Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Nie o to mi chodziło.

Zupełnie nie.

Uniosłem do ust flet i zagrałem. Nie potrafiłbym powiedzieć, które sygnały, podsunięte mi przez Mistrza Zwierząt, gram w tej chwili, po prostu wyraziłem, co czułem i myślałem w tej chwili. A chciałem, żeby stworzenia natychmiast się uspokoiły, zanim się pozabijają. Trwało to przez chwilę, aż wreszcie bystretki stopniowo przestały się bić i trwały tak, z uniesionymi łebkami i wlepionymi we mnie świdrującymi oczkami, jedne leżące jeszcze i splecione w morderczym uścisku, inne zastygłe w dziwnych pozach. Grałem przez jakiś czas, aż zwierzątka pojęły. Podchodziły po kolei i każde brało trochę karmy do pyszczka, a trochę w łapki, i odchodziło na bok. Trwało to dość długo, aż wreszcie bystretki zabrały wszystko, co wysypałem, i okazało się, że została spora grupka, dla której nie zostało nic. Wysypałem jeszcze trochę, żeby żadna bystretka nie odeszła głodna, aż zrozumiałem, że wszystkie zostały nakarmione, ale niektóre podchodzą pod altanę po kilka razy.

Kazałem im odejść i zająć się własnymi sprawami.

W ciągu kolejnych dni zauważyłem ze zdumieniem, że moje bystretki przestały zupełnie szukać pożywienia i bawić się. Porzuciły nawet swoje wioski i wieże strażnicze i nie robiły nic, tylko siedziały wokół mojej altany, czekając, aż rzucę im trochę karmy. Kiedy je odpędzałem, po prostu chowały się w trawie i wśród krzaków, obserwując każdy mój ruch i czekając, czy rzucę im jedzenie, czy nie.

Po paru dniach miały zmierzwione futro, młode były chude, tuliły się do matek i siedziały tylko, wlepiając we mnie paciorkowate oczka, ale nie zamierzały wcale szukać owadów i pędów na plażach i w trawie jak dotąd, zupełnie jakby zapomniały, jak to się robi. Widok był okropny i aż krajało mi się serce, kiedy na to patrzyłem, ale nie dałem im już ani kęsa. Przyszło mi wtedy do głowy, że to, co zawsze uważałem za najprostszą rzecz na świecie, którą powinien zrobić dobry władca — zapewnić poddanym jedzenia do syta, wcale nie działa tak, jak powinno. Wcale nie chciałem, żeby moje bystretki zmieniły się w beznadziejnie uzależnione od zawartości mojego kosza stworzenia. Nie wiedziałem, dlaczego tak się stało. Myślałem, że może moja karma smakowała im tak bardzo, że teraz nie chcą już niczego innego. Jednak któregoś dnia słaniały się z głodu, a kilka z nich umarło. Przywlokły ich ciałka pod samą werandę i ułożyły na piasku jak wyrzut sumienia. Na widok biednych stworzeń, leżących nieruchomo jak płowe, puste mieszki, poczułem łzy w oczach, ale nie zdjąłem pokrywy z kosza. Zamiast tego wziąłem flet i zagrałem im o głodzie oraz o smutnym losie konającej z głodu bystretki, a zaraz potem o obfitości pożywienia kryjącego się na plażach i w trawie. Niewiele to dało. Zaledwie kilka zwierząt opuściło milczącą grupkę, czekającą na mój dar, i zaczęło szukać w trawie. Grałem dalej i dołożyłem jeszcze tony, które opowiadały o dumie wolnej bystretki, potrafiącej samej zadbać o siebie i o młode, i która nie zależy od niczyjej łaski. Potem sięgnąłem do kosza, zaczerpnąłem ukradkiem garść przysmaków i poszedłem na najbliższą nadbrzeżną łachę piasku, gdzie rozrzuciłem je i zagrzebałem w piasku, po czym wróciłem do altany i zacząłem dalej grać to samo.

Grałem i grałem, przełykając łzy, a kiedy miałem już zupełnie wyschnięte gardło i obolałe palce, zobaczyłem, że powoli zaczyna to przynosić jakiś skutek. Pojedyncze zwierzęta zaczynały wracać na łąkę i nabrzeżne plaże, by wygrzebywać z ziemi owady oraz wyciągać z wody małże. W końcu zostało już tylko kilka zwierząt, a kiedy przestałem grać, po jakimś czasie odeszły i one.

Siedziałem potem i długo myślałem nad tym, co robić. Zrozumiałem, że za pomocą mojego fletu i kosza mogę nie tylko nimi rządzić, ale równie dobrze zabijać. Trzy zwierzątka, które leżały przed moją altaną, zginęły nie tylko przez jakieś własne cechy. W istocie zabiła je moja głupota.

Od tej pory grałem bardzo ostrożnie. Życie zwierzątek wydawało się podlegać naturalnym rytmom i bałem się je zakłócić. Były jednak bardzo podatne na moją muzykę. I pomału moje rozkazy zaczęły je jednak zmieniać.

Zmienił się kształt wiosek. Nadal były to kopulaste kopce z ubitej gliny, połączone tunelami i przykrytymi stropami korytarzami, nadal wznosiły się nad nimi wieże strażnicze, ale zadecydowałem, że powinny być budowane na planie koncentrycznych kół, z promieniście ułożonymi korytarzami i norami, żeby zwierzętom łatwiej było wychodzić i wchodzić. Pośrodku kazałem im zrobić większą kopułę o dwóch poziomach. Na górnym postanowiłem zrobić magazyn żywności, a podziemna jama, dość duża, żeby zmieściły się tam wszystkie zwierzęta, miała służyć jako schron.

Wymyślałem różne rzeczy. Nauczyłem je robić zagrody z plecionych pędów i ustawiać je w płytkiej, przybrzeżnej wodzie tak, by tworzyły zwężające się korytarze zakończone okrągłymi basenami, a potem zaganiać tam różne stworzenia, wodne owady i małe ryby.