выпадках.
Нават самыя асцярожныя крокі двух чалавек ужо робяць больш шуму.
У пуні сцямнела. Валодзя ўзяў аўтамат і пайшоў у хату, каб аддаць гаспадару яго вопратку і апрануць сваю. А хлопцы адразу ж пачалі далей абмяркоўваць план прадстаячай аперацыі.
- Правільна гаворыць Валодзя, што трэба дэталёва разведаць, бо па плану заўсёды атрымліваецца гладка. Я вось ніколі не думаў, што ў час наступлення на слабадскую паліцыю руку мне пераб'юць. Здавалася, што паліцаі аднаго выстралу не змогуць зрабіць, а як атрымалася? Ідзём ноччу, а насустрач паліцай. Ён у самаволку збег, і сутыкнуліся мы. Дык той як нарабіў ляманту і пераблытаў нам увесь план, - расказваў Грыша.
- Ды ўжо сядзець тут надакучыла, - сказаў Анатоль.
- Хочаш у Ніўкі да дзяўчыны? - пажартаваў Федзя.
- Мне хоць куды.
- А можа, камандзір Валю будзе чакаць, дык яшчэ давядзецца сядзець тут, - выказаў сваё меркаванне Пыліла.
- Пры чым тут Валя, яна недзе нас ужо ў Дубовай Градзе чакае, - сказаў Анатоль.
Партызаны прыляглі на сена. Чуваць было, як папіскваюць і капошацца мышы пад сенам, ды зрэдку даносіліся са Жлобіна кароткія гудкі манеўровага цягніка. Лягчэй стала на душы ў Пылілы. Ён цяпер горш за ўсё пераносіў прысутнасць Валодзі і Валі, а іх пакуль што няма. Вельмі добра, што Валя ў Дубовую Граду пайшла і не сядзіць тут у яго перад вачамі. Калі хоць бы кропля спачування ў яе была да Паўла, дык яна б нікому не сказала пра ўсе бяздумныя яго дзеянні. Але няхай круціць носам, хутка партызаны злучацца з часцямі Чырвонай Арміі і далей пойдуць біць ворага, а Павел застанецца. Хлопцаў мала вернецца з гэтай вайны, і Валя яшчэ будзе рада яму. Яны пажэняцца, але ён не раз яе папракне за гэты душэўны боль і сорам, што пераносіць цяпер.
Так, забягаючы далёка ўперад, думаў Павел. Ён не лічыў, што пакрыўдзіў сумленную дзяўчыну, не. Вайна... Кулі не баіцца, а яго, Паўла, які потым можа стаць яе мужам...
За варотамі пуні пачуўся ціхі голас камандзіра. Усе зразумелі, што Валодзя з некім размаўляе. І вось увайшлі двое, і камандзір сказаў:
- Цяпер мы ўсе ў зборы, Валя прыйшла. О чорт, маці не наведаеш, у Дубовай Градзе немцаў поўна. Вывозяць нарыхтаваныя дубы, якія летась мы не далі ім забраць. Думаюць, блакада прайшла, дык мы адсюль кудысьці далёка збеглі. Трэба спяшацца, каб зацемна і там мінку падкласці. Ну, вы тут чакайце, а Федзя бяры вінтоўку і пойдзем да рэчкі.
- І я пайду, - сказаў Анатоль.
- Добра, пойдзем.
Асцярожна адхінаючы лазняк, партызаны ціха ішлі па мяккім тарфяністым беразе. Чым далей яны адыходзілі, тым ніжэй апускаўся на сінім даляглядзе мост. Трэба было адысці на такую адлегласць, каб вартавы на мосце не мог пачуць усплёскі вады. І вось невялікае калена, рэчка павярнула ўбок. Камандзір загадаў Федзю сесці там і ў выпадку трывогі біць па мосце, па ахове, хаця доміка, у якім яна размяшчалася, ужо не было відаць. Прайшоўшы далей за паварот рэчкі, Валодзя распрануўся, папрасіў у Анатоля кепку, уклаў у яе пісталет і нацягнуў сабе на галаву.
- Я хутка вярнуся, чакай мяне тут, - сказаў ён і пагрузіўся ў ваду.
Імклівая плынь рэчкі падхапіла яго і панесла наўскасяк да таго берага. Валодзя не зрабіў ніводнага ўсплёску і неўзабаве знік у прыбярэжным ракітніку. Там ён узяў у рукі пісталет і ціха пайшоў па беразе ў бок моста. Рэдкія кусты цямнелі над шызай коўдрай туману. Валодзя яшчэ не бачыў, але ўжо адчуваў, што вось-вось павінен паказацца двор аховы. Добра, што туман. Лягчэй падысці да доміка незаўважаным. Вось толькі дэталёва разведаць, што робіцца вакол яго, было немагчыма: у такое ціхае надвор'е ў лепшым становішчы знаходзіцца той, хто стаіць на месцы. Валодзя ціхенька, сагнуўшыся, падышоў да вугла доміка і спыніўся. Стаіўшы дыханне, ён прыслухоўваўся, ці не зробіць вартавы, калі ён там ёсць, хоць адзін крок. Валодзя нічога не чуў, і неяк раптам яго ахапіў холад. Ён дрыжаў, аж зубы ляскалі, але працягваў стаяць. Пераканаўшыся, што каля доміка нікога няма, Валодзя выпраміўся. «Значыць, акрамя вартавога, што стаіць на мосце, тут болей пастоў не ставяць», - падумаў партызан і ціха пайшоў да хлява.
Валодзя абышоў вакол хлява і спыніўся ля варот. Па-ранейшаму яму было холадна, і моцна білася сэрца. «Зайду» - рашыў ён. Абмацаўшы жалезную ручку на варотах, партызан паціху адчыніў іх і пралез у хлеў. З варыўні, што стаяла ў кутку, праз невялічкае акенца падала ў хлеў цьмянае святло. І адбівалася чырванаватым бляскам на вачах устрывожаных коней. Валодзя адчыніў дзверы і ўвайшоў у варыўню. На тапчане, каля сцяны, ляжаў барадаты дзядуля. Ён быў нераспрануты, але босы. Глыбокае дыханне з працяглым хрыпам у грудзях сведчыла аб тым, што дзядуля спіць. Ён заснуў чамусьці незнарок, бо не патушыў нават ліхтара. Ля дзвярэй на доўгім кастылі, забітым у сцяну, віселі сядло, аброць. У Валодзі імгненна нарадзілася думка - забраць каня. Ён зрабіў некалькі крокаў уперад і ціха патрос старога за плячо. Той лыпнуў вачамі і ўзняў галаву. Партызан крыху адступіў назад і, працягнуўшы руку, у якой трымаў пісталет, сказаў: