Віхры на скрыжаваннях

- Пётр Андрэевіч, - звярнулася Зіна да мужа, - людзі, напэўна, есці хочуць. Можа, я схадзіла б на кухню.

- Не, не, - у адзін голас адказалі Ядловец і Сяргееў і ўсталі з-за стала.

Яны развіталіся з Зінай і пайшлі. Следам за імі задуменны і хмуры крочыў Шаблін. Толькі за дзвярамі, калі ўбачыў, што камбрыг і камісар прама накіраваліся да сваіх коней, ён выпраміўся і з палёгкай уздыхнуў. А то пайшлі б яшчэ хадзіць па лагеры ды, чаго добрага, з Верабейчыкам гутарку завялі б. А той любіць гаварыць з камандзірамі, і заўсёды ён у ролі адваката выступае, за радавых партызан стаіць. Трэба Шабліну шукаць каналы, каб пасябраваць з ім, бо ён будзе псаваць кроў, і нічога з ім не зробіш.

- Чаго ты так задумаўся? - крануў Сяргееў за плячо Шабліна. - Трымайся, браце, трымайся і Зіну каб не крыўдзіў... Ты разгубіўся, глядзі, каб не заўважылі гэта партызаны, тады вярхом паедуць. Дзе трэба дысцыпліну ваенную прымяніць - дзейнічай. Мы падтрымаем.

- Хопіць, паехалі, - сказаў камбрыг і лёгка ўскочыў на каня.

Конь Сяргеева нервова таптаўся, нібы таксама хацеў, каб хутчэй садзіўся яго гаспадар. Камісар закінуў павады і сеў на каня, махнуў рукой Шабліну і паехаў услед за камбрыгам.

Шаблін рашыў прайсці па лагеры, паглядзець, які настрой у партызан, асабліва ў тых, што былі сёння ў засадзе.

Але нічога незвычайнага Шаблін не заўважыў. У адным будане стагналі параненыя, у другім партызаны гулялі ў карты. Ля трэцяга вастраносы хударлявы хлапец іграў на нямецкім губным гармоніку. Мелодыя адной песні змянялася другой. Вакол музыкі сабралася шмат партызан. Раптам у круг праціснуўся шыракаплечы, прысадзісты хлопец у кубанцы з чырвоным верхам. Гэта ён яшчэ ў мінулым годзе пашыў сабе такую шапку па заказу і не разлучаўся з ёю ні зімой, ні летам. Хлопец спрытна зняў папругу, перавязаў ёй кубанку так, што канцы павіслі ззаду, нібы стужкі, раскінуў рукі і крыкнуў: