Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe

– Schodzimy. – Czarny Kapitan uśmiechnął się od ucha do ucha. – Wygląda na to, chłopcze, że jeszcze dziś będziesz miał okazję, żeby umoczyć żelazo we krwi.

Podniósł się na nogi.

– Na dół! Wszyscy na dół!!!

Prawie dwustu strażników rzuciło się do lin. Zjeżdżali na nich w tempie, jakie tylko Górska Straż potrafi osiągnąć. W mniej niż pięć minut obie kompanie znalazły się za wewnętrzną barykadą. Kawer Monel odszukał stojącego tyłem pułkownika.

– Będzie się palić pół godziny – zaczął bez żadnego wstępu – więc myślę...

Dowódca Siedemnastego odwrócił się i kapitan urwał w pół zdania. Varhenn cicho jęknął. Lewy oczodół Darwena-lav-Glasderna straszył pustką, zapalona strzała musiała trafić go tuż poniżej krawędzi hełmu, gdy odwracał głowę w prawo. Strzaskała kość przy oczodole, przebiła gałkę i najpewniej poleciała dalej. Skóra na lewej stronie twarzy sczerniała i pokryła się bąblami. Na ich widok pułkownik skrzywił się w strasznym półuśmiechu.

– To chyba ogranicza mój wybór narzeczonych do tych, które są ślepe od urodzenia – wychrypiał. – Ale przynajmniej nie będę mógł za bardzo wybrzydzać.

Czarny Kapitan stał bez ruchu, a potem młody goniec zamrugał zdumiony, wyprężył się na baczność i zasalutował.

– Kapitan Kawer Monel jest gotów do przejęcia dowodzenia – powiedział cicho.

Grymas pogłębił się, prawe oko błysnęło kpiną.

– Mam oddać moich żołnierzy jakiemuś dzikiemu góralowi? Najpierw będziesz mnie musiał zabić.

Przez chwilę wydawało się, że kapitan będzie się spierał. Lecz tylko wzruszył ramionami.

– Musiałbym się ustawić na końcu bardzo długiej kolejki. Co teraz? Chyba powinniśmy przyłączyć się do zabawy tu na dole...

Pułkownik westchnął.

– A jak pan sądzi, kapitanie, dlaczego do tej pory kazałem wam się trzymać z daleka? Bo musimy mieć żołnierzy, którzy utrzymają drogę na górę. Jak się wszyscy damy tu pozabijać, Se-kohlandczycy mogą zdobyć Łysicę. A to znaczy, że wszystkie prowincje między Małym a Wielkim Grzbietem staną przed nimi otworem. Stracimy całą Północ, z kopalniami, hutami i warsztatami. Tu wytwarza się połowę stali Imperium, dwie trzecie broni. To będzie koniec wojny. Dlatego chcę, żeby pan i pańscy ludzie obsadzili drogę. Czterystu żołnierzy utrzyma ją bez trudu.

– Jeszcze wszyscy nie weszli na górę, zostało kilka tysięcy. Dwie, trzy godziny i...

Pułkownik przerwał mu, unosząc dłoń.

– Damy wam te dwie godziny. Dwie na pewno, więcej nie mogę obiecać, więc niech pan, kapitanie, pogoni resztę. Ci, którzy zostaną, sami będą sobie winni. Odmaszerować!

—— • ——

– Żartujesz – Kenneth wyszczerzył się szeroko. – A Czarny co, odwrócił się i odmaszerował?

Varhenn Velergorf nie odwzajemnił uśmiechu.

– Tak, panie poruczniku. Odwrócił się i odmaszerował. A ja razem z nim. Podobnie jak obie nasze kompanie. Taka była rola Górskiej Straży w obronie doliny Wares – postrzelać trochę z kusz i wpędzić sześćdziesiąt tysięcy ludzi na Łysicę. A potem odwrócić się i odejść, bo ten cholerny piechociarz miał rację. Gdybyśmy dali się tam pozabijać, to koczownicy mogliby zdobyć wejście na szczyt. Banda przerażonych kupców, chłopów i garść szlachty na pewno by go nie obroniła. I, bogowie, ależ my się modliliśmy o to, żeby spróbowali go zdobyć. Gdy już było po wszystkim, staliśmy na szlaku, na zatorach z przewróconych wozów i pni drzew, i błagaliśmy Reagwyra, Setrena czy innego bękarta, który mieni się Panem Bitew, żeby odebrał im rozum i pchnął do ataku. Ale oni...

– Wyprzedzasz. Opowiadaj po kolei.

– Dobrze, panie poruczniku. To, że szykują się na śmierć, zrozumiałem tak naprawdę w chwili, gdy zobaczyłem, jak artylerzyści rąbią swoje machiny, oblewają je resztkami zapalającego płynu i podkładają ogień. A potem biorą tarcze i miecze po zabitych i dołączają do szeregu. W sumie, łącznie z resztką kompanii kuszników, zostało ich niespełna trzystu. I chyba żaden nie wyszedł z walki bez szwanku. Widziałem ich z bliska, porwane kolczugi, powgniatane hełmy, byle jak pozakładane opatrunki, przesiąknięte czerwienią bandaże, krew sączącą się z ran. Nie zważali na to. Tarcze piechoty były tak ponabijane grotami, że musiały ważyć dwa razy więcej niż zwykle. To też zdawało się im nie przeszkadzać. Gdy stawali naprzeciw dopalającej się barykady, mieli ogień i dumę w oczach. Możecie się śmiać, ale tak mówi mi pamięć. Duma i ogień. Góra zabitych po drugiej stronie dopalających się wozów sięgała niemal na wysokość wzrostu rosłego mężczyzny, a przedpole było tak usłane ciałami ludzi i koni, że można było przejść po trupach dwieście jardów, zanim człowiek by postawił stopę na ziemi. W zagłębieniach i rowach wzdłuż drogi krew stała na głębokość stopy. Ziemia już nie chciała jej pić. I to była ich robota. Obronili wejście do doliny, odpierali ataki całej armii i dali wszystkim czas. Nikt na ich miejscu nie zrobiłby więcej. Umilkł, jakby nie wiedział, co powiedzieć.