Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

— Oto wasze królestwa — powiedział Rzemień. Nad altanami łopotały flagi — żółta, karminowa i chabrowa. — Teraz będziecie rządzić.

Dostaliśmy też piszczałki, pomalowane na odpowiednie kolory. Umieliśmy grać, należało to do naszej edukacji, ale te piszczałki powstały dzięki sztuce Mistrza Zwierząt. Umiały przemawiać do bystretek.

Pouczał każdego z nas z osobna, tak jakby fujarki miały przemawiać tajemnymi językami, które rozumieliśmy tylko my i nasze zwierzątka. Sądzę zresztą, że tak właśnie było.

Siedziałem w osobnej komnacie na wprost Mistrza Zwierząt, na dywanie, z piszczałką w ręku i usiłowałem odtwarzać melodyjki, które mi grał. Miał własny instrument. Zwykłą, blaszaną fujarkę, na jakich grywają żeglarze. Melodie były proste. Przywodziły na myśl trochę sygnały jazdy wydawane rogiem (po kilka natrętnych tonów — „szyk klina!”, „odwrót”, „atak”, „bycze rogi”) i miały pełnić podobną rolę. Brzmiała w nich jednak dziwna, hipnotyczna nuta jak w muzyce grywanej przez pustynnych eremitów. Podobno Kebiryjczycy umieją wprowadzać się muzyką w trans, w którym nie czują bólu, tańczą przez kilka dni bez przerwy albo przebijają ciało grotami strzał, nie krwawiąc jednak i nie cierpiąc. Widywałem takie rzeczy, kiedy podczas świąt bywałem w pałacu, siedząc w niszy za tronem mojego ojca. Ale nie byłem pustynnym eremitą ani dowódcą jazdy.

Powiedziałem to Mistrzowi Zwierząt i zapytałem, czemu ma służyć moja gra.

— Roztropnie wspomniałeś Kebiryjczyków, szlachetny książę — powiedział. — Na pewno widziałeś, jak muzyką fletów zmuszają węże albo jadowite pustynne jaszczurki do tańca. Zwierzę słucha i wydaje się, jakby spało z otwartymi oczami, a wtedy zaklinacz może je bezpiecznie dotknąć. Instrument, który ci daję, panie, będzie działał podobnie, ale w nim jest prawdziwa moc. Tamto to tylko sztuczka. Sprytny zaklinacz po prostu wie, że to nie dźwięk działa na gada, a ruchy końca instrumentu. W twoim flecie muzyka podziała na wolę bystretek, ale tylko tych, które należą do twojego stada. Do Żółtych. Dzięki niej zmusisz zwierzątka do robienia rzeczy, których normalnie nie potrafią. Będą prawie jak mali ludzie, tylko całkowicie podporządkowane twej woli. To — uniósł piszczałkę — narzędzie władzy. Władzy absolutnej. Z początku będziesz umiał wydawać tylko proste komendy. To jednak jedynie abecadło. Ćwicz, szlachetny książę, aż będziesz grał, nie myśląc o otworach fletu, własnych palcach i dźwiękach. Aż muzyka zacznie oddawać twoje myśli. Wtedy będziesz mógł zmusić zwierzątka do robienia niesłychanych rzeczy. Może będą umiały zbudować tratwy i pływać nimi na połów wodnych stworzeń, może stworzą sztukę lub zbudują zamki? To będzie zależało tylko od ciebie.

— Jakie zwierzęta mogą być tak mądre? — spytałem. — Nawet najlepiej tresowane psy czy bojowe leopardy nie potrafią takich rzeczy.

— Są mądrzejsze niż normalnie. Twój szlachetny ojciec, Płomienisty Sztandar, władca Tygrysiego Tronu, Pan Świata i Pierwszy Jeździec, nakazał mi je wyhodować. — Mistrz Zwierząt pochylił się w moją stronę, ujmując kubek z winem obiema rękami, i rozejrzał lekko. — Otrzymałem jego poufną zgodę, by użyć mocy ziemi uroczyska. Zmieniłem je w łonach matek tak, by były mądrzejsze niż jest to dane zwierzętom.

Słuchałem w osłupieniu. Od dziecka żyłem straszliwymi opowieściami o mocy uroczysk, o potworach, które stamtąd wychodziły jeszcze za czasów mojego dziada. Poprzedni cesarze trzymali na dworach Czyniących i Wiedzących, usiłowali wykorzystać potęgę uroczysk w polityce i na wojnie, ale zawsze kończyło się to strasznym nieszczęściem. Co i rusz trafiali się hochsztaplerzy twierdzący, że znaleźli zagubione imiona bogów i że moc uroczysk będzie im powolna. Raz doprowadzili do klęski w bitwie, raz do zarazy, a raz do tego, że zmarli zaczęli podobno powstawać z grobów. Dziadek w końcu zabronił nawet zbliżać się do uroczysk i zagroził śmiercią każdemu, kto ośmieli się poszukiwać zagubionych imion bogów. Za rządów mojego ojca zakazów było coraz mniej, ale ten pozostał w mocy. Pozwalano na drobne sztuczki, domyślałem się, że na dworze było kilku prawdziwych Czyniących, działających w najgłębszej tajemnicy, choć nie widziałem żadnego prócz Mistrza Zwierząt. Co do pozostałych, nigdy nie dowiedziałem się, kim byli ani co robili.

— To zupełnie bezpieczne — powiedział Mistrz Zwierząt, widząc moją minę. — Moja sztuka jest pod kontrolą. Zrobiłem tylko tyle, ile umiem, a to naprawdę nie jest wiele w porównaniu z prawdziwą mocą uroczysk. Zapewniam cię, szlachetny książę, że cały czas kontrolowało mnie dwóch Wiedzących i gdybym uległ pokusie sięgnięcia po potęgę tej mocy, cesarscy łucznicy w mgnieniu oka zamieniliby mnie w jeżowca. Nie lękaj się niczego, szlachetny książę, i ćwicz. Nie możesz teraz jeszcze wejść na swoją wyspę. Niewprawna gra przyprawiłaby twoje zwierzątka o szaleństwo.

Wszystko sprowadzało się do tego, że otrzymałem nadzwyczajną, cudowną moc władzy nad stadem płowych zwierzątek, biegających po owalnej wyspie, którą można było obejść spacerem w czasie mniejszym niż spalenie cala świecy.